Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Беҳтарин ёр
Беҳтарин ёре ки дорам қалби хунпӯши ман аст, Рӯи хокам, зери хокам, у дар оғӯши ман аст. Қомати ман то абад хамгашта нест аз бори марг, Зиндаги вазнинтарин боре
Дафтари гетӣ
Ин ҷаҳонро чу китоби ҳамагон мебинам, Шеъри шодию ғами одамӣ з-он мебинам. Лаззати шеъри дари шаҳди абадаст абад, Ки дар ойинаи ҳарфаш рухи ҷон мебинам.
Якҷо шавӣ
Аз чашмаи ишқ, эй дило, дарё шавӣ, дарё шавӣ, Гоҳе даруни синаам чун баҳри нопайдо шавӣ. Аз ҳалқаи андӯҳи ғам гоҳе намеоӣ бурун, Гоҳе ту дар боди хаёл аз Каҳкаш
Зарраи меҳр
Ҳар нафас, ки мерасад, ӯ ёди соғар мекунад, Бодаи ваҳдат гадою шаҳ бародар мекунад. Гунгро бо меҳри ӯ ҳарфе наояд бар забон, Ишқ он девонаро сардори минбар меку
Буду набуд
Овораам, овораам дар олами буду набуд, Ҷуз ман куҷо ёбад Худо пур аз ғами буду набуд. Хушёрию мастии ман маъно надорад дар ҷаҳон, Дар дасти дарди ман бувад ҷоми
Майхонаи ҳастӣ
Дар ин майхонаи ҳастӣ ҳама сармаст мебинам, Басо девонагони ишқ қадаҳ бар даст мебинам. Гадое неву шоҳе не дар ин ҳангомаи мастӣ, Ҳама дорову нодорро ба ҳам пай
Ду ҳарф
Ҳарду олам рангу бор аз ранги рахшони ду ҳарф, Сурати нобуду буд дар чашми ҳайрони ду ҳарф. Ҷуз сиришк ороише набвад, ки дар чашми қалам, Хома гиряд то абад аз
Савдои ноз
Чеҳраҳояш кони ҳусну дидаҳо дарёи ноз, Байти абру сархати сарводаи волои ноз. Ин замину осмон гар саҷдагоҳи ҳусни ӯст, Дар ниёиш мекунад ҷон, сар ниҳад бар пои
Пайғоми ишқ
Ишқ пайғоми фурӯғ аз марзи кайҳон оварад, Нағмаҳои осмонӣ бар найи ҷон оварад. Чашм мепӯшам, ки паймоям даруни хешро, Дашти оташхези хобам дарди сӯзон оварад.
Побастаи хок
Побастаи хокам, вале гардуни гардон дидаам, Эй ман, басо хуршедҳо дармони кайҳон дидаам. Бори фузуни зиндагӣ бар дӯш раҳпаймо шудам, Гарди гарон аз оламе дар нӯ
Дил мабодо он диле ки хешро доно накард
Хок бодо он саре к-андешаи воло накард, Дил мабодо он диле, ки хешро доно накард... Ҳайфи умре, ки рабудаш панҷаи шому саҳар, Бехабар бигзашту кори нек дар дунё
Эй соқӣ
Ҳамеша сархушам дорад майи илҳомам, эй соқӣ, Саҳар хуршед соғар, моҳ қадаҳ дар шомам, эй соқӣ. Агарчи шишаи гардун шаробе аз шафақ дорад, Бирез аз хуми оташ бод
Ба мастӣ
Дар рӯзи навбаҳорон гуфтам сухан ба мастӣ, Ҳушёри номвар шуд дар анҷуман ба мастӣ. Сархуш намешавам ман аз шишаҳои бода, Дар ду ҷаҳон кашидам ишқи ватан ба маст
Навруз падид омад
Товуси баҳор омад бар боғи ҷаҳон имрӯз, З-он дида набардоранд ҳар пиру ҷавон имрӯз. Наврӯз падид омад бо нағмаи растохез, Ба сабзаву гул руяд аз гӯри хазон имрӯ
Барф
Кӯҳҳо чун мусафедон баста хуш дастори барф, Пуштаҳо бар дӯш доранд ин саҳар кулвори барф. Ё арӯси симтан аз осмон омад ба хок, Хокиёнро дида равшан гашт аз дидо
Навои дил
Ниёниҳо фаромӯшу дуои дил ҳаме донам, Пагоҳи саҷда бар ҳуснаш, сафои дил ҳамедонам. Агар гетӣ фано гардад, бар он ишқе боке нест, Фанои ишқ мегардад, фанои дил
Сирри офариниш
Зи ҳасту нест олам офариданд, Зи хоки роз одам офариданд. Дили мо пурра мегардад замоне, Ба ӯ дастовари ғам офариданд.
Сози ҳастӣ
Аз азал монанди Одам вожапардозе набуд, Сурате буд, ҳар ду гетӣ ҳарфу овозе набуд. Дил агар пайдо намебуд дар макону ломакон, Сози ҳасту нестиро нағмаи розе наб
Металабам
Атри зулфони ту аз боди сабо металабам, Акси зебои ту аз чеҳранамо металабам. То наронӣ зи тамошои рухат мардуми чашм, Раҳмро бар дили ту ман ба дуо металабам.
Хуш омадӣ
Дар синаи ғамбори ман меҳри Худо, хуш омадӣ, Эй нури мутлақ бар дилам аз кибриё, хуш омадӣ. Дар гӯши ҷонам нағмаҳо аз сози аршат мерасад, Эй ромиши гардуншукӯҳ,
Аз ман аст
Хокбунёдам, вале гардуни воло аз ман аст, Офтобу моҳу ахтарҳои мино аз ман аст. Гар замину осмон суратсарое беш нест, Бо ҳазор ангораи чашми тамошо аз ман аст.
Бигзарад
Эй дило, ғофил чароӣ? Рӯзгорон бигзарад, Ҳамраҳи гул нашъаи фасли баҳорон бигзарад. Қадри якдигар намедонем дар базми тараб, Лаҳзаи танҳоии мо қадри ёрон бигза
Ёри Ғазза
Нӯшам шароби ваҳдат аз дасти ёри Ғазза, Масти ду оламам ман андар хумори Ғазза. Ҳар ҷо, ки меравам ман дар ҷодаҳои қисмат, Бар дӯши орзуям пайваста бори Ғазза.
Шаҳкитоби вақтро асрори ҳар бобем мо,
Шаҳкитоби вақтро асрори ҳар бобем мо, Ҳар яке дар зиндагонӣ ганҷи ноёбем мо. Ҳастии мо ҷавҳари буду набуди олам аст, Хешро ҳар лаҳзае аз хеш дарёбем мо.
Девони санг
Сарводаҳои хондаам аз дафтару девони санг, Бас нолаҳо бишнидаам аз синаи нолони санг. Ман модару ғамҳошро чун бо фиғон додам ба хок, Дар лаҳзаҳои бемодари сар м