Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Санг кӯҳ
То ба сад шӯхӣ занад бар мо чу тифлон санг кӯҳ, Аз бағал то домани худ карда сомон санг кӯҳ.
Нигоҳи сурмагун
Чу ман аз худ сафар кардам ба ёди дидани рӯе, Кунун ҳастӣ инонгирам куҷо гардад сари мӯе? Тилисми ҳайратам, баҳри хаёлам, бодаи шавқам, Ба миръоти вуҷудам ҷилва
Ҳакими замонаӣ
Эй он ки сархуши майу ҷому таронаӣ, Масрури бонги чангу асири чағонаӣ. Чун наварӯс ҷилвагаҳат ҳуҷлаи ғурур, Сарпанҷаат ба гесуи омол шонае.
Матлаъи девони ноз
Ҳаббазо, товуси найранги баҳористони ноз, Сарви гулзори малоҳат, навгули бӯстони ноз. Гулшани ҳусни назокат, рангу бӯи муддао, Шамси гардуни таҷаммул, шамсаи ай
Саҳар
Саҳар намуд гул ин маъниям зи бонги хурӯс, Ки дида боз кун, эй доми хобро маҳбус! Муқими анҷумани инкисор шав ҳама тан, Навоз риштаи конуни хотири маъюс.
Холи ҳинду
Гар сабо дасте бар он ҷамъияти гесу занад, Филмасал қалби ҷаҳоне барҳам аз як мӯ занад. Шӯхи ман ҳар гаҳ саманди нозро ҷавлон диҳад, Дуди оҳи бедилон бар Каҳкаҳ
Лаъли сухангӯи ту
Субҳи баҳори тараб, ойинаи рӯи ту, Сарви риёзи амал қомати дилҷӯи ту. Мурғи дили маҳвашон волаи холу хатат, Гардани ҷони бутон бастаи ҳар мӯи ту.
Дар базми сухан
Шаб, ки дар базми сухан табъам чаманафсона буд, Панҷаи фикрам ба зулфи шӯхи маънӣ шона буд. Шамъи шавқи дил зи найранги ҷамолаш барфурӯхт, Ҷузв-ҷузвамро пари то
Адабиншоии мо
Субҳ чокест зи ҷайби дили савдоии мо, Шом гарде зи таки бодияпаймоии мо. Хоби ором бурунтоз шуд аз дидаи дил, Пушти по зад чу муҳаббат ба таносоии мо.
Ҳар дам ин гурди аниди пуркуш
Афканад аз хашм сад Суҳробро. Бо сафеҳон дар мақоми дӯстист, Мунҳариф доим улул-албобро. Бишнав аз ман як ду панди дилпазир,
Дӯш дар базми ҳарифон з-ин намат
Мутрибе бар тор зад мизробро. К-ит бигӯям достони золи чарх, То шиноси хуб ин қаллобро.
То шиканҷи ҷаъди мушкинат фиканд
Дар дилам сад гуна печу тобро. Тоқатам шуд тоқу ҷонам ношикеб, Дидаам гум кард расми хобро. Булҳавасро медиҳӣ ҷуллоби васл,
Ҷомро пур кун ки ишқи ҷонгудоз
Бурдааст аз ман тавону тобро. Дар шаби васлат ба ҷаннат кай диҳам, Сояи беду гули маҳтобро. Тоқи абрӯи туам ояд ба ёд,
Аз шиканҷи ҷаъди мушкин
Соқиё, деҳ он шароби нобро, К-оварад дар рақс шайху шобро.
Ку ҳарифе нохуни дахли баҷо
Оварад дар шеъри хуштақрири мо. Ҷавҳарӣ, аз кимиё мо фориғем, Чеҳраи мо зарру ишқ иксири мо.
Ҳиммате, к-эй шӯх, ҳангоми шикор
Зеби фитрокат шавад нахчири мо. Шаҳсавори кишвари аҷзем бас, Хоксорӣ ҷавҳари шамшери мо. Нест ислоҳи ҷунунпироягон,
Ишқ иксири мо
То ҷунун гардид домангири мо, Рафт аз каф риштаи тадбири мо. Баски ҳарфи ишқ иншо мекунем, Ранги ҳайрат резад аз таҳрири мо.
Дастгоҳи гулшан аз ахгар шудан эҷод кард
Мушти хошоке, ки назри шуълазоре доштем. Ҷавҳарӣ, ибратсиришти мост беранги ғурур, Сурма гардидему вазъи хоксорӣ доштем. Арзи қудрат гашт сомони заифӣ чун ҳилол
Бенишонӣ чидаем имрӯз дур аз офтоб
В-арна мо ҳам дастгоҳи зарраворе доштем. То нагардад домани табъе чу субҳ аз мо гарон, Нақди ҳуше чун зари холисиёре доштем. Хиҷлати мо буд арзи ташнагӣ пеши му
Дар тариқи ишқбозӣ ҳар чи мо, сатториён
Ному нанге дошт, дархурди қиморе доштем. Аз хамӯшӣ нолаи мо ҳамчунон афсурда монд, В-арна чун санге ба дил мушти шароре доштем.
Гардиши паймона то пайваста буд, аз хатти он
Дар назар давру тасалсул эътиборе доштем. Домани васлаш зи каф то рафт аз сози фусӯс, Панҷа бар ҳам судани барги чаноре доштем.
Ифтихоре доштем
Ёд он фурсат, ки мо сомони коре доштем, Созу барги ишрате дар базми ёре доштем. Файзи суҳбат чун мудому лутфи соқӣ буд ом, Ҷоми май дар даст бе ранҷи хуморе дош
Ман он шаҳбози қудратошёни фитратам, к-ин ҷо
Намебошад раҳоӣ сайди маъниро зи чанголам. Дабири чарх бар табъи равонам офарин гӯяд, Чу хонад, Ҷавҳарӣ, ин назми ширинтар зи салсолам.
Баҳористони иқболам
Биё, эй қоматат гулдастаи гулзори омолам, Рухи чун хулд рангинат баҳористони иқболам. Чу дур афтод чашмам аз тамошои гули рӯят, Ба ранги андалебони чаман пайвас
Ақлозмоиҳо
Гуле к-онро набошад рангу бӯи ошноиҳо, Бувад рӯи ту, эй ҷӯши баҳори бевафоиҳо. Дили нолон зи дарди ҳаҷр мусиқорро монад, Най аз ман бишнавад акнун шикоёти ҷудои