Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Аз ёди лаби майгун
Дунпарастӣ то ба кай бошад зи табъи дун маро? Эй уруҷи бахт, олитар кун аз гардун маро. Ҷуз гирифторӣ надорад дастгоҳи илму фан, Эй ҷунун, саъйе, к-аз ин дом ов
Таъсири нигоҳ
Чу он ойинасимо афканад аз рух ниқобашро, Таҳайюр шабнами наззора гардад офтобашро. Тамошо маҳви дидораш чаманпайкар буте дорам, Бунафша банда фармон аст хатти
Ойинаро
Гар кунад бо васли дидораш қарин ойинаро, Бар маҳу меҳр оварад нозофарин ойинаро. Гашт рашки сунбулистон шона, то машшота зад Рӯбарӯ бар он ду зулфи анбарин ойи
Субҳи тараб
Пур кун ба ҷоми бода ту ҷоми сафедро, То дар сафои он нигарам моҳи идро. Субҳи тараб дамид ба фитри висоли дӯст, Аз каф мадеҳ ту фурсати айши ҳамидро.
Шӯхи боданӯши ман
Қадаҳ дар даст омад маст шӯхи боданӯши ман, Ба истиқболи нозаш рафт аз сар ақлу ҳуши ман. Ба ёди наргиси майгунаш аз бас нолаоҳангам, Садо гул мекунад мастона а
Сар то қадам зи ҷӯши таҳайюр чу ойина
Кисваттирози сурати урёнии худем. Пеши назар чу шиша гирифтем айби нос, Ҷоме ба тоқмондаи нисёнии худем. Берун намеравем зи тӯфони рамзи хеш,
Маҳви қаламронии худем
Чун бехабар зи маънии нодонии худем, Маҳви хаёли тарзи қаламронии худем. Ҳосил накарда нусхаи ҷамъияти камол, Шерозбанди дафтари инсонии худем.
Эй шӯхи бадмаст
Ҷунунпарвардаи ишқам, маҷӯ ойини фарҳангам, Зи сомони адаб дурам, барӣ аз ному аз нангам. Тилисми ҳайратам, ойинаи доғам, гули ашкам, Зи сар то пой тимсоли дила
Чароғи лола гардидам
Сари кӯи ту гаштан ёдам омад, нола гардидам, Шарар болид оҳам, маркази ҷаввола гардидам. Шаб аз шавқи тамошои ҷамоли оразат яксар Пари товус гул кардам, чароғи
Нозанинсимои ман
Моҳи ман, гулчеҳраи ман, нозанинсимои ман, Ҷилва кун то пар фишонад булбули шайдои ман. Ламҳае дар олами имкон намегирам қарор, Зарраваш дур аз ту, эй меҳри ҷаҳ
Зи чини ҷаъди суманбӯи тобдори касе
Гирифтаанд ба занҷир ҳамчу Маҷнунам, Ба теғи ноз маро кушту хунбаҳо ин аст, Ки чун ҳино ба кафи пои ӯ расад хунам. Ба ҳаққи сояи зулфат, ки дар парешонӣ
Зи ҷӯши шавқи ту меболам ин қадар в-арна
На тардимоғи шаробам, на масти афюнам. Кашидаанд зи ман ҳалқа бар дари ихлос, Гар аз хамидани қад кардаанд чун нунам. Маро ки завқи ҳавоят давои форуқист,
Дар тариқи вафо
Зи нури файзи ту, эй меҳри фазл мамнунам, Зи шукри бирри ту аммо ба аҷз марҳунам.
Суруши ишқ
Он кас, ки аз муҳаббат ӯро хабар набошад, Дар пардаи навояш сози асар набошад. Бар ҷоҳилон нашояд арзи сухан намудан, Ҷои гуҳарфурӯшӣ бозори хар набошад.
Мастона менависам
Дилро ба қайди мӯяш девона менависам, Ҷонро ба шамъи рӯяш парвона менависам. Ҳарфе, ки менамоям бо ёди лаълаш иншо, Мастона хон, ки ман ҳам мастона менависам.
Меҷӯшем мо
Хоназоди ақлу фаҳму чокари ҳушем мо, Аҳли донишро ғуломи ҳалқабардӯшем мо. Гар сухан набвад чароғи маҷлиси ёдоварӣ, Баъди хомӯшӣ зи хотирҳо фаромӯшем мо.
Тоқати машраби мо нест тунуккзарфонро
Баҳр дар сарфаи ҳар шишаи эҷоз нашуд. Ин табошири ту, ё шири мизоҷи тифлист? Эй ки анҷоми туро фарқ зи оғоз нашуд. З-он раги табъи дурушти ту мулоим нашавад,
Мавҷи фикрам ҳама шуд нохуни тадбир, вале
Гираҳ аз қатраи вобастаи ман боз нашуд. Табъи ман бар сари ҳар дона назад боли ҳавас Ин ҳуморо чӣ кунам? Ҳавсалаи оз нашуд.
Эй гирифтори ҳамоқат зи фусуни авҳом
Риши гове матарошу ба сар афсор макун. Нест ҷуз илм хати доираи иззу шараф, Хешро дур аз ин хат мафикан, хор макун. Шамъи иззи салафу фахри халаф гар нашавӣ,
Дар ҳама озор макун
Фазли аҷдод ту пирояи пиндор макун, Кафани куҳна ба худ ҷомаву дастор макун.
Ханҷари мижгон
Мурдам аз ҳасрат, ки мебӯсад ҳино дасти туро, Рӯсиёҳи сурма чашмони сияҳмасти туро. Оламе озод мебинанд сарви қоматат, Кист бошад ҷуз рикобат дида побасти туро?
Эй маърифаторо шуда бе баҳраи таҳқиқ
Бигдоз аз он ҳарф, ки гуфтию навиштӣ. Куфри ту чун имон зи нифоқат шуда безор, Эй радди ҳарам, то чи қадар нанги куништӣ, Эй чархи сияҳрӯ, шиканад мағзали фикра
Зоҳиди савдозада
Зоҳид, ки ту савдозадаи ҳуру биҳиштӣ, Бар нася шудӣ ғарра зи каф нақда биҳиштӣ. Аз кулфати айём нашуд хира дили мо, З-омезиши зангор накард ойина зиштӣ.
Ғараз санои забонбахшу ҳикматомӯз аст
Ҳамон, ки мову ту гардем бо худои сухан. Чу ғунча лаб ба ҳам орем аз фузули калом, Ниҳем муҳри сукуте ба интиҳои сухан. Нафас кашем чу ойинадор шуд таҳқиқ,
Насиб бод ба каргастабиатон дунё
Ки сӯи ҷифа надорад назар ҳумои сухан. Сухан ҳақиқати ибдоъу рӯҳи эҷод аст. Ки нест мояи халқи ҷаҳон сивои сухан.