Дафтари гетӣ
Ин ҷаҳонро чу китоби ҳамагон мебинам,
Шеъри шодию ғами одамӣ з-он мебинам.
Лаззати шеъри дари шаҳди абадаст абад,
Ки дар ойинаи ҳарфаш рухи ҷон мебинам.
Нӯшдоруи сухан марҳами захми дили мост,
Ташнаи чашмаи нӯшам, ҳамагон мебинам.
Ҷумла сармояи олам бидиҳад арзиши хеш,
Пеши ганҷина, ки дар кони забон мебинам.
Ҳама мино шуда дар бари минӯи сухан,
Қомати хамзадаи пир ҷавон мебинам.
Боғи сарвода, ки аз хуни ҷигар шодоб аст,
Навбаҳорест, ки орӣ зи хазон мебинам.
Одами шеъри маҳур қадами зиндагӣ аст,
Дафтари гетӣ пур аз шеъри равон мебинам.
Кишвари нур бувад чашмаи пояндаи шеър,
Чашми Сармад чӣ ба роҳат нигарон мебинам