Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб, Ояд зи туроб, чуй шавам зери туроб. Гар бар сари хоки ман расад махмуре,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Беҳтарин дин
Аз падар пурсид рӯзе як писар, Беҳтарин динҳо кадом аст эй падар? Гуфт ман бо "дин" надорам ҳеҷ кор,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Нон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, нонат диҳанд
Нон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, нонат диҳанд, Ҷон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, ҷонат диҳанд. Бе тамошои сифатҳои Худо,
Хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ
Аз ин ҷаҳони бебақо, хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Аз байни хешу ақрабо , хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Суде надорад симу зар, аз роҳи Шайтон кун ҳазар,
Асрори азалро на ту дониву на ман
Асрори азалро на ту дониву на ман, В-ин ҳарфи муаммо на ту хониву на ман. Ҳаст аз паси парда гуфтугӯйи ману ту,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Буду набуд
Овораам, овораам дар олами буду набуд, Ҷуз ман куҷо ёбад Худо пур аз ғами буду набуд. Хушёрию мастии ман маъно надорад дар ҷаҳон,
Майхонаи ҳастӣ
Дар ин майхонаи ҳастӣ ҳама сармаст мебинам, Басо девонагони ишқ қадаҳ бар даст мебинам. Гадое неву шоҳе не дар ин ҳангомаи мастӣ,
Ду ҳарф
Ҳарду олам рангу бор аз ранги рахшони ду ҳарф, Сурати нобуду буд дар чашми ҳайрони ду ҳарф. Ҷуз сиришк ороише набвад, ки дар чашми қалам,
Савдои ноз
Чеҳраҳояш кони ҳусну дидаҳо дарёи ноз, Байти абру сархати сарводаи волои ноз. Ин замину осмон гар саҷдагоҳи ҳусни ӯст,
Пайғоми ишқ
Ишқ пайғоми фурӯғ аз марзи кайҳон оварад, Нағмаҳои осмонӣ бар найи ҷон оварад. Чашм мепӯшам, ки паймоям даруни хешро,
Побастаи хок
Побастаи хокам, вале гардуни гардон дидаам, Эй ман, басо хуршедҳо дармони кайҳон дидаам. Бори фузуни зиндагӣ бар дӯш раҳпаймо шудам,
Дил мабодо он диле ки хешро доно накард
Хок бодо он саре к-андешаи воло накард, Дил мабодо он диле, ки хешро доно накард... Ҳайфи умре, ки рабудаш панҷаи шому саҳар,
Эй соқӣ
Ҳамеша сархушам дорад майи илҳомам, эй соқӣ, Саҳар хуршед соғар, моҳ қадаҳ дар шомам, эй соқӣ. Агарчи шишаи гардун шаробе аз шафақ дорад,
Ба мастӣ
Дар рӯзи навбаҳорон гуфтам сухан ба мастӣ, Ҳушёри номвар шуд дар анҷуман ба мастӣ. Сархуш намешавам ман аз шишаҳои бода,
Навруз падид омад
Товуси баҳор омад бар боғи ҷаҳон имрӯз, З-он дида набардоранд ҳар пиру ҷавон имрӯз. Наврӯз падид омад бо нағмаи растохез,
Барф
Кӯҳҳо чун мусафедон баста хуш дастори барф, Пуштаҳо бар дӯш доранд ин саҳар кулвори барф. Ё арӯси симтан аз осмон омад ба хок,
Навои дил
Ниёниҳо фаромӯшу дуои дил ҳаме донам, Пагоҳи саҷда бар ҳуснаш, сафои дил ҳамедонам. Агар гетӣ фано гардад, бар он ишқе боке нест,
Сирри офариниш
Зи ҳасту нест олам офариданд, Зи хоки роз одам офариданд. Дили мо пурра мегардад замоне,
Сози ҳастӣ
Аз азал монанди Одам вожапардозе набуд, Сурате буд, ҳар ду гетӣ ҳарфу овозе набуд. Дил агар пайдо намебуд дар макону ломакон,
Дӯшизаи хуршед
Бод орад атри минӯи зи боғи бомдод, Ғунчаҳои рушанӣ андар дарахтонам кушод. Пири шаб ганҷинаҳо дар кӯлбораш рафта буд,
Қисмати ман
Рӯ ба поиз дораму дар дил баҳорам додаанд, Гаҳ гулу гоҳе хазон дар шохсорам додаанд. Дар адам ҳам ранҷи ҳастӣ мекашидам солҳо,
Металабам
Атри зулфони ту аз боди сабо металабам, Акси зебои ту аз чеҳранамо металабам. То наронӣ зи тамошои рухат мардуми чашм,
Хуш омадӣ
Дар синаи ғамбори ман меҳри Худо, хуш омадӣ, Эй нури мутлақ бар дилам аз кибриё, хуш омадӣ. Дар гӯши ҷонам нағмаҳо аз сози аршат мерасад,
Аз ман аст
Хокбунёдам, вале гардуни воло аз ман аст, Офтобу моҳу ахтарҳои мино аз ман аст. Гар замину осмон суратсарое беш нест,
Бигзарад
Эй дило, ғофил чароӣ? Рӯзгорон бигзарад, Ҳамраҳи гул нашъаи фасли баҳорон бигзарад. Қадри якдигар намедонем дар базми тараб,
Рафтам аз ту
Рафтам аз ту, эй фурӯғи шоми ман, Баъд аз ин ҳам нашнави ту номи ман. Рафтам аз ту, аз дунёи ӯ,
Ёди модар
Ҳазорон мисраи шеърҳо нависам, Ба хуни қалби худ ғамҳо нависам. Зи оби дидаам тар шуда дафтар,
Ёри Ғазза
Нӯшам шароби ваҳдат аз дасти ёри Ғазза, Масти ду оламам ман андар хумори Ғазза. Ҳар ҷо, ки меравам ман дар ҷодаҳои қисмат,
Шаҳкитоби вақтро асрори ҳар бобем мо,
Шаҳкитоби вақтро асрори ҳар бобем мо, Ҳар яке дар зиндагонӣ ганҷи ноёбем мо. Ҳастии мо ҷавҳари буду набуди олам аст,
Девони санг
Сарводаҳои хондаам аз дафтару девони санг, Бас нолаҳо бишнидаам аз синаи нолони санг. Ман модару ғамҳошро чун бо фиғон додам ба хок,