Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Хез, то ҷомаи андешаву ғам чок занем,
Хез, то ҷомаи андешаву ғам чок занем, Хаймаи ишқу тараб бар сари афлок занем. Сухани аҳли насиҳат ҳама бар бод диҳем, Сӯҳбати халқи замона ҳама бар хок занем.
Дар ҳама олам чу ту чолок нест,
Дар ҳама олам чу ту чолок нест, Дар ҳама гетӣ чу ту бебок нест. Нест чун ман ошиқи шайдо кунун, З-он ки чун ту дилбари чолок нест.
Шукр, к-аз зулмати андеша наҷотам доданд,
Шукр, к-аз зулмати андеша наҷотам доданд, Синае софтар аз оби ҳаётам доданд. Шарбате к-аз ҳавасаш Хизру Сикандар ҷон дод, З-оби лаб нӯш ба вақти сакаротам доданд.
Ду чашми ёр ки шӯханд дӯстон ҳар ду,
Ду чашми ёр ки шӯханд дӯстон ҳар ду, Рабудаанд дилу ҷон зи мардумон ҳар ду. Чунон ки ғамзаи дидору ханҷари тирам, Ба қасди куштани ҷон гашта якзабон ҳар ду.
Намак дорад сухан пеши узори дилбар, эй тӯтӣ!
Намак дорад сухан пеши узори дилбар, эй тӯтӣ! Такаллум кун дар ин оинаи Искандар, эй тӯтӣ! Сухан аз лаъли ширини кадомин шӯх мегӯӣ, Зи гуфторат шакар мерезаду қанди тар, эй тӯтӣ!
Ту ин аҳде, ки бо ман баста будӣ,
Ту ин аҳде, ки бо ман баста будӣ, Магар баҳри шикастан баста будӣ? Басе дер омадӣ, гӯё ба ҳар гом Ҳино дар пои тавсан баста будӣ.
Биё гуфтию рафтам сӯят аз тақсири нодонӣ,
Биё гуфтию рафтам сӯят аз тақсири нодонӣ, Кунун даст аз гиребон барнамедорад пушаймонӣ. Намебинам касеро меҳрубону дастгир ин ҷо, Ғариби бекасам, умр аст дар тӯфони ҳайронӣ.
Эй ба теғи қазо ҳалок шуда,
Эй ба теғи қазо ҳалок шуда, Ҷомаи давлати ту чок шуда. Ба зарурат гузаштаи мискин, Сокини ҷои саҳмнок шуда.
Мерасад бӯи висолам зи гулистони касе,
Мерасад бӯи висолам зи гулистони касе, Медиҳад ҷайби дилам ғунчаи хандони касе. Зоҳид, аз банд сӯи сабҳа чӣ мехонӣ маро? Бастаам риштаи зуннор ба паймони касе.
Чашму лабат дар куфру дин оварда тарҳи дилбарӣ,
Чашму лабат дар куфру дин оварда тарҳи дилбарӣ, Он як ба эъҷози Масеҳ, в-он як ба сеҳру соҳирӣ. Эй турки тирафган, агар тирам занӣ ҳамвортар, Тарсам, кунад аз ман гузар, орад гузар бар дигаре.
Гиряам мавҷи шароб аст, ту ҳам медонӣ,
Гиряам мавҷи шароб аст, ту ҳам медонӣ, Ҷигарам лахти кабоб аст, ту ҳам медонӣ. Хусрави ҳусни ту, эй моҳи ман аз холаи хат Ҷилваҳо по ба рикоб аст, ту ҳам медонӣ.
Воизон з-он дар нафас фасли зимистон доран-е,
Воизон з-он дар нафас фасли зимистон доран-е, Манъи мастон аз маи гарм аз дилу ҷон доран-е. Хубрӯёнро агар ҷамъияти дил муддаост, Зулфи мушкин аз чӣ рӯ бар рӯ парешон доран-е.
Чашме, ки нест боз ба рӯи ту, баста беҳ,
Чашме, ки нест боз ба рӯи ту, баста беҳ, Дасте, ки домани ту нагирад, шикаста беҳ. Дар ҳар диле, ки нест хаёли қадат дар ӯ, Пайваста аз хаданги ҷафоҳот хаста беҳ.
Боз шӯхиҳои чашмат ёфт тасвир оина,
Боз шӯхиҳои чашмат ёфт тасвир оина, Доми даҳшат гашт ҷавлонгоҳи нахчир оина. Бехудон аз ҷилваи дилдор ғофил нестанд, Хоби ҳайрат дошт дар бедор таъбир оина.
Софшасте, ки ба сайди дили мо рӯ карда,
Софшасте, ки ба сайди дили мо рӯ карда, Аз мижа тиру камон, аз хами абрӯ карда. Аз рами ҳар мижа он чашми сиёҳи танноз Захмҳо дар ҷигару дидаи оҳу карда.
Дилороме, ки аз лаъли лабаш хат сар бароварда,
Дилороме, ки аз лаъли лабаш хат сар бароварда, Ба ошӯби қиёмат фитнае дигар бароварда. Вуболе нест, бозам ой, эй сарви равон, дар бар, Ту будӣ ҷони ман, хаҷр аз тани лоғар бароварда.
Бо сад ҳузури ёр талабгор омадем,
Бо сад ҳузури ёр талабгор омадем, Дасти ҳама гирифта ба гулзор омадем. Ҷамъияте далели ҷаҳони умед буд, Хобидае ба сояи девор омадем.
На ҳамин захм зи мижгони ҷафоҷӯ рафта,
На ҳамин захм зи мижгони ҷафоҷӯ рафта, Фитнаҳо дар дил аз он наргиси ҷоду рафта. Ҳеҷ кас рамзи муаммои даҳонаш нашикофт, Бо вуҷуде, ки суханҳо ба сари мӯ рафта.
На сарв пеши қади ту нишаста истода,
На сарв пеши қади ту нишаста истода, Лаб аз ҳаёи лабат ғунча баста истода. Ба чини зулфи ту нозам, ҳазор чинии дил Шикаста баставу баста шикаста истода.
Миён аз мӯй, лаб аз барги гул нозуктар афтода,
Миён аз мӯй, лаб аз барги гул нозуктар афтода, Туро ҳар узв нозуктар зи узви дигар афтода. Ҳаё шуд аз арақ равшангари оинаи рӯят, Аз ин равған чароғи оразат равшантар афтода.
Се чиз карда муҳайё ба қатлам он бадхӯ:
Се чиз карда муҳайё ба қатлам он бадхӯ: Карашма – теғу мижа – новаку камон абрӯ. Туро, ки ҳаст се чиз аз се чиз нозуктар: Даҳон зи ғунча, лаб аз барги гул, миён аз мӯ.
Чу мижгон дурам аз қурби нигоҳат аз нигоҳи ӯ,
Чу мижгон дурам аз қурби нигоҳат аз нигоҳи ӯ, Тағофул кош дурӣ бахшад аз чашми сиёҳи ӯ. Сафои ҷилва дорӣ, аз сафои дил машав ғофил, Биҷӯш, эй ашк, аз хат ҳола пайдо карда моҳи ӯ.
Танҳо на нигоҳи ту кунад машқи рамидан,
Танҳо на нигоҳи ту кунад машқи рамидан, Чашми ту кашад сурмаи ушшоқ надидан. Бар чарх расонида ҳилол аз раҳи таслим, В-аз абруи мушкини ту меъроҷи хамидан.
Ин гулписари шӯх аҷаб гулписар аст ин,
Ин гулписари шӯх аҷаб гулписар аст ин, Аз боғи таҷаллӣ гули ҳусни дигар аст ин. Хат нест ба даври лаби лаъли намакинаш, Часфида сари мӯр ба тунги шакар аст ин.
Нашикастаст агар соғари паймон аз ман,
Нашикастаст агар соғари паймон аз ман, Рӯи худ мекунад аз баҳри чӣ пинҳон аз ман? Оҳам аз раҳзании чашми фарангиписар аст, Мекашад дар нигаҳаш домани паймон аз ман.