Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Любить бескорыстно
Мы любим, чтобы нас любили — Ласкаем, чтоб ласкали нас, Мы дарим, чтобы нам дарили, Приходим, чтоб не ушли от нас.
Мелодия любви
Стучат куранты под рубашкою в груди, Плывет мелодия любви по телу. Я говорю себе «Братишка, не гляди На эту юную, как новый месяц, деву.
Молода
Ты молода, мила, стройна, Общительна, раскована, шутлива. Ты словно лилия, в тебе живет весна. Всё для меня в тебе приятно и красиво.
Желал
Она не та, о которой мечтал, И не та, о которой грезил ночами. Не её я, как будто, желал, И хотел прикасаться устами.
Не чувствую
Я не чувствую касания рук, Ласки губ и волненье дыхания. Без тебя стало ясно мне вдруг, Как же долог момент ожидания…
Моя мечта
Моя мечта — сидеть на диване, В обнимку с тобой, Любоваться глазами Твоими, улыбкою губ,
Борьба миров
Борьба миров, борьба народов Борьба религий и устоев. Всё это просто ерунда, Когда борьба внутри себя.
Нежно о любви
Кто заставляет дышать за разом раз? Кто заставляет не затухать мой глаз? Кто не дает остановить сердцебиение? Кто дарит на поэмы вдохновенье?
Черные очи
Её черные очи были закрыты, Когда целовал её персик — ланиты. Я к ней прикасался, я её обнимал, Я трепетно губы её целовал.
Нужны
Ты так близка ко мне по духу, размышленьям — Я радуюсь тому же, что и ты. Я вижу по глазам, стихотвореньям,
Девушка простой
Мне никогда так не хотелось жить, Не для себя, но ради девушки простой. Я не могу её слезу в глазах забыть, Когда сидела рядышком со мной.
Любовь
Любовь наполняет моё существо, всё моё тело, Влетает, врывается с утренним воздухом в лёгкие,
Под луной
Я под луной писал стихи. Сжималось сердце от тоски, Внутри горело — жгло в груди. …Я без тебя один в ночи.
Пролетаю облака
Такое вряд ли повторится, Я улетал, я был, как птица. Я оторвался от земли И вот уже мой дом вдали,
Не смею мечтать
Ты не мечта, о тебе я не смею мечтать. Ты не желанье, я такого не смею желать. Ты не любовь, я не смею тебя полюбить, Ты просто есть и без тебя мне не хочется
Алый закат
Я желаю быть рядом с тобой на века, Чтоб в ладони ладонь, чтоб сжималась рука, Чтоб на крыше мы алый закат провожали,
Вечный вопрос
«Что такое Любовь?» — этот вечный вопрос Вызывает ухмылку и доводит до слез. Можно сказать, что любовь это счастье
Скорбь
Ушла старушка на покой, Не дышит больше грудь. Ладонью ей глаза прикрой, Проститься не забудь.
Полюбил
Смотрю на карточку, где мы вдвоем стоим И понимаю, что впервые полюбил, Не потому, что просто хочется влюбиться, Не для того, чтоб на мгновение забыться.
Озера надежды
Твои глаза — два озера надежды, Любовью добротой они полны. Они не носят множества одежды,, Они не лгут — так искренне чисты.
Тобой
Тобой, одной тобою я болею, К тебе безумной страстью пламенею. Но я об этом вовсе не жалею, Я от недуга этого пьянею…
Спасенье и любовь
Моё нечаянное знакомство, Моё спасенье и Любовь. Ты воскресила мои чувства, Ты оживила мою кровь.
Мы живем
Мы живем, время быстро летит. Оглянулись, столько мимо прошло. Просим «Стой!», а оно не стоит. Не со зла. Не по злу. Не назло.
Пускай
Пускай это неправильно, Нехорошо пускай. Но это мне и нравится, Прошу не отпускай —
Не отрекаются
«Не отрекаются любя… ведь жизнь кончается не завтра…» какие громкие слова… но сказаны, увы, напрасно…

