Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед, Бар сарам афсонае хонеду афсунам кунед. Нест андуҳи маро бо дарди Маҷнун нисбате, Мешавам девона, гар нисбат ба Маҷнуна
Бани одам аъзои якдигаранд
"Бани одам аъзои якдигаранд", Ки акнун паи қатли якдигаранд. "Чу узве ба дард оварад рӯзгор", Дигар узвҳоро ба он як чӣ кор?
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст, Дар парешонҳолию дармондагӣ!
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст, Вар-на ин нону намак дар ҳама ҷо бисёр аст. Умр агар хуш гузарад, зиндагии ХИЗР(а) кам аст. Вар-на нохуш гузарад, ними на
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам, Бидидам як ҷавоне хуфта бемор.
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст, Аз ҳазорон каъба як дил беҳтар аст. Дил назаргоҳи Ҷалили Акбар аст, Каъба бунёди Халили Озар аст.
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр, Ки ту одам нашавӣ ҷони падар. Ҳайфи он умр, ки ай бе сару по, Дар раҳи тарбиятат кардам сарф.
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст. Шишаи бишкастаро пайванд кардан мушкил аст. Кӯҳро он бузурги метавон ҳамвор кард, Ҳарфи ноҳамворро ҳамвор кард
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстӣ мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ аз касе, ки намирад барои дӯст.
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм, Ки дониш ба инсон тавоно бувад.
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав, Мард бош эй хастадил, шар
Лоиқ намеояд дигар.
Дар ин замин монанди ман Ошиқ намеояд дигар, Биншин ба рӯи чашми ман, Лоиқ намеояд дигар.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Варои риндию мастӣ маҷӯ зи гавҳари нос,
Варои риндию мастӣ маҷӯ зи гавҳари нос, Ки ишқ дурри ятим асту ҷоми май алмос. Ҷамоли сабзаву гул бин миёни саҳни чаман, Чунон ки Хизр нишинад ба суҳбати Илёс.
Рухатро нур бахшидан маёмӯз,
Рухатро нур бахшидан маёмӯз, Лабатро бода нӯшидан маёмӯз. Чу рондӣ аз мижа бо ҳалқи ман теғ, Маро дар хок ғалтидан маёмӯз.
Марҳабо, эй нигори рӯҳафрӯз,
Марҳабо, эй нигори рӯҳафрӯз, Шукри лиллаҳ, ки дидамат имрӯз. Баркашида туро Худои ҷаҳон Бар сари сарварон сару пирӯз.
Набошам бе ту як дам зинда ҳаргиз,
Набошам бе ту як дам зинда ҳаргиз, Ба рағбат ҳеҷ кас ҷон канда ҳаргиз? Сабо то гуфт пайғоми ту бо гул, Ба ҳам н–омад лабаш аз ханда ҳаргиз.
Шаробхорааму ринду масту шоҳидбоз,
Шаробхорааму ринду масту шоҳидбоз, Ба ҷурми хеш муқиррам, май ору шоҳид боз! Чу каъбатайн ҳама майли ман сӯйи нард аст, Қимор боз! Маро гуфтаанд, зарқ мабоз!
Аз чеҳра чӣ рангест, ки омехтаӣ боз,
Аз чеҳра чӣ рангест, ки омехтаӣ боз, В–аз турра чӣ шӯрест, ки ангехтаӣ боз? То боз ба ҳам барзадаӣ наргиси хунрез, Бас хун, ки ту бо хок баромехтаӣ боз.
Эй ба хубӣ бар ҳама хубон амир,
Эй ба хубӣ бар ҳама хубон амир, Мулки дилҳоро ба ҳусни хулқ гир. Турки чашмат гар ба ғорат бурд дил, Кард зулфи ҳиндуят ҷонро асир.
Ошиқон, дар ду ҷаҳон зикри шумо бод ба хайр,
Ошиқон, дар ду ҷаҳон зикри шумо бод ба хайр, Ёр дар савмааҳо нест, алайкум биддайр. Солике нест, ки роҳе ба Худо нанмояд, Ману риндӣ, ки кунад то ба дари майкад
Чашмони ту кашида камону кушода тир,
Чашмони ту кашида камону кушода тир, Ҷонро кунанд ғорату дилро баранд асир. Тира-ст бе ту чашми ман, эй моҳ, рух кушой, Дар по фитод кори ман, эй дӯст, даст гир
Осон шавад ба сабр ҳама кор, ғам махӯр,
Осон шавад ба сабр ҳама кор, ғам махӯр, Ту ёр бош, агар набувад ёр, ғам махӯр. Дил бад макун зи рафтаву в-аз н-омада мапурс, Ҳал кардам ин дақиқаи душвор, ғам м
Оташафрӯзӣ кунӣ бар сӯхта удам дигар,
Оташафрӯзӣ кунӣ бар сӯхта удам дигар, Дар ғамат чизе ба ҷуз оташ наяфзудам дигар. Дам задам, дуде баромад, зуд барбастам даҳон, То куҷо сар барзанад ин оташин д
З-он лабу дандони чун лаълу гуҳар
З-он лабу дандони чун лаълу гуҳар Ашки чун симам равад бар рӯйи зар. Гарчи савсан теғ бар сар мекашад, Ман чу гул аз сина месозам сипар.
Ошиқонро, ки бувад бодаи аҳмар дар сар,
Ошиқонро, ки бувад бодаи аҳмар дар сар, Набувад як нафас андешаи Кавсар дар сар. Гаҳ бувад ҷом, ки бо ёр ниҳад лаб бар лаб, Гаҳ бувад шона, ки бо дӯст кунад сар
Соқӣ, сабук он ратли гаронро ба ман овар,
Соқӣ, сабук он ратли гаронро ба ман овар, Қути дилу ёқути равонро ба ман овар. Гар з-он чи ба мо менарасад бодаи софӣ, Дурде ки расад дурдкашонро, ба ман овар.
Маро як дам висоли ӯ зи умри ҷовидон хуштар,
Маро як дам висоли ӯ зи умри ҷовидон хуштар, Ғубори кӯйи ту дар чашмам аз мулки ҷаҳон хуштар. Туӣ дар авҷи ҳусну ман шуда бо хоки раҳ яксон, Замин афтода некӯта
Гар шавад бо ман зи лутф он маҳрухи айёр ёр,
Гар шавад бо ман зи лутф он маҳрухи айёр ёр, Нахли уммеди ман орад дар ҷаҳон ин бор бор. Марди ишқаш то ниҳода пой дар Мисри вуҷуд, Гашта сад ҷони азиз аз дасти
Зулфат маро ба ҳалқаи доми бало кашид,
Зулфат маро ба ҳалқаи доми бало кашид, Бахти сиёҳ бин, ки ба охир куҷо кашид! Будам мисоли қатраи шабнам қарини хок, Меҳри ту рух намуду маро бар ҳаво кашид.
Дил сӯхт дар фироқи ту, навбат ба ҷон расид,
Дил сӯхт дар фироқи ту, навбат ба ҷон расид, Мурдам зи ҳаҷр, кай ба висолат тавон расид? Бар андалеб он чи зи боди хазон расад, Рӯзи ҷудоӣ аз дами сардам ҳамон
Гул андар дидаам бе нақши рӯят хор меояд,
Гул андар дидаам бе нақши рӯят хор меояд, Зи ҳар барги гуле бар дил маро сад бор меояд. Хаёли абруят дар чашми ман пайваста мегардад, Камон аз дидаҳои ростбин т
Хатат ҳирзи илоҳӣ менамояд,
Хатат ҳирзи илоҳӣ менамояд, Мисоли моли шоҳӣ менамояд. Чу лашкар мекашад ҳусни ту бар ҷон, Нахуст аз хат сиёҳӣ менамояд.
Моҳ аст рухи ёр, ба мо хуш набарояд,
Моҳ аст рухи ёр, ба мо хуш набарояд, Сарв аст қади дӯст, ба бар менадарояд. Мо ҳамчу гулаш синаи садпора намудем, Ӯ ғунчасифат рӯй ба мо менанамояд.
Баҳри ғами ту карон надорад,
Баҳри ғами ту карон надорад, Ишқат сари ину он надорад. Он кас, ки аз он ҷаҳон хабар ёфт, Дигар сари ин ҷаҳон надорад.
Гар аз даҳани танги ту мақсуд барояд,
Гар аз даҳани танги ту мақсуд барояд, Аз нақши адам сурати мавҷуд барояд. Гуфтем, ки гирем каноре зи миёнат, Ин буд муроде, ки зи нобуд барояд.
Бо партави рухсори ту маҳ тоб надорад,
Бо партави рухсори ту маҳ тоб надорад, Бо лутфи буногӯши ту гул об надорад. Ширинии шаҳди ту зи шаккар натвон ёфт, Таъми лаби ширини ту унноб надорад.
Агар он сарви гуландом ба рафтор ояд,
Агар он сарви гуландом ба рафтор ояд, Ба ҳавояш дили ошуфта гирифтор ояд. Зоҳиди шаҳр зи чашми хуши ӯ масту хароб, Равад аз савмаа, дар гӯшаи хаммор ояд.