Шеърҳо бо теги: андешавӣ
Шеърҳои марбут ба теги «андешавӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Ба авҷи кибриё, к-аз паҳлуйи аҷз аст роҳ он ҷо
Ба авҷи кибриё, к-аз паҳлуйи аҷз аст роҳ он ҷо, Сари мӯе гар ин ҷо хам шавӣ, бишкан кулоҳ он ҷо. Адабгоҳи муҳаббат нози шӯхӣ барнамедорад, Чу шабнам сар ба муҳр
Вой, пайванди сухансанҷон намонд
Вой, пайванди сухансанҷон намонд, Такягоҳи соҳиби ирфон намонд. Рафт аз офоқ лутфи адлу дод, Баркати дин, қудваи инсон намонд,
Хунобаи ин синаам, эй ёри хуҷандӣ
Хунобаи ин синаам, эй ёри хуҷандӣ, Дил буд, ту онро ба чунин рӯз фикандӣ. Хубӣ ту, вале ҳайф, ки ушшоқфурӯшӣ, Ҷононаӣ, афсӯс, ки бегонаписандӣ.
Ин осмоннавард ба сӯйи ту мепарад
Ин осмоннавард ба сӯйи ту мепарад, Моро дар ин ҳаво ба ҳавои ту мебарад. Дар мартаи кабуди фалак ин ҳавонавард Монанди оҳуест, ки озода мечарад.
Дар он дам гар ба хунаш менишондам
Дар он дам гар ба хунаш менишондам, Ба подоши бад ӯро мерасондам, Пайи осоиши дил кардаме ин, На баҳри эзаду дар поси ойин.
Бастаҳои зерин бе камубеш андарзҳои Каюмарз аст, ки ононро баҳам пайваста ва “баста” намудам
Намояд шодии бисёр зиштат, Бирӯяд худ ба рустӣ дар сириштат. Сириштат чунки гармӣ кам намояд, Аз он бемории андӯҳ бизояд,
Оғози сухан
Кунун бо ёрии бахшанда Яздон, Дар-орам Рахши маъниро ба ҷавлон. Зи таърихи нажоди хеш гӯям, Дуруст онро – на кам, на беш гӯям.
Дар ниёиш ба даргоҳи Эзади тавоно ва Яздони бахшандаи меҳрубон
Худовандо, ба Лоҳутӣ карам кун, Сарашро хоки роҳи он қадам кун. Агарчи ҷурмаш аз андоза беш аст, Дил аз шарми гуноҳаш реш-реш аст,
Ин тозагул, ки мерасад, аз бустони кист?
Ин тозагул, ки мерасад, аз бустони кист? Нахли кадом гулшану сарви равони кист? Боз ин ниҳоли тоза, ки сар мекашад ба ноз, Сарви кашидақомату нозукмиёни кист?
Бе ту ҳар рӯз маро моҳею ҳар шаб соле аст
Бе ту ҳар рӯз маро моҳею ҳар шаб соле аст, Шаб чунон, рӯз чунин, оҳ, чӣ мушкил ҳоле аст! Ҳаргизат нест бар аҳволи ғарибон раҳме, Мо ғарибему ту бераҳм, ғариб аҳ
Нодида мекунӣ, чу фитад дида бар манат
Нодида мекунӣ, чу фитад дида бар манат, Ҷонам фидои дидан у нодида карданат. Фардо, ки реза-реза шавад тан ба зери хок, Бархезаму чу зарра дароям зи равзанат.
Зулфи ту моҳро ба сияҳпӯшӣ оварад
Зулфи ту моҳро ба сияҳпӯшӣ оварад, Шаброву рӯзро ба ҳамоғӯшӣ оварад. Лаълат ба хатти сабз чу соқӣ шавад ба базм, Хизру Масеҳро ба қадаҳнӯшӣ оварад.
Кай бувад, кай, ки зи хони ту салое бирасад
Кай бувад, кай, ки зи хони ту салое бирасад, В-аз наволи ту навое ба годое бирасад! Марази шавқи ту шуд саъбу аз он ҷо набарам, Гарна аз ваъдаи васли ту шифое б
Куҷо шуд он, ки шаб маҳ ба хонаи ман буд?!
Куҷо шуд он, ки шаб маҳ ба хонаи ман буд?! Ниҳода гӯшаи ризо бар фасонаи ман буд?! Зи баски бар рухи ӯ мезадам таронаи шавқ Самоъи маҷлисиён бар таронаи ман буд
Диламро бо кас ороме намондаст
Диламро бо кас ороме намондаст, Ба ҷуз нокомиям коме намондаст. Ба роҳи ком пои ҳимматамро Маҷоли рафтани гоме намондаст.
Қавме ба ҳавои ҳаҷ дар қатъи биёбонҳо
Қавме ба ҳавои ҳаҷ дар қатъи биёбонҳо, Ҷамъе зи нишоти май дар тарфи гулистонҳо. В-ин тоифаи дигар бо доғи ғамат фориғ Ҳам аз тараби инҳо, ҳам аз талаби онҳо.
Рафиқон, хоки наҷд аст ин, нигаҳ доре маҳмилҳо
Рафиқон, хоки наҷд аст ин, нигаҳ доред маҳмилҳо, Ки орад шавқи ёрон гиря бар осори манзилҳо. Ба ҳар манзил бутони дилгусил будӣ, амедонам, Аз ин фархунда манзил
Баски дар ҷони фигору чашми бедорам туӣ
Баски дар ҷони фигору чашми бедорам туӣ, Ҳар кӣ пайдо мешавад аз дур, пиндорам туӣ. Он кӣ ҷон мебозаду сар дарнамеорӣ, манам, В-он кӣ хун мерезаду сар дарнамеор
Инчунин хубу нозанин, ки туӣ
Инчунин хубу нозанин, ки туӣ, Набувад ҳеҷ кас чунин, ки туӣ. Гар гулистони ҷаннатам бахшанд, Наравам з-он гули замин, ки туӣ.
Ҳар дам ба дидаи дигаре хона мекунӣ
Ҳар дам ба дидаи дигаре хона мекунӣ, Ҳамхонагӣ ба мардуми бегона мекунӣ. Дилро нишон ба зовияи ҳаҷр медиҳӣ, Девонаро мақом ба вайрона мекунӣ.
Зиҳӣ аз хатти сабзат тоза расми фитнаангезӣ
Зиҳӣ аз хатти сабзат тоза расми фитнаангезӣ, Зи теғи ғамзаат нав дамбадам ойини хунрезӣ. Вазид аз кӯи ту боде, машоми ҷон муаттар шуд, Зи зулфат мефишонӣ гард ё
Маро бас бар сари майдони ушшоқ ин сарафрозӣ
Маро бас бар сари майдони ушшоқ ин сарафрозӣ, Ки рӯзе пеши чавгонат кунам чун гӯй сарбозӣ. Чу саҳро бар сари майдонат андозанд муштоқон, Ҳама тан сар шавам чун
Киям ман, -Бедиле, беэътиборе
Киям ман, Бедиле, беэътиборе, Ғарибе, бенасибе, хоксоре. Чу барқ аз оҳи гарм оташфурӯзе, Чу шамъ аз сӯзи дил шабзиндадоре.
Биё, эй соқии маҳваш, бидеҳ ҷоми маи рахшон
Биё, эй соқии маҳваш, бидеҳ ҷоми маи рахшон, Ба рӯи Шоҳ Абдулқосим Муиззуддавла Бобурхон. Шаҳаншоҳи фалакмаснад, ки зад аз давлати сармд Қадам бар тораки Фарқад
Марги рӯз
Мерафт офтобу ба дунбол мекашид, Доман зи дасти куштаи худ, рӯзи нимаҷон. Хунин фитода рӯз аз он теғи хунфишон, Дар хок метапиду пайи ёр мехазид.
