Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед, Бар сарам афсонае хонеду афсунам кунед. Нест андуҳи маро бо дарди Маҷнун нисбате, Мешавам девона, гар нисбат ба Маҷнуна
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст, Дар парешонҳолию дармондагӣ!
Бани одам аъзои якдигаранд
"Бани одам аъзои якдигаранд", Ки акнун паи қатли якдигаранд. "Чу узве ба дард оварад рӯзгор", Дигар узвҳоро ба он як чӣ кор?
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст, Вар-на ин нону намак дар ҳама ҷо бисёр аст. Умр агар хуш гузарад, зиндагии ХИЗР(а) кам аст. Вар-на нохуш гузарад, ними на
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам, Бидидам як ҷавоне хуфта бемор.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст, Аз ҳазорон каъба як дил беҳтар аст. Дил назаргоҳи Ҷалили Акбар аст, Каъба бунёди Халили Озар аст.
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр, Ки ту одам нашавӣ ҷони падар. Ҳайфи он умр, ки ай бе сару по, Дар раҳи тарбиятат кардам сарф.
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстӣ мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ аз касе, ки намирад барои дӯст.
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст. Шишаи бишкастаро пайванд кардан мушкил аст. Кӯҳро он бузурги метавон ҳамвор кард, Ҳарфи ноҳамворро ҳамвор кард
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм, Ки дониш ба инсон тавоно бувад.
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав, Мард бош эй хастадил, шар
Лоиқ намеояд дигар.
Дар ин замин монанди ман Ошиқ намеояд дигар, Биншин ба рӯи чашми ман, Лоиқ намеояд дигар.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Армуғони мо
Зи бас набвад ҳадисе ғайри номат бар забони мо, Бувад сарчашмаи тасними маънӣ з-он даҳони мо. Забони хомаи нозукбаёни мо кӣ мефаҳмад? Магар гардӣ ту, эй тӯтитак
Чӣ мекунӣ
Эй дил, ҳавои зулфи сумансо чӣ мекунӣ? Бо сад ҳазор фитна ту савдо чӣ мекунӣ? Якрон ба қалби он сафи мижгон чӣ мезанӣ, Худро ҳалоки наргиси шаҳло чӣ мекунӣ?
Гардем қурбони шумо
Эй ҷигар хун ғунчаро аз лаъли хандони шумо, Карда наргис сар ба пеш аз шарми чашмони шумо. Дар шабистони асирон вақти хандидан намуд Субҳи маҳшар аз сафедиҳои д
Омад ба ёд
Дӣ назар кардам ба гул, рӯи туам омад ба ёд, Чун шамидам бӯи гул, бӯи туам омад ба ёд. Ғунчаро дидам табассумофарин дар саҳни боғ, Хандаи лаъли сухангӯи туам ом
Дархури фитроки ҳиммат гӯри дунёро надид
Арсагирӣ гӯи ҳиммат гашт то Баҳроми мо. Дар сухан соҳибнигине ғайри мо имрӯз нест, Ҳар кӣ дар ин фан бувад, гӯ: «Бош аз худдоми мо!» Муддаӣ гар пеши мо меояд аз
Шавқи беороми мо
Эй висолат ҳосили коми дили нокоми мо, Завқи дидори ту дорад шавқи беороми мо. Азми тавфи каъбаи кӯи ту, эй маҳ, кардаем, Аз катони субҳ бояд ҷомаи эҳроми мо.
Ойинапардозам
Баҳори ҳайратам, дигар мапурс анҷому оғозам, Ба ёди ҷилвааш сар то қадам ойинапардозам. Нафас дар сурма хобид аз нигоҳаш, лек ҳайронам, Ки чун дар гӯши фитрат р
Пиндорӣ
Дар ин маҳфил, ки созаш пардаи ҳуш аст, пиндорӣ, Сару барги навояш пунбаи гӯш аст, пиндорӣ. Назарҳо боз, аммо ку нигоҳи ибрате ин ҷо? Ҷаҳон як чашми маҳви хоби
Шаб, ки лабташна ба майхона шудам, соқии дайр
Дод аз лутф паёпай қадаҳу ҷоме чанд. Номаҳо сӯи ту аз хуни ҷигар бинвиштам, Лек нанвохтиям ҳеҷ ба пайғоме чанд. Чи қадар дур зи шарманд рақибони дарат,
Дилороме чанд
Дӯш ақлу хирадам бурд дилороме чанд, Зад раҳи дину дилам фитнаи айёме чанд. Ҳамчу шохи гули тар ҷилвакунон, рақскунон, Гоҳ хам гаштаву гаҳ рост гуландоме чанд.
Ҷунуни шавқ
Ба миръоте ки тимсоли ту дорад ҷилвагоҳ он ҷо, Бувад беҳ аз ҳазорон матлаъи хуршеду моҳ он ҷо. Зи ушшоқи ту ҳар ҷо кард гул нақши кафи пое, Фалакро шуд матофу м
Зи авҷи ноз
Ба меъроҷи фано к-аз пояи факр аст роҳ он ҷо, Сар аз тарки ҳавои сарварӣ дорад кулоҳ он ҷо. Ману кунҷи хароботи муғон аз олами имкон, Ки дунё пеши мастонаш наяр
Оҳанги ман ин аст
Бисмилтапиши шавқаму оҳанги ман ин аст, Тори нафасу қомати хам – чанги ман ин аст. Гаҳ лолаю гаҳ доғи дилам, гаҳ пари товус, Яъне ки ба савдои ту найранги ман и
Ойина чид ин ҷо
Магар акси ҷамоли ҷилванайранги ту дид ин ҷо? Ки ҳайрат гул ба девору ба дар ойина чид ин ҷо. Тапид, эй гул, дилам дар сина аз дарди ту чандоне, Ки охир қатраи
Навбаҳорам мерасад
Аннавид, эй дил, ки бӯи васли ёрам мерасад, Булбули зорам, насими навбаҳорам мерасад. Он ки оғӯшам ба ёдаш осмонхамёза буд, Ҷом чун хуршед бар каф дар канорам м
Ҳам рангшикастаам чу Маҳмуд
Ҳам гулшани ноз чун Аёзам. Равшан шуда базми ишқ аз ман, Азбаски чу шамъ дар гудозам. Паҳлу задаам ба ёдаш аз хеш,
Чун чашми бутон сухантирозам
Дар фикраму лек бениёзам, Афтода ба хоку сарфарозам. Жӯлидамисолу дар ҳузурам, Девонааму ҳарифи розам.
Ҷилвагоҳи сайри нози кист? К-ин ҷо гаштааст
Хора ховар, хок ҷавҳар, ҷирм байзо, санг кӯҳ. Ҳар куҷо тарҳи асоси якдилӣ бунёди ӯст, Аз ҳарими Каъба дорад то калисо санг кӯҳ. Ҷавҳарӣ, аз гиря мекун лавҳи дил
Эҳтиёҷи ганҷи пинҳон гар надорад, аз чӣ рӯ
Чун рабаз бар худ бароварда-ст ҳар ҷо санг кӯҳ. Гар шараф дорӣ, ҳавас як ҷо иқоматпеша бош, Бин, ки аз тамкин чӣ сон баста-ст бар по санг кӯҳ?
Мусаффо санг кӯҳ
Кард густохона то ҳамҷашми Мӯсо санг кӯҳ, Дид ахкар гашта аз барқе саропо санг кӯҳ. Нашъа меболад саросар аз ҳавои кӯҳсар, То муҳайё кардааст аз баҳри мино санг
Чарх наййир, абр найсон, кон зару дарё гуҳар
Кардааст омода яксар баҳри инсон санг кӯҳ. Раҳраверо бе машаққат кай расад сози тариқ? Як қалам чида-ст бар роҳи ғизолон санг кӯҳ. Об мегаштӣ зи дарди нолаи Фар
Гар шабе ҷонон кунад дар кӯҳ маъво, мекунад
Сар ба сар чун водии Айман чароғон санг кӯҳ. То шавад чанде паноҳи хонабардӯшони ишқ, Ҳар тараф бинҳода баҳри тоқу айвон санг кӯҳ. Файзи суҳбат бин, ки охир лаъ
Санг кӯҳ
То ба сад шӯхӣ занад бар мо чу тифлон санг кӯҳ, Аз бағал то домани худ карда сомон санг кӯҳ.
Нигоҳи сурмагун
Чу ман аз худ сафар кардам ба ёди дидани рӯе, Кунун ҳастӣ инонгирам куҷо гардад сари мӯе? Тилисми ҳайратам, баҳри хаёлам, бодаи шавқам, Ба миръоти вуҷудам ҷилва
Ҳакими замонаӣ
Эй он ки сархуши майу ҷому таронаӣ, Масрури бонги чангу асири чағонаӣ. Чун наварӯс ҷилвагаҳат ҳуҷлаи ғурур, Сарпанҷаат ба гесуи омол шонае.