Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Любовью неземной
Душа моя наполнена любовью, Любовью неземной. Вся я — и телом и душою, Чтоб жить и служить создана Тобою.
Стремление к Тебе
Поговори со мною сердцем, Чтоб, я могла услышать голос Твой. Разрушая, между нами, границы, Стремлюсь к Тебе я вновь и вновь.
Нелюбовь
Как хорошо же не уметь любить, И как же больно слез своих скрывать уметь. Как хорошо, не ждать кого-то и просто жить,
Мактабам
Ҳар гаҳе неҳам қадам бар остони мактабам, Дил шавад аз меҳр пуру ҳам барорам болу пар,
Когда-нибудь
Когда-нибудь, я забуду тебя и стану свободной от всего, Когда-нибудь, я взгляну на тебя и внутри не
До «Начало»
Давным-давно, до сотворения мира, земли и небес, До создания в этой жизни прекрасных чудес, Создав, собрав каждую Душу при свете
Исповедь
Мам, мне так часто повторяют одно и тоже, Что со мною сложно, временами невозможно.
Каждый день
Каждый день средь этой суеты, Не замечаю, что происходит у меня внутри, О чем мечтает сердце, что желает
Мама
Пусть весь мир подождет, когда с тобою мы, Когда кладу голову на колени твои, Когда руки по водопадам волос идут,
Образ в душе
Я знаю, когда-нибудь и где-нибудь ты встретишь «Человека» Чей образ, что в душе ты рисовал,
Родное
Под светом ярким, летним днем, Средь ярких летних огоньков, Гуляя там, где далеко, Вдыхая то, что глубоко.
Надежда на мир
Что творится в мире? Где в мире мир? Везде разлука, от угла до угла миллион потерь. На что надеемся, на что мы смотрим?
Человек человеку все
Человек человеку свет Светящаяся как путеводная звезда. Человек человеку цвет Яркая, вдохновляющая сполна.
Сквозь собственные глаза
Я гляжу на мир сквозь собственные глаза И не вижу в нем зла. От облаков, что высоко парят и до самой Земли
Чувства в моменты
Какой-то теплый прилив крови Мурашки и дрожь до самой макушки. Сильно сжимаю в руке телефон, Растворяется внутри железобетон.
Неуслышанная любовь
Из последних сил я тебя держал, Когда последними дыханиями жила любовь. Не давая свече любви угаснуть, ждал, Что ты придешь и пламя засветиться
Родной остров
Честно говоря, душа просит туда, где весна, Где радость внутри и счастье наполняет глаза.
Разговор
Мне Бог говорит «жди, Ценное нужно ждать, И по пути прямому иди, Чтобы счастье гордо встречать»
Вряд ли…
Вряд ли умещается во мне, в моих стихах — твой образ, ты Вряд ли я смогу создать в листе твои черты.
Обнимаю, извини…
Извини, что никак не могу тебе помочь, Что тебе там страшно, больно, что ты один. Извини за родителей, за друга, за щенка,
Трепетно
Не хочу, чтоб прошла эта весна, И светить перестала луна. Хочу, чтобы молодость вечно цвела, Чтобы жизнь была молода.
Никто не заменит тебя
И даже если квадратится Земля И в жизни появятся любимые люди, Одно не промолвив хранить буду я, Никто, никогда, не заменит тебя.
Патриот вашей любви
Ради тех глаз, которые доверяют, Смотря гордясь, искренне сияют, Не жалко ничего. Готова ты на все, Лишь бы те глаза сияли глубоко.
Я чувствую тебя
Я не знаю что?! Я не знаю как?! Я не знаю почему, все случилось так?! Вроде я лишь жил, мечтал, Души не обижал, не предавал…
Такой мир
В мире, где полно акул, Где несправедливость на каждом углу, Помни, что есть слово «добро» Есть слова «молитва», «дай Бог смогу»

