Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Папа
Больно? Не бойся, я же есть, подую, обниму, Стану пластырем, заклею самые кровавые, Стану швом, тугим, глубоким, Стану псом, и буду верным-верным.
Шёпот
Здравствуй, Боже, снова я, С грудью полную надежд и боли, Знаешь, Боже, я устал, Неизвестность страх наводит.
Письмо папе
Здравствуй, как ты там? Скучаю, Не плачу, не страдаю, просто очень скучаю. Вот свалить бы туда, где есть ты, Где широко раскрыты объятия твои,
Победный дух
В глазах огонь и яркий свет, В душе победный дух. Ты есть сильней, Тебя сломить нельзя,
Cон
Приснился сон. И в нем был он. Молод. Полон сил. Уверенность в крови поток
Вдохновленная
В жизни огромного города, Среди миллион всего разного, Не поддаваться монстрам в голове И жить свободно научись.
Ты — сила и любовь
Моя девочка, моя сильная, Ты сила, ты смелость, ты огонь. Не огонек, не искра, не та, которую можно тушить,
Эликсир
Может, придумаем какой-нибудь эликсир Счастья, удачи, успеха, любви? И попшикаем им повсюду и всех И будет печали и грусти там мало.
Твоя жизнь, мои слова
Я просто существую, знаешь Брожу, хожу туда-сюда Но понимаешь, не живёт моя Душа А ведь так не было всегда…
Возвращение любви
Любовь возвращается — не спеша, Когда устала блуждать душа. Не требует слов, не ждёт признаний, Лишь тихо дышит меж ожиданий.
Сестра — лучшая подруга
Смех твой — радость, что сердце лечит, Грусть — как дождь, но в ней чистота. Ты — мой друг, моё зеркало вечное, Где живут доброта и мечта.
Отец — опора навек
Ты — как скала у морского прибоя, Ты — опора, уверенность, свет. Взгляд твой строг, но в нём — успокоенье, И защита от тысячи бед.
Мама
Ты — как свет, что сквозь тучи пробьётся, Как весна после долгих зим, Сердце к сердцу твоё прикоснётся — И мир вдруг становится живым.
Мы одно
Мы — одно целое, наш путь един, В сердце одно неизменно пламя. Едины плотью и чисты душой, Как два луча, что слились меж собой.
Свет и тьма
Люди меняют нас — день ото дня, Кто-то — как свет, озарит нашу жизнь, Кто-то — как тень, оставляет след, Погасит в сердце покой — навек.
Внутренняя борьба
В груди два огня разрывают меня: Один шепчет: «Стой, не рискуй, замолчи», Другой кричит: «Забудь страх и оковы, Живи, как душа велит — ярко, сурово!»
Одинокий
Ходит он, весь такой серьёзный, Не замечая никого вокруг. Такой одинокий, такой печальный — Построил баррикады вокруг.
Два берега
Мы — как два берега одной реки, Ты — на одной стороне, я — на другой. Хотим прикоснуться рукой, Но между нами — вода бездонный простор.
Раненое сердце
Гибель ты моя, Погубил ты меня. Как же больно ранил сердце, Молча уходя…
Одинокая душа
Под светом луны, в тишине ночной, Она стоит, окружённая тьмой. В душе её — замок, вход в него скрыт, И сердце от фальши покой свой хранит.
Времена года
Весна цветёт, пробуждая мечты, Лето ласкает в объятьях жары. Осень в палитре листвы золотой, Красит мир тихо своей красотой.
Лунный свет
Луна, владычица ночей, Дарит тайну отраженьем. В плену её немых лучей Живёт печаль и вдохновенье.
Женщина загадка
Она — мираж, рождённый в полнолунье, Хранящая молчание веков. Её глаза — два древних талисмана, Хранящие печать иных миров.
Стать светом
Мы пришли не искать лучей рассвета, Не вечно бродить по тропам теней — Мы рождены, чтоб дарить планете Огонь души для других огней.
Людские боли, страхи
У каждого своя боль, как эхо в груди, У каждого свои страхи, что ждут впереди. Кто прячет печаль за улыбкой живой, Кто носит оковы под маской простой.

