Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб, Ояд зи туроб, чуй шавам зери туроб. Гар бар сари хоки ман расад махмуре,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Беҳтарин дин
Аз падар пурсид рӯзе як писар, Беҳтарин динҳо кадом аст эй падар? Гуфт ман бо "дин" надорам ҳеҷ кор,
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Асрори азалро на ту дониву на ман
Асрори азалро на ту дониву на ман, В-ин ҳарфи муаммо на ту хониву на ман. Ҳаст аз паси парда гуфтугӯйи ману ту,
Хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ
Аз ин ҷаҳони бебақо, хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Аз байни хешу ақрабо , хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Суде надорад симу зар, аз роҳи Шайтон кун ҳазар,
Нон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, нонат диҳанд
Нон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, нонат диҳанд, Ҷон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, ҷонат диҳанд. Бе тамошои сифатҳои Худо,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Тоҷикистон
Эй гули навраси боғи ленинизм, Писари ҳафтумии сусиёлизм, То ту аз модари заҳмат зодӣ,
Ҳама доно шудаем
Мо фақирон, ки чунин олиму доно шудаем, Ҳам тавоно шудаем. Ҳама кӯрони қадимем, ки бино шудаем,
Чӣ нангу ор касеро зи банду занҷир аст
Чӣ нангу ор касеро зи банду занҷир аст, Ки дар муборизаи синфи коргар шер аст. Аз он замон, ки шунидам ба ҷурми ранҷбарӣ
Дар роҳи комсумул чу ба хидмат равон шавам
Дар роҳи комсумул чу ба хидмат равон шавам, Пирам агар ба сол, ба ҳиммат ҷавон шавам. Умрест дар муқобили бадхоҳи ранҷбар
Сипоҳи нози ту дар кишвари дилам он кард
Сипоҳи нози ту дар кишвари дилам он кард, Ки зулми синфи тавонгар ба ҳоли деҳқон кард. Тавону тоқату сабрам зи дурият диданд
Дар ин замона басо кас бувад, ки сар бахшад
Дар ин замона басо кас бувад, ки сар бахшад, Вале на чун ту, ки сарро ба ранҷбар бахшад. Қасам ба хуни ту, к-андар замини озодӣ
Ба Ҳиҷозӣ
Эй коргари асири имрӯз, Фардо чу шавӣ тамоман озод, Бо чаккуши хешу доси деҳқон
Шуд бапо колхузу гардид раҳо ҷони ҳама
Шуд бапо колхузу гардид раҳо ҷони ҳама, Ҳама гаштанд азони ману ман з-они ҳама. Даври ин хона пур аз бой шуд, аммо заҳмат
Парвона шаб ба ёди туам сӯзаду равад
Парвона шаб ба ёди туам сӯзаду равад, Аз ман усули сӯхтан омӯзаду равад. Ҳар ҷо ки бархурам ба нигоре, хаёли ту
Таронаи синфӣ
Ҳар чӣ бувад дар рӯи замин аз коргару деҳқон аст, Коргару деҳқон ба ҷаҳон халлоқи матоу
Дар кишвари мо оташе афрӯхта шуд
Дар кишвари мо оташе афрӯхта шуд, З-он хонаи синфи ранҷбар сӯхта шуд. Хунҳои муборизони озодии халқ
Қасам ба рӯи ту, к-аз ҷони ман азизтар аст
Қасам ба рӯи ту, к-аз ҷони ман азизтар аст Ки шаҳди хандаи ту бештар зи найшакар аст. Ба ҷурми меҳри туам шайх агар кунад такфир,
Корвон
Дераст, Голиё! Дар гӯши ман фасонаи дилдодагӣ махон! Дигар зи ман таронаи шӯридагӣ махоҳ!
Эҳсос
Бистарам Садафи холии як танҳойист. Ва ту чун марворид
Нилуфар
Эй кадомин шаб! Як нафас бикшой Ҷангали анбуҳи мижгони сиёҳатро!
Бар саводи сангфарши роҳ
Бо тамоми хашми хеш, Бо тамоми нафрати девонавори хеш. Мекашам фарёд:
Ғуруб
Дарахте пир Шикаста, хушк, танҳо, гум, Нишаста дар сукути ваҳмноки дашт.
Шояд
Дар бигушоед, Шамъ биёред, Уд бисӯзед,
Сулҳ
Ҷунбиши гаҳвора, Нағмаи лолойӣ, Резиши чашмаи шир
Духтари хуршед
Дар нуҳуфти пардаи шаб, Духтари хуршед Нарм мебофад
Меҳргони нав
Бигушоем кафтаронро бол! Бифурӯзем шуъла бар сари кӯҳ! Бисароем шодмона суруд!
Эй фардо
Мехонаму меситоямат пуршӯр Эй пардаи дилфиреби руъёранг! Мебӯсамат эй, сапедаи гулгун
Шабгир
Дигар ин панҷара бигшой, ки ман Ба сутуҳ омадам аз ин шаби танг. Дер гоҳест, ки дар хонаи ҳамсояи ман хонда хурӯс.
Озор
Духтаре хобида дар маҳтоб, Чун гули нилуфарӣ бар об. Хоб мебинад.
Сиришки ниёз
Диле, ки пеши ту раҳ ёфт бозпас наравад, Ҳавогирифтаи ишқ аз пайи ҳавас наравад. Ба бӯйи зулфи ту дам мезанам дар ин шаби тор,