Шеърҳо бо теги: андешавӣ
Шеърҳои марбут ба теги «андешавӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Хунобаи ин синаам, эй ёри хуҷандӣ
Хунобаи ин синаам, эй ёри хуҷандӣ, Дил буд, ту онро ба чунин рӯз фикандӣ. Хубӣ ту, вале ҳайф, ки ушшоқфурӯшӣ, Ҷононаӣ, афсӯс, ки бегонаписандӣ.
Ин осмоннавард ба сӯйи ту мепарад
Ин осмоннавард ба сӯйи ту мепарад, Моро дар ин ҳаво ба ҳавои ту мебарад. Дар мартаи кабуди фалак ин ҳавонавард Монанди оҳуест, ки озода мечарад.
Дар он дам гар ба хунаш менишондам
Дар он дам гар ба хунаш менишондам, Ба подоши бад ӯро мерасондам, Пайи осоиши дил кардаме ин, На баҳри эзаду дар поси ойин.
Бастаҳои зерин бе камубеш андарзҳои Каюмарз аст, ки ононро баҳам пайваста ва “баста” намудам
Намояд шодии бисёр зиштат, Бирӯяд худ ба рустӣ дар сириштат. Сириштат чунки гармӣ кам намояд, Аз он бемории андӯҳ бизояд,
Оғози сухан
Кунун бо ёрии бахшанда Яздон, Дар-орам Рахши маъниро ба ҷавлон. Зи таърихи нажоди хеш гӯям, Дуруст онро – на кам, на беш гӯям.
Дар ниёиш ба даргоҳи Эзади тавоно ва Яздони бахшандаи меҳрубон
Худовандо, ба Лоҳутӣ карам кун, Сарашро хоки роҳи он қадам кун. Агарчи ҷурмаш аз андоза беш аст, Дил аз шарми гуноҳаш реш-реш аст,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав, Мард бош эй хастадил, шар
Аё сайёд, шарме кун, маранҷон нимҷонамро
Аё сайёд, шарме кун, маранҷон нимҷонамро, Пару болам бикан, аммо масӯзон ошёнамро. Ба гардан бастаӣ чун риштаву бар пой занҷирам, Мурувват кун, иҷозат деҳ, ки б
Дар ин сафар, ки он бути айёр бо ман аст
Дар ин сафар, ки он бути айёр бо ман аст, Ғамро маҷол нест, ки ғамхор бо ман аст. Ё аз ин ҳам бештар дар ғазали дигар мехонем: Шунидастам, ғамамро мехӯрӣ, ин ҳа
Ҷавонӣ
Эй ҷавонӣ, фурсати парвозӣ ту, Нури роҳи орзуву розӣ ту. Илм омӯзу ба меҳнат такя кун, Ки фардои Ватан созӣ ту.