Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Бани одам аъзои якдигаранд
"Бани одам аъзои якдигаранд", Ки акнун паи қатли якдигаранд. "Чу узве ба дард оварад рӯзгор", Дигар узвҳоро ба он як чӣ кор?
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст, Дар парешонҳолию дармондагӣ!
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед, Бар сарам афсонае хонеду афсунам кунед. Нест андуҳи маро бо дарди Маҷнун нисбате, Мешавам девона, гар нисбат ба Маҷнуна
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст, Вар-на ин нону намак дар ҳама ҷо бисёр аст. Умр агар хуш гузарад, зиндагии ХИЗР(а) кам аст. Вар-на нохуш гузарад, ними на
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам, Бидидам як ҷавоне хуфта бемор.
Сулҳ
Сулҳ агар бошад, ҷаҳон обод аст, Қалби инсон аз муҳаббат шод аст. Дасти дӯстӣ ба ҳам бояд дод, Роҳи фардо роҳи сулҳу дод аст.
СУРУДИ СУЛҲ
Менависам ман суруди сулҳро бо хуни дил, Бо тапиданҳои беороми рӯзафзуни дил, То яроқи тез гардида ба дасти дӯстон, Ҷангҷӯёнро кунад шармандаи рӯи ҷаҳон,
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст, Аз ҳазорон каъба як дил беҳтар аст. Дил назаргоҳи Ҷалили Акбар аст, Каъба бунёди Халили Озар аст.
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр, Ки ту одам нашавӣ ҷони падар. Ҳайфи он умр, ки ай бе сару по, Дар раҳи тарбиятат кардам сарф.
Сулҳ
Сулҳ баҳорест, баҳор оварад, Равнақу шодию барор оварад. Сулҳ бувад шаршараи ҷӯйи об, Сулҳ диҳад ҳусни пур аз обутоб.
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст. Шишаи бишкастаро пайванд кардан мушкил аст. Кӯҳро он бузурги метавон ҳамвор кард, Ҳарфи ноҳамворро ҳамвор кард
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Мы живем
Мы живем, время быстро летит. Оглянулись, столько мимо прошло. Просим «Стой!», а оно не стоит. Не со зла. Не по злу. Не назло.
Пускай
Пускай это неправильно, Нехорошо пускай. Но это мне и нравится, Прошу не отпускай —
Не отрекаются
«Не отрекаются любя… ведь жизнь кончается не завтра…» какие громкие слова… но сказаны, увы, напрасно…
Я улетаю
Я улетаю далеко, Я улетаю к небесам, Я забываю обо всём, Не забываю лишь тебя.
Я люблю
По утрам я с любовью встречаю рассвет. Я люблю это солнце, люблю его свет. Я люблю от деревьев длинную тень. Я люблю это небо, люблю этот день.
Твои уста
Мне нравится смотреть твои глаза. Они чисты, как поутру роса. Глядят они так искренне, любя. Смотрю — не налюбуюсь на тебя.
Не люблю писать
Я не люблю писать стихи, Я душу в них не раскрываю. Я не люблю писать стихи, В словах и строчках задыхаюсь.
Перед тобой
Я не люблю стихи писать, Мне в них всего не описать, Не передать в них то волненье, Когда стою перед тобой
Покрепче
О твоих мои руки тоскуют в разлуке И глаза без твоих угасают от муки. О твоем поцелуе мои губы скучают, К твоей шее, к груди прикоснуться желают.
Закипела кровь
Уже давно в душе моей Душа другая поселилась. И нежностью меня своей, Как ястреб кролика, сразила.
Тебя одну
Тебя одну — одну тебя Во снах своих я вижу, Где обнимаешь ты меня, И голос твой я слышу.
Твои руки
Твои губы, когда улыбаешься, Твои руки, когда прикасаешься, Твой чарующий взгляд, что так манит, дурманит,
Что такое любовь?
Если спросят меня, что такое любовь? Я отвечу: любовь — это то ощущение, При котором кипит, будоражится кровь, И чуть-чуть аномальное поведение.
«Молитва нерожденным»
Когда солнце садится на закате, Холодной осенью, в ноябре, Шепчет сердце её, измученное в латте: «Перестань грустить о старом во сне…»
Ашкҳо
Яке занро мезанад бо даст, Дигар бошад бо суханҳои паст. Оне, ки дар интернет бе виҷдон, Тир андозад ба зан, барад аз ӯ ҷон.
Неожиданный
Неожиданный «Привет!» — как снег упал с небес: «Можно познакомиться? Вы мне нравитесь, если честно».
Осень
Осень! Которую раньше ненавидела! Нынче ты неугомонная любимая пора! Ты именно то самое время года, Когда можно окутаться теплом.
Отец
Отец… Благодарю Тебя за жизнь, За каждый миг, что разделил со мною, За брата, за сестрёнку — за любовь, Которую даришь всегда душою.
Мехоҳам
Мехоҳам боз аз нав тифл шавам, Чу субҳгоҳон аз хоб сер шавам. Ҳар шабу рӯз дар дастони модар, Аз азобу бехобиҳояш бехабар.
Парвардигори ду олам
Эй, Парвардигори ду олам! Имрӯз — зодрӯзи бобоҷонам! Ман ӯро бениҳоят пазмонам, Ӯро тез-тез дар хоб мебинам
И снова
И снова весна… и снова дожди, Смывают тревоги, но не изнутри. И вот я одна — одинока в сети, С сердцем, закрытым на ключ изнутри.
Настало время
Настало время — и природа отражает настроение моё: На улице пасмурно, ветрено и прохладно. Так и в душе моей — одиноко, холодно,
Женская энергия
Горячая кровь — весеннее обострение, Гормоны бушуют, шторм во всём теле. А мозг всё сдерживает это напряжение, Душа в растерянности: что ей делать?
Загадочная
Сегодня день рождения моего нового друга Особенного, ставшего любимым, но в сети Возможно для многих я — сумасшедшая Но, верю, для него — я давно душа родная
Я без тебя могу
Я без тебя могу сама проснуться, Но с твоими стихами — даётся легче. Я без тебя могу позавтракать, Но, читая строки, еда во рту вкуснее.


