Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед, Бар сарам афсонае хонеду афсунам кунед. Нест андуҳи маро бо дарди Маҷнун нисбате, Мешавам девона, гар нисбат ба Маҷнуна
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст, Дар парешонҳолию дармондагӣ!
Бани одам аъзои якдигаранд
"Бани одам аъзои якдигаранд", Ки акнун паи қатли якдигаранд. "Чу узве ба дард оварад рӯзгор", Дигар узвҳоро ба он як чӣ кор?
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст, Вар-на ин нону намак дар ҳама ҷо бисёр аст. Умр агар хуш гузарад, зиндагии ХИЗР(а) кам аст. Вар-на нохуш гузарад, ними на
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам, Бидидам як ҷавоне хуфта бемор.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст, Аз ҳазорон каъба як дил беҳтар аст. Дил назаргоҳи Ҷалили Акбар аст, Каъба бунёди Халили Озар аст.
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр, Ки ту одам нашавӣ ҷони падар. Ҳайфи он умр, ки ай бе сару по, Дар раҳи тарбиятат кардам сарф.
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстӣ мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ аз касе, ки намирад барои дӯст.
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст. Шишаи бишкастаро пайванд кардан мушкил аст. Кӯҳро он бузурги метавон ҳамвор кард, Ҳарфи ноҳамворро ҳамвор кард
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм, Ки дониш ба инсон тавоно бувад.
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав, Мард бош эй хастадил, шар
Лоиқ намеояд дигар.
Дар ин замин монанди ман Ошиқ намеояд дигар, Биншин ба рӯи чашми ман, Лоиқ намеояд дигар.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Матлаъи девони ноз
Ҳаббазо, товуси найранги баҳористони ноз, Сарви гулзори малоҳат, навгули бӯстони ноз. Гулшани ҳусни назокат, рангу бӯи муддао, Шамси гардуни таҷаммул, шамсаи ай
Саҳар
Саҳар намуд гул ин маъниям зи бонги хурӯс, Ки дида боз кун, эй доми хобро маҳбус! Муқими анҷумани инкисор шав ҳама тан, Навоз риштаи конуни хотири маъюс.
Холи ҳинду
Гар сабо дасте бар он ҷамъияти гесу занад, Филмасал қалби ҷаҳоне барҳам аз як мӯ занад. Шӯхи ман ҳар гаҳ саманди нозро ҷавлон диҳад, Дуди оҳи бедилон бар Каҳкаҳ
Лаъли сухангӯи ту
Субҳи баҳори тараб, ойинаи рӯи ту, Сарви риёзи амал қомати дилҷӯи ту. Мурғи дили маҳвашон волаи холу хатат, Гардани ҷони бутон бастаи ҳар мӯи ту.
Дар базми сухан
Шаб, ки дар базми сухан табъам чаманафсона буд, Панҷаи фикрам ба зулфи шӯхи маънӣ шона буд. Шамъи шавқи дил зи найранги ҷамолаш барфурӯхт, Ҷузв-ҷузвамро пари то
Адабиншоии мо
Субҳ чокест зи ҷайби дили савдоии мо, Шом гарде зи таки бодияпаймоии мо. Хоби ором бурунтоз шуд аз дидаи дил, Пушти по зад чу муҳаббат ба таносоии мо.
Ҳар дам ин гурди аниди пуркуш
Афканад аз хашм сад Суҳробро. Бо сафеҳон дар мақоми дӯстист, Мунҳариф доим улул-албобро. Бишнав аз ман як ду панди дилпазир,
Дӯш дар базми ҳарифон з-ин намат
Мутрибе бар тор зад мизробро. К-ит бигӯям достони золи чарх, То шиноси хуб ин қаллобро.
То шиканҷи ҷаъди мушкинат фиканд
Дар дилам сад гуна печу тобро. Тоқатам шуд тоқу ҷонам ношикеб, Дидаам гум кард расми хобро. Булҳавасро медиҳӣ ҷуллоби васл,
Ҷомро пур кун ки ишқи ҷонгудоз
Бурдааст аз ман тавону тобро. Дар шаби васлат ба ҷаннат кай диҳам, Сояи беду гули маҳтобро. Тоқи абрӯи туам ояд ба ёд,
Аз шиканҷи ҷаъди мушкин
Соқиё, деҳ он шароби нобро, К-оварад дар рақс шайху шобро.
Ку ҳарифе нохуни дахли баҷо
Оварад дар шеъри хуштақрири мо. Ҷавҳарӣ, аз кимиё мо фориғем, Чеҳраи мо зарру ишқ иксири мо.
Ҳиммате, к-эй шӯх, ҳангоми шикор
Зеби фитрокат шавад нахчири мо. Шаҳсавори кишвари аҷзем бас, Хоксорӣ ҷавҳари шамшери мо. Нест ислоҳи ҷунунпироягон,
Ишқ иксири мо
То ҷунун гардид домангири мо, Рафт аз каф риштаи тадбири мо. Баски ҳарфи ишқ иншо мекунем, Ранги ҳайрат резад аз таҳрири мо.
Дастгоҳи гулшан аз ахгар шудан эҷод кард
Мушти хошоке, ки назри шуълазоре доштем. Ҷавҳарӣ, ибратсиришти мост беранги ғурур, Сурма гардидему вазъи хоксорӣ доштем. Арзи қудрат гашт сомони заифӣ чун ҳилол
Бенишонӣ чидаем имрӯз дур аз офтоб
В-арна мо ҳам дастгоҳи зарраворе доштем. То нагардад домани табъе чу субҳ аз мо гарон, Нақди ҳуше чун зари холисиёре доштем. Хиҷлати мо буд арзи ташнагӣ пеши му
Дар тариқи ишқбозӣ ҳар чи мо, сатториён
Ному нанге дошт, дархурди қиморе доштем. Аз хамӯшӣ нолаи мо ҳамчунон афсурда монд, В-арна чун санге ба дил мушти шароре доштем.
Гардиши паймона то пайваста буд, аз хатти он
Дар назар давру тасалсул эътиборе доштем. Домани васлаш зи каф то рафт аз сози фусӯс, Панҷа бар ҳам судани барги чаноре доштем.
Ифтихоре доштем
Ёд он фурсат, ки мо сомони коре доштем, Созу барги ишрате дар базми ёре доштем. Файзи суҳбат чун мудому лутфи соқӣ буд ом, Ҷоми май дар даст бе ранҷи хуморе дош
Ман он шаҳбози қудратошёни фитратам, к-ин ҷо
Намебошад раҳоӣ сайди маъниро зи чанголам. Дабири чарх бар табъи равонам офарин гӯяд, Чу хонад, Ҷавҳарӣ, ин назми ширинтар зи салсолам.
Баҳористони иқболам
Биё, эй қоматат гулдастаи гулзори омолам, Рухи чун хулд рангинат баҳористони иқболам. Чу дур афтод чашмам аз тамошои гули рӯят, Ба ранги андалебони чаман пайвас
Ақлозмоиҳо
Гуле к-онро набошад рангу бӯи ошноиҳо, Бувад рӯи ту, эй ҷӯши баҳори бевафоиҳо. Дили нолон зи дарди ҳаҷр мусиқорро монад, Най аз ман бишнавад акнун шикоёти ҷудои
Чистон дар бағал
Аз акси ёди рӯи он ранги гулистон дар бағал, Чун хилвати ойина ҷон шуд Юсуфистон дар бағал. Аз ҳар буни мӯям фиғон сад ранг бикшояд забон, Дорад тани зорам ҳамо
Хуршеди тобон дар бағал
Эй хилвати андешаҳо аз ту гулистон дар бағал, В-аз акси меҳрат синаҳо хуршеди тобон дар бағал. Дар олами кавну макон ҳар дил, ки мебинам аён, Доғи ту, ҷоно, лол
Хиромон омадӣ
Эй ки аз меҳру вафо нагсаста паймон, омадӣ, Баста бар занҷири зулфат тори имон омадӣ! Чун Масеҳо бар сарам гаштӣ баҳорафшони лутф, Яъне бемори ғаматро баҳри дар