Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Намегӯям туро, бар ман нигаҳ бисёр шойистӣ,
Намегӯям туро, бар ман нигаҳ бисёр шойистӣ, Вале ҷавру ҷафои ту на ин миқдор шойистӣ. Набошад гарчи ошиқро халос аз хориву зорӣ, Чу дорад нисбати ишқат, на хору
Ҳамон рӯзе, ки бастам бо ту аҳди орзумандӣ,
Ҳамон рӯзе, ки бастам бо ту аҳди орзумандӣ, Тариқи бевафоӣ пеша кардӣ, аҳд баркандӣ. Чи дорад чашми махмурат, зи мастӣ худписанд омад, Ки риндонро ба ҷуз мастӣ
Гар кунад нусхае аз хатти сиёҳат Монӣ,
Гар кунад нусхае аз хатти сиёҳат Монӣ, Боядаш хома бувад аз қалами райҳонӣ. Чи ба ҳам руста, бирезад зи бари пушти лабат, Чи накӯ забт шуда бо қалами субҳонӣ.
Баски чун ман алам аз ҷаври замон дорад кӯҳ,
Баски чун ман алам аз ҷаври замон дорад кӯҳ, Аз садо нолае бар гӯши касон дорад кӯҳ. Гӯиё ҳамчу ман аз ҳаҷри ту дил сӯзон аст, Ки шарар бар ҷигари доғ ниҳон дор
Дар чаман то омад он нозукниҳол ороста,
Дар чаман то омад он нозукниҳол ороста, Сарву ножу шуд ба таълими камол ороста. Меҳру моҳе барнаояд холӣ аз нуқсу завол, Ғайри моҳи ман, ки бе нуқсу завол орост
Чун садо ҳамраҳи ман нолакунон гардад кӯҳ,
Чун садо ҳамраҳи ман нолакунон гардад кӯҳ, Аз таби синаи ман барқфишон гардад кӯҳ. Шунавад гар нафасе ҳасрати бетобии ман, Ҳамчунон лӯлаи симоб тапон гардад кӯҳ
То аз рухи ту бар дилам имдод расида,
То аз рухи ту бар дилам имдод расида, Бо ҳар тараф аз нолаи ӯ дод расида. Ҳар ҷо ки зи нақши қадами туст нишоне, Бар ҷабҳаи ман тинати эҷод расида.
Дорӣ чу ба мо итоб, тавба,
Дорӣ чу ба мо итоб, тавба, З-ин дилшуда рух матоб, тавба. Тақсир чу беш кардам аз ҳад, Дар пеши ту беҳисоб тавба.
Зи шикастагон ҳазар кун, макун ин ҷафо ҳамора,
Зи шикастагон ҳазар кун, макун ин ҷафо ҳамора, Ки зи оҳи дардмандон шавад об санги хора. Зи назар чи дур гардӣ, ба хаёлам он намояд, Ки бурун рафта ҷонам зи бад
Гар ба ин фурсат бичинад сози ҳастӣ дастгоҳ,
Гар ба ин фурсат бичинад сози ҳастӣ дастгоҳ, Чун ҳубоб аз як нафас хоҳад шуд ин гунбад табоҳ. Бӯсае кардам тамаъ, лаълаш ба хун олуда шуд, Нест бе арзи хиҷолат
Мавсими навбаҳор шуд, он маҳи гулъизор ку?
Мавсими навбаҳор шуд, он маҳи гулъизор ку? Ғунчаву гул қатор шуд, булбули дилфигор ку? Боди сабоҳ мевазад аз тарафи диёр, лек Ғолияи мурод не, муждаи он нигор к
Чу хуршеди ҷаҳон шуд дар баландӣ эътибори ӯ,
Чу хуршеди ҷаҳон шуд дар баландӣ эътибори ӯ, Баромад қатраи маҳ аз хиҷолат доғдори ӯ. Кадомин номуродеро шаҳодат дар назар дорад, Ки турки масти ӯ хуфтаст ханҷа
Эй гул оғушта ба хун аз ғами раъноии ту,
Эй гул оғушта ба хун аз ғами раъноии ту, Сунбул ошуфтаи он турраи савдоии ту. Кист он к-ӯ ба ту як лаҳза мусоҳиб гардад, Хуни дилро нахурад аз ғами танҳоии ту.
Ба ин сӯзе, ки дорад нолаи оташназири ман,
Ба ин сӯзе, ки дорад нолаи оташназири ман, Шарар резад ба боми осмон барқи сафири ман. Агар бар дида з-асрори тавозуъ сурма мехоҳӣ, Бубин вазъи ҳилол аз қомати
Айёми зиндагонист нақше ба об рафтан,
Айёми зиндагонист нақше ба об рафтан, Чашме пуроб кардан, ҳамчу ҳубоб рафтан. Таҳқиқи бесуботӣ дигар масал надорад: Ҳамчун шарар дамидан, бо изтироб рафтан.
Биё, эй равнақи гулзору гулшан,
Биё, эй равнақи гулзору гулшан, Ки гул бе ту дарида ҷома бар тан. Маҳ аз шарми ҷамолат доғдоре, Хур аз тоби рухат як пора гулхан.
Ҳайф аст ба айби дигарон чашм кушудан,
Ҳайф аст ба айби дигарон чашм кушудан, Ойинасифат пеши касон соф намудан. Ҳар дона, ки киштем дар ин мазраи ҳирмон, Бе хӯша бишуд қобили як бор дурудан.
Мегузарӣ, ман зи пасат дар фиғон,
Мегузарӣ, ман зи пасат дар фиғон, Боз биё, ё бубарам дар инон. Доғ шудам аз ғаму бигдохтам, Ҳолати дилро ба чи созам аён?
Моро чу ғубор аз раҳи дилдор талаб кун,
Моро чу ғубор аз раҳи дилдор талаб кун, Чун ашки равон аз қадами ёр талаб кун. Аз шӯриши дил боди самум аст нафасҳо, Эй барқи дамон, шуъла аз ин дор талаб кун.
Лаби ҷӯеву пойи сарв ҳангоми баҳор аҳсан,
Лаби ҷӯеву пойи сарв ҳангоми баҳор аҳсан, Маю чангу ғазалхониву шӯхи гулъизор аҳсан. Муборак давлати шоҳӣ бувад, фархунда иқболе, Ки ояд нимашаб шангули шанге д
Агар хоҳӣ фароғат аз ҷаҳон, қатъи тамошо кун,
Агар хоҳӣ фароғат аз ҷаҳон, қатъи тамошо кун, Ба як сози тағофул дарди сар аз хештан во кун. Чи суратҳо, ки дорад дар назар ваҳму хаёли ту, Тилисми ҳайрат аст и
Набошад бар абас моро ба ин куҳсор гардидан,
Набошад бар абас моро ба ин куҳсор гардидан, Ки бошад шеваи дилдодагон бекор гардидан. Ҳазорон тавбаро бо лаъли майгуни ту бишкастам, Хиҷолат мекашам дигар ба и
Эй шаҳ, назаре ба ин гадо кун,
Эй шаҳ, назаре ба ин гадо кун, Раҳме ба ғариби бенаво кун. Сад бор хилофи ваъда кардӣ, Охир ба ғалат яке вафо кун.
Хушо вақте, ба ёдат мурғи тоқат мепарид аз ман,
Хушо вақте, ба ёдат мурғи тоқат мепарид аз ман, Чу бисмил боли дил дар хуни ҳасрат метапид аз ман. Ба пешаш гиряҳо кардам, нагуфто, баҳри чи гирйӣ? Чи мешуд, оҳ
Он қадар пӯшидааст бар ҳамгинон аҳволи ман,
Он қадар пӯшидааст бар ҳамгинон аҳволи ман, Ҷавҳари ойина натвон кард истиқболи ман. Имтидоди фурсати ҳастӣ надорад эътибор, Як нафас ҳам бештар бошад зи моҳи с