Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Навбаҳори хуррамиҳо, яъне айёми шубоб
Дафтари гул дар бағал дорад зи авроқи китоб. Сафҳа насрин асту хат райҳону сатраш сунбул аст, Ҷилвагар аз ҷадвалаш дар дида ҳар сӯ ҷӯи об.
Бишнав аз ҷон панди пири мустаманди хешро
Барфиган аз сар ҳиҷоби нописанди хешро, Дур кун аз моҳи рӯят чашмбанди хешро! То ки кам нозад ба шамшоду санавбар боғбон, Ҷилвагар кун дар чаман сарви баланди х
Суръати мошинаам
Боз аз шавқи кӣ дорад дил тапиш дар синаам, Тоза мегардад шарори оташи деринаам. Ҳайрате дорам, ки аз худ ҳам намеёбам асар, Ҷилваи ҳусни кӣ карда-ст ин қадар о
Армуғони мо
Зи бас набвад ҳадисе ғайри номат бар забони мо, Бувад сарчашмаи тасними маънӣ з-он даҳони мо. Забони хомаи нозукбаёни мо кӣ мефаҳмад? Магар гардӣ ту, эй тӯтитак
Чӣ мекунӣ
Эй дил, ҳавои зулфи сумансо чӣ мекунӣ? Бо сад ҳазор фитна ту савдо чӣ мекунӣ? Якрон ба қалби он сафи мижгон чӣ мезанӣ, Худро ҳалоки наргиси шаҳло чӣ мекунӣ?
Гардем қурбони шумо
Эй ҷигар хун ғунчаро аз лаъли хандони шумо, Карда наргис сар ба пеш аз шарми чашмони шумо. Дар шабистони асирон вақти хандидан намуд Субҳи маҳшар аз сафедиҳои д
Омад ба ёд
Дӣ назар кардам ба гул, рӯи туам омад ба ёд, Чун шамидам бӯи гул, бӯи туам омад ба ёд. Ғунчаро дидам табассумофарин дар саҳни боғ, Хандаи лаъли сухангӯи туам ом
Дархури фитроки ҳиммат гӯри дунёро надид
Арсагирӣ гӯи ҳиммат гашт то Баҳроми мо. Дар сухан соҳибнигине ғайри мо имрӯз нест, Ҳар кӣ дар ин фан бувад, гӯ: «Бош аз худдоми мо!» Муддаӣ гар пеши мо меояд аз
Шавқи беороми мо
Эй висолат ҳосили коми дили нокоми мо, Завқи дидори ту дорад шавқи беороми мо. Азми тавфи каъбаи кӯи ту, эй маҳ, кардаем, Аз катони субҳ бояд ҷомаи эҳроми мо.
Ойинапардозам
Баҳори ҳайратам, дигар мапурс анҷому оғозам, Ба ёди ҷилвааш сар то қадам ойинапардозам. Нафас дар сурма хобид аз нигоҳаш, лек ҳайронам, Ки чун дар гӯши фитрат р
Пиндорӣ
Дар ин маҳфил, ки созаш пардаи ҳуш аст, пиндорӣ, Сару барги навояш пунбаи гӯш аст, пиндорӣ. Назарҳо боз, аммо ку нигоҳи ибрате ин ҷо? Ҷаҳон як чашми маҳви хоби
Шаб, ки лабташна ба майхона шудам, соқии дайр
Дод аз лутф паёпай қадаҳу ҷоме чанд. Номаҳо сӯи ту аз хуни ҷигар бинвиштам, Лек нанвохтиям ҳеҷ ба пайғоме чанд. Чи қадар дур зи шарманд рақибони дарат,
Дилороме чанд
Дӯш ақлу хирадам бурд дилороме чанд, Зад раҳи дину дилам фитнаи айёме чанд. Ҳамчу шохи гули тар ҷилвакунон, рақскунон, Гоҳ хам гаштаву гаҳ рост гуландоме чанд.
Ҷунуни шавқ
Ба миръоте ки тимсоли ту дорад ҷилвагоҳ он ҷо, Бувад беҳ аз ҳазорон матлаъи хуршеду моҳ он ҷо. Зи ушшоқи ту ҳар ҷо кард гул нақши кафи пое, Фалакро шуд матофу м
Зи авҷи ноз
Ба меъроҷи фано к-аз пояи факр аст роҳ он ҷо, Сар аз тарки ҳавои сарварӣ дорад кулоҳ он ҷо. Ману кунҷи хароботи муғон аз олами имкон, Ки дунё пеши мастонаш наяр
Оҳанги ман ин аст
Бисмилтапиши шавқаму оҳанги ман ин аст, Тори нафасу қомати хам – чанги ман ин аст. Гаҳ лолаю гаҳ доғи дилам, гаҳ пари товус, Яъне ки ба савдои ту найранги ман и
Ойина чид ин ҷо
Магар акси ҷамоли ҷилванайранги ту дид ин ҷо? Ки ҳайрат гул ба девору ба дар ойина чид ин ҷо. Тапид, эй гул, дилам дар сина аз дарди ту чандоне, Ки охир қатраи
Навбаҳорам мерасад
Аннавид, эй дил, ки бӯи васли ёрам мерасад, Булбули зорам, насими навбаҳорам мерасад. Он ки оғӯшам ба ёдаш осмонхамёза буд, Ҷом чун хуршед бар каф дар канорам м
Ҳам рангшикастаам чу Маҳмуд
Ҳам гулшани ноз чун Аёзам. Равшан шуда базми ишқ аз ман, Азбаски чу шамъ дар гудозам. Паҳлу задаам ба ёдаш аз хеш,
Чун чашми бутон сухантирозам
Дар фикраму лек бениёзам, Афтода ба хоку сарфарозам. Жӯлидамисолу дар ҳузурам, Девонааму ҳарифи розам.
Ҷилвагоҳи сайри нози кист? К-ин ҷо гаштааст
Хора ховар, хок ҷавҳар, ҷирм байзо, санг кӯҳ. Ҳар куҷо тарҳи асоси якдилӣ бунёди ӯст, Аз ҳарими Каъба дорад то калисо санг кӯҳ. Ҷавҳарӣ, аз гиря мекун лавҳи дил
Эҳтиёҷи ганҷи пинҳон гар надорад, аз чӣ рӯ
Чун рабаз бар худ бароварда-ст ҳар ҷо санг кӯҳ. Гар шараф дорӣ, ҳавас як ҷо иқоматпеша бош, Бин, ки аз тамкин чӣ сон баста-ст бар по санг кӯҳ?
Мусаффо санг кӯҳ
Кард густохона то ҳамҷашми Мӯсо санг кӯҳ, Дид ахкар гашта аз барқе саропо санг кӯҳ. Нашъа меболад саросар аз ҳавои кӯҳсар, То муҳайё кардааст аз баҳри мино санг
Чарх наййир, абр найсон, кон зару дарё гуҳар
Кардааст омода яксар баҳри инсон санг кӯҳ. Раҳраверо бе машаққат кай расад сози тариқ? Як қалам чида-ст бар роҳи ғизолон санг кӯҳ. Об мегаштӣ зи дарди нолаи Фар
Гар шабе ҷонон кунад дар кӯҳ маъво, мекунад
Сар ба сар чун водии Айман чароғон санг кӯҳ. То шавад чанде паноҳи хонабардӯшони ишқ, Ҳар тараф бинҳода баҳри тоқу айвон санг кӯҳ. Файзи суҳбат бин, ки охир лаъ