Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед, Бар сарам афсонае хонеду афсунам кунед. Нест андуҳи маро бо дарди Маҷнун нисбате, Мешавам девона, гар нисбат ба Маҷнуна
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст, Дар парешонҳолию дармондагӣ!
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Бани одам аъзои якдигаранд
"Бани одам аъзои якдигаранд", Ки акнун паи қатли якдигаранд. "Чу узве ба дард оварад рӯзгор", Дигар узвҳоро ба он як чӣ кор?
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстӣ мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ аз касе, ки намирад барои дӯст.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ватан
Баҳор омад, зи умрам боз як соли дигар бигзашт, Тамоми зиндагӣ оҳиста аз пеши назар бигзашт. Ба мисли гӯшту нохун ҳамеша бо Ватан будам, Агарчи нисфи умри беҳта
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам, Бидидам як ҷавоне хуфта бемор.
Ситораи ман
Шаб надидам туро, Ситораи ман. Шӯълавар дар ҳаво, Ситораи ман! Дар ҳисоби ситораҳои фазо Бе ту кардам хато, Ситораи ман.
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст. Шишаи бишкастаро пайванд кардан мушкил аст. Кӯҳро он бузурги метавон ҳамвор кард, Ҳарфи ноҳамворро ҳамвор кард
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав, Мард бош эй хастадил, шар
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст, Вар-на ин нону намак дар ҳама ҷо бисёр аст. Умр агар хуш гузарад, зиндагии ХИЗР(а) кам аст. Вар-на нохуш гузарад, ними на
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм, Ки дониш ба инсон тавоно бувад.
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр, Ки ту одам нашавӣ ҷони падар. Ҳайфи он умр, ки ай бе сару по, Дар раҳи тарбиятат кардам сарф.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Моей жене
Я беспомощен, но верю тебе Как всегда, доверяя больше чем себе. Ты никогда не оставляла- Ни тогда, ни потом, и уверен, точно не сейчас,
Талбиси вазир бо насоро
Пас бигӯям ман ба сир, насрониям, Эй Худои роздон, медониям. Шоҳ воқиф гашт аз имони ман В-аз таассуб кард қасди ҷони ман.
Омӯхтани вазир макр подшоҳро
Ӯ вазире дошт, габру ишвадеҳ, К-ӯ бар об аз макр барбастӣ гиреҳ. Гуфт: «Тарсоён паноҳи ҷон кунанд, Дини худро аз малик пинҳон кунанд.
Донистани он подшоҳи ҷуҳуд, ки насрониёнро мекушт аз баҳри таассуб
Буд шоҳе дар ҷуҳудон зулмсоз, Душмани Исову насронигудоз. Аҳди Исо буду навбат они ӯ, Ҷони Мӯсо ӯву Мӯсо ҷони ӯ.
Ҳикояти баққолу тӯтӣ ва равған рехтани тӯтӣ дар дукон
Буд баққолеву вайро тӯтие, Хушнавое, сабз, гӯё тӯтие. Бар дукон будӣ нигаҳбони дукон, Нукта гуфтӣ бо ҳама савдогарон.
Баёни он ки куштан ва заҳр додани марди заргар ба ишорати илоҳӣ буд, на ба ҳавои нафс ва тааммули фосид
Куштани он мард бар дасти ҳаким На пайи уммед буду на зи бим. ӯ накушташ аз барои табъи шоҳ, То наёмад амру илҳоми Илоҳ.
Фиристодани подшоҳ расулон ба Самарқанд ба овардани заргар
Шаҳ фиристод он тараф як-ду расул, Ҳозиқону кофиёни бас адул. То Самарқанд омаданд он ду амир Пеши он заргар зи шоҳаншаҳ башир,
Дарёфтани он валӣ ранҷро ва арз кардани ранҷи ӯ пеши подшоҳ
Баъд аз он бархост, азми шоҳ кард, Шоҳро з-он шаммае огоҳ кард. Гуфт: «Тадбир он бувад, к-он мардро Ҳозир орем аз пайи ин дардро.
Хилват талабидани он валӣ аз подшоҳ ҷиҳати дарёфтани ранҷи канизак
Гуфт: «Эй шаҳ, хилвате кун хонаро, Дур кун ҳам хешу ҳам бегонаро. Кас надорад гӯш дар даҳлезҳо, То бипурсам з-ин канизак чизҳо.
Бурдани подшоҳ он табибро бар сари бемор, то ҳоли ӯро бибинад
Қиссаи ранҷуру ранҷурӣ бихонд, Баъд аз он дар пеши ранҷураш нишонд. Ранги рӯю набзу қорура бидид, Ҳам аломоташ, ҳам асбобаш шунид.
Мулоқоти подшоҳ бо он валӣ, ки дар хобаш намуданд
Даст бигшоду каноронаш гирифт, Ҳамчу ишқ андар дилу ҷонаш гирифт. Дасту пешониш бӯсидан гирифт В-аз мақому роҳ пурсидан гирифт.
Аз Худованди валиюттавфиқ дархостани тавфиқи риояти адаб дар ҳамаи ҳолҳо ва баён кардани вахомати зарарҳои беадабӣ
Аз Худо ҷӯем тавфиқи адаб, Беадаб маҳрум гашт аз лутфи раб. Беадаб танҳо на худро дошт бад, Балки оташ дар ҳама офоқ зад.
Зоҳир шудани аҷзи ҳакимон аз муолиҷаи канизак ва рӯй овардани подшоҳ ба даргоҳи Илоҳ ва дар хоб дидани ӯ валиеро
Шаҳ чу аҷзи он ҳакимонро бидид, Побараҳна ҷониби масҷид давид. Рафт дар масҷид, суи меҳроб шуд, Саҷдагоҳ аз ашки шаҳ пуроб шуд.
Ошиқ шудани подшоҳ бар канизаки ранҷур ва тадбир кардан дар сиҳҳати ӯ
Бишнавед, эй дӯстон, ин достон, Худ ҳақиқат нақди ҳоли мост он. Буд шоҳе дар замоне пеш аз ин, Мулки дунё будашу ҳам мулки дин.
ЗАФАРНОМА
Биё, эй дабири ҳикояттароз, Ҷаҳони куҳанро сухан тоза соз. Ба имдоди гавҳарфишон хомае Рақам деҳ яке дилпазир номае.
ТАЪРИХИ САРОЙ
Аё боргоҳи Абдулкарим – он волии давлат (?) Ки бодо то қиёмат бодаи иқбол дар ҷомаш. Бинои тоза ар ҷо аз натоҷи бикри фикри ӯ Карамро дастгоҳи рафъату нақши ниг
ТАЪРИХИ БИНОИ ИМОРАТ
Ин бинои зарнигору қасри давлат тавъамон Ёфт тарҳи зебу зайн аз хусрави фархундаҷоҳ. Дӯстонро ҳамчу коху қасри ҷаннат дилкушо, Душманонро мили чашму сели бунёди
ТАЪРИХИ САРОИ ҲИСОР
Ба қасри ҷоҳу давлат то қиёмат Хидев Абдулкаримбӣ-додхо бод, К-аз иқболи баландаш ёфт таъмир Чунин олисарое хуррамобод.
Зиҳӣ рӯят, к-аз ӯ шуд рутбаи пайғамбарӣ пайдо,
Зиҳӣ рӯят, к-аз ӯ шуд рутбаи пайғамбарӣ пайдо, Вуҷудаш ашрафи авлоди Одам Хоҷаи Ато, (?) Кашидаш ҷазбаи ҳақ аз замин то олами боло, «Ниҳодӣ аз далерӣ қурби субҳ
МУХАММАС — БАР ҒАЗАЛИ БЕДИЛ
Кас нашуд огоҳ, к-аз сарҷӯши саҳбои Парӣ Нашъа пур соф аст чун саргарми савдои Парӣ, Аз нигоҳат кист, дарёбад тамошои Парӣ, «Эй кушоду басти мижгонат муаммои па
МУХАММАС — БАР ҒАЗАЛИ БЕДИЛ
Бад-ин хубӣ агар ҳусни ту бардорад ниқобашро, Киро тоқат, ки бинад офтоби беҳиҷобашро? Таҳайюрмисрае дорам, чӣ мегӯӣ ҷавобашро, «Лаби ҷӯе, ки аз акси ту парвард
МУХАММАС — БАР ҒАЗАЛИ ЗУҲУРӢ
Зи гӯш пунбаи ғафлат кашидан осон нест, Ҳадиси аҳли сафоро шунидан осон нест, Ба пои ланг дар ин раҳ давидан осон нест, «Қадам зи маркази имкон кашидан осон нес
МУХАММАС — БАР ҒАЗАЛИ СУЛАЙМОНӢ
Ҷон ҳайф, ба кӯи ту тапидан натавонист, Кар гӯш, ҳадиси ту шунидан натавонист. Хун дида, гули рӯи ту дидан натавонист, «Чун хок ба пои ту расидан натавонист,
МУХАММАС — БАР ҒАЗАЛИ САЪДӢ
Ба абри сунъ чу машшотагон кардастанд, Тилисми боғ дар ин бӯстон бишкастанд, Ҳамин на сабзаву гулҳои настаран рустанд, «Дарахт ғунча бароварду булбулон мастанд,
Азизам, нури чашмам, ҷисму ҷонам, аз чӣ ранҷидӣ?
Азизам, нури чашмам, ҷисму ҷонам, аз чӣ ранҷидӣ? Туӣ дар тан ҳаёти ҷовидонам, аз чӣ ранҷидӣ? Туро ғабғаб чу Юсуф ҳусну ҷонам, аз чӣ ранҷидӣ? Гуноҳам чист, эй ши