Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Посвящается Карине
Она — как алмаз из звезды, Нет силы в мире, чтоб разбить. В огне прошла сквозь тьмы беды, Но не забыла, как любить.
Водопад чувств
Ты то холод, то жар, То суров, то нежен. Тебя понять мне не дано, Опьяняешь ты, словно вино.
Хлопот старых лет
Он ходит тихо, как рассвет, Усталый странник поздних лет. Порой теряет нить пути, Забыв — куда хотел идти.
Власть монет
Люди стали материальны и слепы, Где звон монет заглушает мольбы. Сердца их глухи к чужому страданию, И в погоне за златом тонут в суетном
Моя сестра, мой дар
Ты — тайна, что дарована судьбой, Ты — солнца луч, что в небе не погас. С тобой светло, надежно, как с собой, Твой тихий смех спасает каждый раз.
Господь мой
Господь мой, благодарна Тебе За истину, что показал Ты мне, За всё, что есть, и за всё, что будет в судьбе —
Твой образ
Я скучаю, правда, сильно скучаю, Утаить не в силах это больше. Днём и ночью в облаках витаю, Печаль и боль гнетут меня вдвойне.
Сказочный двор
Мам, верни меня, пожалуйста, в детство, Где время тихо застывало. Где горький чай был слаще мёда, А здоровье крепче железа.
Твоя гордость
Твой нрав гордый, как высь неземная, Не сломать его волей судьбы. Уходит любовь, слез не роняя, Но в этой гордыне не найти любви.
Да будет мир
Да будет мир над всей землёй, Пусть зло исчезнет вмиг и без следа! Тогда расцветёт жизнь, сияя звездой, И в сердце радость будет всегда.
Хранитель
Он — словно буря в далёких горах, Неукротимый зверь, что рождён в свободе. В глазах его молнии пляшут, играя, А в груди — огонь, что живёт в его сердце.
Буду любить
Буду любить тебя так, как любить не умеют, Как молитва срывается в вечной мольбе. И без этого чувства я просто немею,
Мама
Свет моих очей, гордость моя, Ты нежность, что согревает меня. Ты — любовь и забота, и свет, Что ведёт меня сквозь каждый рассвет.
Твой след
Забыть тебя? Как смеешь приказать? Раз грех — тебя любить, — То грех и забывать.
Ода отцу
Сквозь бури и штормы идёт он вперёд, Сердцем всегда он за правду зовёт. Не требует взамен ни славы, ни благ, С любовью и верой всегда он живёт.
Осколки любви
Доверила сердце свое тебе — А ты разбил его в пыль, как стекло. Осколки исчезли, проникли глубоко, В раны души, что зажить не дано.
Женщина не раб
Мир ей закрыли дверями, Слово хотели отнять. Сделать её — без прав, без силы, Только трудиться и ждать.
Тишина от тебя
Темная ночь, и кругом тоска, Ни слова, ни вести — тишина от тебя. Бесследно исчез, как тихая волна, А я всё жду, любовь свою храня.
Просто живая
Я слышу слова твои — светлые, нежные, И сердце им тихо в ответ отзывается. В мире, где люди порой безмятежные Редко душа перед душой открывается.
Боль не уходит
День за днём чувствую правду: Энергию и жизнь свою трачу Не в то русло, не в ту сторону — Душу свою мучаю, в стёклах держу.
Вокруг
Пусть рушится мир и грохочет вокруг, И хаос сбивает с пути. Но в сердце очерчен невидимый круг, Где мир я способна найти.
Тайна сердца
Он не в грозе, не в шуме пышных слов, А в тихом шёпоте, что лечит раны. Он выше всех земных и призрачных оков, Он Свет, пронзивший серые туманы.
В её глубинах
Любовь — не только пламя и восторг, Она — вопрос, на который нет ответа. В её глубинах — тишина и Бог, И вечный поиск истины и света.
Внутри тебя
Внутри тебя — не клетка и не страх, Не свиток древний в пыльных именах. Там нет цепей, что выковал кузнец, Присвоив право на людской венец.
Редкость
Сегодня в сердце — тихая весна, И тьма ушла, растаяв без остатка. Я будто пробудилась ото сна, И жизнь звучит свободно, чисто, сладко.

