Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Цена мечты
Жизнь — странная, опасная игра, У каждого — свои мечты и свой грех. Грезы, не дающие покоя, как чума, Нас гонят по опасному краю наверх.
Искупление любви
Я сердце твое разбила, Простишь ли мне ты эту боль? Что невольно я тебе причинила — Прости, что так случилось вновь и вновь.
Заветы — миражи
Всякая душа жаждет свободы От невидимых стальных цепей, От подлых людских законов, От заветов священников — миражей.
В оковах страстей
Этому миру не хватает доброты, Не хватает сострадания и мольбы. Кем или чем мы стали, не знаем, увы, И мрачной тьмой погружены все умы.
Не суждено
Душа моя стремится лишь к тебе. Все мысли — лишь о тебе, везде. Сердце тоскует, ноет даже во сне. Лишь разум тихо говорит:
Мать
Она шла вперёд, когда мир замолкал, Когда её слово никто не встречал. Когда даже дети порой обижали — Она всё прощала, как будто не знала
Зов истины
Всю Истину в жизни я ищу, Порою кажется, она близка. И вечно зовёт она к себе, В сиянье дня и в ночной тишине.
Ангел и Бес
В каждом из нас — то Ангел, то Бес. Победишь зло — счастье в душе воскреснет. Кто гнев свой укротит, кто вражду простит
Снова ищу
Все дороги мои — лишь к тебе ведут, Но гордость твоя перекрыла путь. Сердце твоё окаменело невольно — Безвольным ты стал, и в этом суть.
Тихая гавань души
Любит она романы читать, Книги — её верные друзья. Любит она стихи слагать, Душу свою в поэзию отдать.
Защита зверей
В сердце добром живёт теплота — Там для зверей открыты врата. Пёс бродячий, котёнок без крова — Им не нужно ведь слова худого.
Путь сострадания
Надо любить и не быть гордецами, Уметь чувствовать печаль чужих сердец, Поддержать, укрепить мудрыми словами, Позволить им излить душу свою, забыв
Смешение Чувств
Глубокая ночь, вдохновение, перо, В мыслях то свет сияет, то темное дно. Любовь и ненависть смешались в одно, Неясные мысли окутали меня давно.
Бесконечно
После смерти моей исчезну я, Не станет плоти, лишь останутся слова. Они наполнены великой скорбью, Что запечатается в сердцах родных.
Конец и путь
Вечер тусклый, без фонарей. В мыслях — суета дневных забот. В руках перо, на сердце — груз, В глазах — отблеск давних потерь.
Ты вечная тайна
Любить тебя не перестану — Я всё равно буду любить. И эту вечную тайну Всегда я буду хранить.
Жизнь одна
Один раз живём, один раз умираем, И между этим — смысл свой обретаем. Жизнь не даёт покоя, но хочется свершать И всё заново, даже сквозь боль, начинать.
Лабиринт души
Во мне и свет, и тень живут… Запуталась душа моя вдруг… То тянет ввысь, то клонит вниз… То радует, то выбирает грусть…
Мимолётный человек
Сколько обманутых надежд На счету у тебя, А не в тягость ли тебе эта ноша? Мимолётный ты человек,
Не забыть
В сердце больше нет надежды, А по щеке бежит слеза. Ведь не будет всё, как прежде, — Я не хочу забыть тебя.
Сила человека
Жизнь была ему бесцветна. Был он во тьме, заперт в своих мыслях. Летели дни — он, наконец, пришел в себя, Работал над собой, трудился…
Дети мои
Они — мой мир, мой ясный свет, Дети мои — в них жизни ответ. Без них лишь тень, без них пустота, С ними душа цветёт, как весна.
В поисках души
Нужна ты мне, как лунный свет в темноте, Как солнечный луч — в холодном, мрачном дне. Нужна ты там, где печаль и пустота,
Она была сильна
Она была сильна, мудра — не напрасно, Прошла через бури, испытания огня. Не сломала, не убила её судьба — Напротив, боролась сильнее она.
След добра
Боюсь не красоту терять, не богатство, Боюсь утратить человечность — навек. Ведь золото найдёшь, и цвета вернутся, Но душу, потеряв, — угасает твой свет.

