Овози хирад
Ман ҳам гоҳо лаб фурӯ мебандам,
Аммо на аз заъфу ҳарос,
Балки аз эҳтирос.
Ту содафаҳм нестӣ, хонандаи ман,
Медонам, ки медонӣ:
Тарс ва ларз эҳсоси ҳамрадифанд.
Ва аммо инро ҳам бидон:
Хомӯшии бамаврид сипари хирад аст.
Тарс чашматро мебандад,
Эҳтирос чашматро мекушояд
Ва нигаҳдор аст туро аз қадами ноҷо.
Таҷруба кардаам:
Тарс одамро ақиб меронад,
Эҳтирос роҳи бехатарро менамояд.
Дар шаби хатар тарс баланд садо мезанад,
Аммо эҳтирос наҷво мезанад:
"Эҳтиёт кун..."
Гарчи ин ҳис суръати барқворро намеписандад,
Ҳаройина,
Раҳнавардро ба манзили мақсуд мерасонад.