Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Конец игры
Не будем больше в эту любовь играть — Чтоб остриём ножа нас не ранить вновь. Твои слова больнее пламени жгут, С тобой мои раны не заживут.
Моя беда
Ты берешь мою душу в бесшумный плен, Как только мир впадает в темный сон. На смену дню приходит глухой час, И ты являешься, как горький рок для нас.
Великая мука
В ожиданиях — великая мука, Скука давит, и зевота не отпускает. Его тянет незримой рукой, Задушить старается тоской.
Страсть губительна
Страсть губит, она больно мучит, Пламя её сжигает дотла, Вновь воскрешает из пепла тебя, Но гореть так хочется сейчас
Бессонница
Вредная ночь, ты мучаешь меня, Не даёшь ни покоя, ни сна. Как же прекрасно ты выглядишь — Лучше солнечного дня.
Без следа
Сегодня я прощаюсь с тобой — Не на минуту, не на месяц, не на год, А надолго… на всю жизнь. И сердце рвётся, тонет в пустоте,
В тупик
Загнал в тупик ты все чувства мои, Пути обратного для них нет, ты знай. Сгорели заживо, дотла от боли, Пощады теперь ты не проси, прощай.
Ты покой
Ты покой, что манит, дурманит, Свет очей моих в сердце играет, Тот, кто сильно, так больно ранит, В мыслях гулко, безумно барабанит.
Ярость внутри
Однажды смело забуду Все печали свои, тревоги, Невыносимую боль в груди Разгневанную ярость внутри.
Без тебя
Без тебя жизнь не пахнет цветами, Остались лишь серые будни, Наполненные болью и мраком. Звёзды погасли в далёкой вышине.
Лёгкая радость
Мне мерещится прекрасный аромат дня, Сидя под деревом, голову склоня. Чувствуется лёгкая радость без причин, Забываются горести прежних годин.
Последний раз
Ты вошёл в жизнь её — красиво, игриво, Ушёл из неё — бесчестно, злобно и лживо. Покинул её без слов, без сожалений, Не обернувшись, в последний раз.
Роман теней
Напишу я роман, в котором лишь обман, Где не знают герои: кто добро, а кто дурман. Где любовь лишь на словах, а в действиях —
Услышь мою душу
Не гневайся, милый, не нужно, Не гони меня в холод и тьму. Я раньше была гордой и чужой — Прости, не отринь мою мольбу.
В плену твоей злости
Жди меня — я вернусь, не вини, Не клейми меня жгучим огнём. Я люблю тебя, сердце, до дрожи в груди, Твой порыв, что пылает во мне.
Без тебя
Без тебя мой мир пуст. Ты словно пламенный луч, Что освещает мне путь. Ты — яркий лунный свет,
Удел слепца
Пока я жива, Вся жизнь твоя — игра. И этому не будет конца, Что сделаешь ты тогда?
Ты — горе моё
О горе, ты, горе моё! Откуда ты взялся у порога моего? Утопил ты меня в моих же слезах, И вдребезги разбил моё сердце в прах.
Мольба
О, мой Милостивый, мой Милосердный, Одари меня жизнью без всяких тревог, Без боли, без страха и грусти, Без злых страстей, что полны грехов.
Мое упрямство
Не знаю, сколько зла тебе я причинила, Не знаю, насколько я тебя погубила. Упрямством же я душу свою разлюбила — И вмиг покой твой весь загубила.
Ветер истины
В мыслях кружится всегда одно: Зачем мы живём, словно смотрим кино? То драмы несут нам зло и скорбь, То мир во тьме печали с давних пор.
Не отпускай мою руку
Не отпускай мою руку, Не дай холоду меня убить. Ты один в силах меня согреть, Иль пламенем своим сжечь.
Уход в никуда
Хочу уйти в далёкие края, Где свет исчез и нет моей мечты. Туда, где не найти ни одной души, Чтоб обрести свой вечный покой в тиши.
Безмолвный путь
В толпе я начинаю терять покой, Терзая себя тягостной тоской. Тревога овладевает мной, И мир мне кажется бесконечной тьмой.
Дорогами любви
Сквозь бури и дожди — ты иди, Ты дойдёшь до своей любви. Пусть много препятствий на пути — Не дай ей меркнуть в ночной глуши.

