Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед, Бар сарам афсонае хонеду афсунам кунед. Нест андуҳи маро бо дарди Маҷнун нисбате, Мешавам девона, гар нисбат ба Маҷнуна
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Бани одам аъзои якдигаранд
"Бани одам аъзои якдигаранд", Ки акнун паи қатли якдигаранд. "Чу узве ба дард оварад рӯзгор", Дигар узвҳоро ба он як чӣ кор?
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст, Дар парешонҳолию дармондагӣ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст, Вар-на ин нону намак дар ҳама ҷо бисёр аст. Умр агар хуш гузарад, зиндагии ХИЗР(а) кам аст. Вар-на нохуш гузарад, ними на
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам, Бидидам як ҷавоне хуфта бемор.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст, Аз ҳазорон каъба як дил беҳтар аст. Дил назаргоҳи Ҷалили Акбар аст, Каъба бунёди Халили Озар аст.
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр, Ки ту одам нашавӣ ҷони падар. Ҳайфи он умр, ки ай бе сару по, Дар раҳи тарбиятат кардам сарф.
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстӣ мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ аз касе, ки намирад барои дӯст.
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст. Шишаи бишкастаро пайванд кардан мушкил аст. Кӯҳро он бузурги метавон ҳамвор кард, Ҳарфи ноҳамворро ҳамвор кард
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм, Ки дониш ба инсон тавоно бувад.
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав, Мард бош эй хастадил, шар
Лоиқ намеояд дигар.
Дар ин замин монанди ман Ошиқ намеояд дигар, Биншин ба рӯи чашми ман, Лоиқ намеояд дигар.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Аз ёди лаби майгун
Дунпарастӣ то ба кай бошад зи табъи дун маро? Эй уруҷи бахт, олитар кун аз гардун маро. Ҷуз гирифторӣ надорад дастгоҳи илму фан, Эй ҷунун, саъйе, к-аз ин дом ов
Таъсири нигоҳ
Чу он ойинасимо афканад аз рух ниқобашро, Таҳайюр шабнами наззора гардад офтобашро. Тамошо маҳви дидораш чаманпайкар буте дорам, Бунафша банда фармон аст хатти
Ойинаро
Гар кунад бо васли дидораш қарин ойинаро, Бар маҳу меҳр оварад нозофарин ойинаро. Гашт рашки сунбулистон шона, то машшота зад Рӯбарӯ бар он ду зулфи анбарин ойи
Субҳи тараб
Пур кун ба ҷоми бода ту ҷоми сафедро, То дар сафои он нигарам моҳи идро. Субҳи тараб дамид ба фитри висоли дӯст, Аз каф мадеҳ ту фурсати айши ҳамидро.
Шӯхи боданӯши ман
Қадаҳ дар даст омад маст шӯхи боданӯши ман, Ба истиқболи нозаш рафт аз сар ақлу ҳуши ман. Ба ёди наргиси майгунаш аз бас нолаоҳангам, Садо гул мекунад мастона а
Сар то қадам зи ҷӯши таҳайюр чу ойина
Кисваттирози сурати урёнии худем. Пеши назар чу шиша гирифтем айби нос, Ҷоме ба тоқмондаи нисёнии худем. Берун намеравем зи тӯфони рамзи хеш,
Маҳви қаламронии худем
Чун бехабар зи маънии нодонии худем, Маҳви хаёли тарзи қаламронии худем. Ҳосил накарда нусхаи ҷамъияти камол, Шерозбанди дафтари инсонии худем.
Эй шӯхи бадмаст
Ҷунунпарвардаи ишқам, маҷӯ ойини фарҳангам, Зи сомони адаб дурам, барӣ аз ному аз нангам. Тилисми ҳайратам, ойинаи доғам, гули ашкам, Зи сар то пой тимсоли дила
Чароғи лола гардидам
Сари кӯи ту гаштан ёдам омад, нола гардидам, Шарар болид оҳам, маркази ҷаввола гардидам. Шаб аз шавқи тамошои ҷамоли оразат яксар Пари товус гул кардам, чароғи
Нозанинсимои ман
Моҳи ман, гулчеҳраи ман, нозанинсимои ман, Ҷилва кун то пар фишонад булбули шайдои ман. Ламҳае дар олами имкон намегирам қарор, Зарраваш дур аз ту, эй меҳри ҷаҳ
Зи чини ҷаъди суманбӯи тобдори касе
Гирифтаанд ба занҷир ҳамчу Маҷнунам, Ба теғи ноз маро кушту хунбаҳо ин аст, Ки чун ҳино ба кафи пои ӯ расад хунам. Ба ҳаққи сояи зулфат, ки дар парешонӣ
Зи ҷӯши шавқи ту меболам ин қадар в-арна
На тардимоғи шаробам, на масти афюнам. Кашидаанд зи ман ҳалқа бар дари ихлос, Гар аз хамидани қад кардаанд чун нунам. Маро ки завқи ҳавоят давои форуқист,
Дар тариқи вафо
Зи нури файзи ту, эй меҳри фазл мамнунам, Зи шукри бирри ту аммо ба аҷз марҳунам.
Суруши ишқ
Он кас, ки аз муҳаббат ӯро хабар набошад, Дар пардаи навояш сози асар набошад. Бар ҷоҳилон нашояд арзи сухан намудан, Ҷои гуҳарфурӯшӣ бозори хар набошад.
Мастона менависам
Дилро ба қайди мӯяш девона менависам, Ҷонро ба шамъи рӯяш парвона менависам. Ҳарфе, ки менамоям бо ёди лаълаш иншо, Мастона хон, ки ман ҳам мастона менависам.
Меҷӯшем мо
Хоназоди ақлу фаҳму чокари ҳушем мо, Аҳли донишро ғуломи ҳалқабардӯшем мо. Гар сухан набвад чароғи маҷлиси ёдоварӣ, Баъди хомӯшӣ зи хотирҳо фаромӯшем мо.
Тоқати машраби мо нест тунуккзарфонро
Баҳр дар сарфаи ҳар шишаи эҷоз нашуд. Ин табошири ту, ё шири мизоҷи тифлист? Эй ки анҷоми туро фарқ зи оғоз нашуд. З-он раги табъи дурушти ту мулоим нашавад,
Мавҷи фикрам ҳама шуд нохуни тадбир, вале
Гираҳ аз қатраи вобастаи ман боз нашуд. Табъи ман бар сари ҳар дона назад боли ҳавас Ин ҳуморо чӣ кунам? Ҳавсалаи оз нашуд.
Эй гирифтори ҳамоқат зи фусуни авҳом
Риши гове матарошу ба сар афсор макун. Нест ҷуз илм хати доираи иззу шараф, Хешро дур аз ин хат мафикан, хор макун. Шамъи иззи салафу фахри халаф гар нашавӣ,
Дар ҳама озор макун
Фазли аҷдод ту пирояи пиндор макун, Кафани куҳна ба худ ҷомаву дастор макун.
Ханҷари мижгон
Мурдам аз ҳасрат, ки мебӯсад ҳино дасти туро, Рӯсиёҳи сурма чашмони сияҳмасти туро. Оламе озод мебинанд сарви қоматат, Кист бошад ҷуз рикобат дида побасти туро?
Эй маърифаторо шуда бе баҳраи таҳқиқ
Бигдоз аз он ҳарф, ки гуфтию навиштӣ. Куфри ту чун имон зи нифоқат шуда безор, Эй радди ҳарам, то чи қадар нанги куништӣ, Эй чархи сияҳрӯ, шиканад мағзали фикра
Зоҳиди савдозада
Зоҳид, ки ту савдозадаи ҳуру биҳиштӣ, Бар нася шудӣ ғарра зи каф нақда биҳиштӣ. Аз кулфати айём нашуд хира дили мо, З-омезиши зангор накард ойина зиштӣ.
Ғараз санои забонбахшу ҳикматомӯз аст
Ҳамон, ки мову ту гардем бо худои сухан. Чу ғунча лаб ба ҳам орем аз фузули калом, Ниҳем муҳри сукуте ба интиҳои сухан. Нафас кашем чу ойинадор шуд таҳқиқ,
Насиб бод ба каргастабиатон дунё
Ки сӯи ҷифа надорад назар ҳумои сухан. Сухан ҳақиқати ибдоъу рӯҳи эҷод аст. Ки нест мояи халқи ҷаҳон сивои сухан.