Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Другое время
Не слышно смеха во дворе Где прятки прятались в листве Теперь — экраны, свет, контент А детства будто больше нет
Кто всегда рядом
Я рядом. Я сквозь шум и бури Сквозь ночь, где гаснет небосвод Я подниму, когда ты в хмури Я удержу, когда снесёт
Мысли вслух
Остановись и посмотри вокруг — Как много прекрасного увидишь ты вдруг Все бежишь, торопясь — откуда? Куда? Не сбегут бесконечные наши дела
Вдохновение
Есть в жизни некое явление Зовут его все — вдохновение Оно незримо никому Но так необходимо всем… Всему!
Ночь, фонарь, прохлада, тишь
Ночь, фонарь, прохлада, тишь Раз, секунда — ты паришь Сердца стук, огонь горит Раз, минута, стих, вердикт
Как много в этом мире
талантливых людей Как много тех, кто отличатся фантазией своей Кто добивается невиданных высот
Как мимолётно чувство вдохновения
Его ведь нужно уловить Внезапно приходит озарение И тянет что-то сотворить Не факт что будет это шедеврально
Еще
Еще не затвердевшее сердце, Не отпалирована пока душа, Разум, что все еще наивно верит в чудо, Хранит в себе огромный клад добра.
Признаюсь
Я признаюсь- Каждый поэт- влюленный И каждый влюбленный- поэт. И бесконечными строками влюбленные
Папочка
Вашу боль никак не передать словами Вы ее и не хотите передать. Она комом в горле и слезами на глазах, Пытается сломить, сделать больно
Глазами папы
Всё. Меня не стало. Меня больше нет. Не увижу больше как растет трава,
Ғаме дорам
Ғаме дорам, ки поёне надорад, Диле дорам, ки дармоне надорад. Тамоми оламу дунё зи ман рафт, Тамоми ҳастиям ором надорад.
Больно
Одинаково больно бывает не всем, И порог боли разный совсем. Сквозь камень и боль улыбка в глазах Здесь всем невыносимо больно без вас.
Исповедь моя
Доча, прости, что поздно говорю, О тех страхах поздно признаюсь. Мне было очень страшно, На самом деле я боялся
Тебя достаточно
Начну я с благодарности, с Твоего имени, Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате, Продолжу, помнив Твою милость, Твои
Одна лишь вера
Столько прошло, столько пережито Я не знаю, что чувствую Мне обидно. Жизнь мои чувства ломает,
Стихи
И лишь в стихах вольна я излагать, Всю грусть, тоску, печаль, любовь, И лишь стихи- рубин, алмаз, уют, Что чувствам слова придают.
Моя Луна
Локоны твои чернее ночи, темней И каждый любуется луною ночей. Для них это праздник, а вот для меня, Лучше нет праздника, чем увидеть тебя.
Мой край
В огромные объятия твои Душа моя давно привыкла, И распуская корни до глубины С тобой быть навсегда хотела,
Лунный свет
Как Лунная ночь сверкаешь сегодня, Как лучшее в мире творение Господне Так будь же таким прекрасным всегда, Чтоб не было грусти в душе никогда,
Зорко лишь Сердце
Я не хочу ни промолвить ни слова, Ни рассказывать, ни объяснять никому. Понять словами все равно невозможно, Я лучше промолчу, объяснением не спешу.
Мамочка
Я знаю, ты скучаешь, и я скучаю очень, Закрываю я глаза- улыбка и красивые твои очи, Твоя походка, голос нежный, душевные твои
Параллельный мир
Если бы сейчас время замерло или попали в замкнутый круг, И пришлось бы проехать всю жизнь один
Стану причалом
Когда почувствуешь усталость, я стану причалом Для твоей скромной и знатной Души Подую если болит, закрою от всех обид,
Чувствую тебя
В душе так радостно, светло, Улыбку дарит лишь одно — Как будто рядом ты, с тобою рядом я, Через километры я чувствую тебя.

