Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Я улетаю
Я улетаю далеко, Я улетаю к небесам, Я забываю обо всём, Не забываю лишь тебя.
Я люблю
По утрам я с любовью встречаю рассвет. Я люблю это солнце, люблю его свет. Я люблю от деревьев длинную тень. Я люблю это небо, люблю этот день.
Твои уста
Мне нравится смотреть твои глаза. Они чисты, как поутру роса. Глядят они так искренне, любя. Смотрю — не налюбуюсь на тебя.
Не люблю писать
Я не люблю писать стихи, Я душу в них не раскрываю. Я не люблю писать стихи, В словах и строчках задыхаюсь.
Перед тобой
Я не люблю стихи писать, Мне в них всего не описать, Не передать в них то волненье, Когда стою перед тобой
Покрепче
О твоих мои руки тоскуют в разлуке И глаза без твоих угасают от муки. О твоем поцелуе мои губы скучают, К твоей шее, к груди прикоснуться желают.
Закипела кровь
Уже давно в душе моей Душа другая поселилась. И нежностью меня своей, Как ястреб кролика, сразила.
Тебя одну
Тебя одну — одну тебя Во снах своих я вижу, Где обнимаешь ты меня, И голос твой я слышу.
Твои руки
Твои губы, когда улыбаешься, Твои руки, когда прикасаешься, Твой чарующий взгляд, что так манит, дурманит,
Что такое любовь?
Если спросят меня, что такое любовь? Я отвечу: любовь — это то ощущение, При котором кипит, будоражится кровь, И чуть-чуть аномальное поведение.
«Молитва нерожденным»
Когда солнце садится на закате, Холодной осенью, в ноябре, Шепчет сердце её, измученное в латте: «Перестань грустить о старом во сне…»
Ашкҳо
Яке занро мезанад бо даст, Дигар бошад бо суханҳои паст. Оне, ки дар интернет бе виҷдон, Тир андозад ба зан, барад аз ӯ ҷон.
Неожиданный
Неожиданный «Привет!» — как снег упал с небес: «Можно познакомиться? Вы мне нравитесь, если честно».
Осень
Осень! Которую раньше ненавидела! Нынче ты неугомонная любимая пора! Ты именно то самое время года, Когда можно окутаться теплом.
Отец
Отец… Благодарю Тебя за жизнь, За каждый миг, что разделил со мною, За брата, за сестрёнку — за любовь, Которую даришь всегда душою.
Мехоҳам
Мехоҳам боз аз нав тифл шавам, Чу субҳгоҳон аз хоб сер шавам. Ҳар шабу рӯз дар дастони модар, Аз азобу бехобиҳояш бехабар.
Парвардигори ду олам
Эй, Парвардигори ду олам! Имрӯз — зодрӯзи бобоҷонам! Ман ӯро бениҳоят пазмонам, Ӯро тез-тез дар хоб мебинам
И снова
И снова весна… и снова дожди, Смывают тревоги, но не изнутри. И вот я одна — одинока в сети, С сердцем, закрытым на ключ изнутри.
Настало время
Настало время — и природа отражает настроение моё: На улице пасмурно, ветрено и прохладно. Так и в душе моей — одиноко, холодно,
Женская энергия
Горячая кровь — весеннее обострение, Гормоны бушуют, шторм во всём теле. А мозг всё сдерживает это напряжение, Душа в растерянности: что ей делать?
Загадочная
Сегодня день рождения моего нового друга Особенного, ставшего любимым, но в сети Возможно для многих я — сумасшедшая Но, верю, для него — я давно душа родная
Я без тебя могу
Я без тебя могу сама проснуться, Но с твоими стихами — даётся легче. Я без тебя могу позавтракать, Но, читая строки, еда во рту вкуснее.
К тебе протяну
Доброе утро, мой свет дорогой, Пусть солнце сегодня коснётся рукой, Пусть утро тебе принесёт тишину, И в сердце моём я к тебе протяну.
Давно
Давно не писала о чем-то стихи, В полночь среди полной тиши, Давно не грустила так долго. Проливая слёзы в поисках Бога.
Вчера и сегодня
«Как твои дела?», если спросят меня, «Вчера были слёзы, сегодня — смех.» То полная работа, то пустая болтовня, Никому неизвестную «завтра» ожидая.

