Марги рӯз

Мерафт офтобу ба дунбол мекашид, Доман зи дасти куштаи худ, рӯзи нимаҷон. Хунин фитода рӯз аз он теғи хунфишон, Дар хок метапиду пайи ёр мехазид. Хандид офтоб ки: «Ин ашку оҳ чист? Хуш бош рӯзи ғамзада! Ҳангоми рафтанаст Чун ман биханд хурраму хуш ин чи шеван аст? Мо ҳар ду меравем, дигар ҷойи шиква нест!» Нолид рӯзи хаста, ки: «Эй подшоҳи нур! Шодӣ аз они туст на аз они ман, бале Мо ҳар ду меравем аз ин раҳгузар, вале Ту меравӣ ба ҳиҷлаву ман меравам ба гӯр!...»