Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Ман ҳамчу гул дар хандаам, гӯ, ёр дар хунам нишон,
Ман ҳамчу гул дар хандаам, гӯ, ёр дар хунам нишон, Ман ҳамчу сарв озодаам, гӯ, ёр бебаргам бимон. Мӯ бо миёнаш лоф зад, лекин равон дар тоб шуд, Чун боз дид аз
Чун ҳамнишини моҳ нагардам бар осмон,
Чун ҳамнишини моҳ нагардам бар осмон, Он беҳ, ки ҳамчу гард ниҳам сар бар остон. Бо он, ки тири чарх зи ман саҳм мехӯрад, Чун қавс пушти ман бувад аз бори ғам к
Эй чини зулфат шоми ғарибон,
Эй чини зулфат шоми ғарибон, Қурбат ба ғурбат беҳ бар рақибон. Дар ханда ғунча дилшоду хуррам, Шуд бо чанораш дасту гиребон.
Эй ҳусни ту офтоби тобон,
Эй ҳусни ту офтоби тобон, Равшан ба рухат ситораи ҷон. Пайдо шудаӣ чу меҳр дар дил, Чун зарра зи чашми ақл пинҳон.
То кай аз ин лову ло пеши ту илло шавем?
То кай аз ин лову ло пеши ту илло шавем? Исму мусаммо ду нест, айни мусаммо шавем. Ҳосили мо гар зи ту васл бувад худ накӯ В-ар ба ситам мекушӣ, мо ба ту пайдо
Рӯзи азал, ки дидаи маънӣ кушодаем,
Рӯзи азал, ки дидаи маънӣ кушодаем, Рӯйи ту дидаему дил аз даст додаем. З-ин хоки тира бар сари мо пову сар мабод, Гар дил бар ин дурӯза ғурураш ниҳодаем.
Мо муқими остону осиёи дигарем,
Мо муқими остону осиёи дигарем, Сояе дар олам афкандему ҷойи дигарем. Тарки ҳастӣ гуфтаву бо дӯст ҳамроз омада, Дил зи ғам хун кардаву бо дилрабои дигарем.
То бихандид лабат, воқифи асрор шудем,
То бихандид лабат, воқифи асрор шудем, То бидидем рухат, толиби дидор шудем. Бод бӯйи ту шабе аз хуми хаммор овард, Мо бад-он бӯй муқими дари хаммор шудем.
Cубҳдам ёди ту кардему дуое гуфтем,
Cубҳдам ёди ту кардему дуое гуфтем, Ба хаёли ту саломею саное гуфтем. Нисбати ҳоҷиби ту халқ зи мо пурсиданд, Моҳи якрӯзаи ангуштнамое гуфтем.
Бо зулфи беқарори ту ором кардаем,
Бо зулфи беқарори ту ором кардаем, Рӯзи ҳаёти хеш бад-ӯ шом кардаем. Ҳар гаҳ, ки дод соқии ишқи ту дурди дард, Дилҳо кабобу косаи сар ҷом кардаем.
Мешавӣ ғоиб зи ман, то ман зи худ ғоиб шавам,
Мешавӣ ғоиб зи ман, то ман зи худ ғоиб шавам, Дар талаб ҳайрон бимонам, аз сарат толиб шавам. Гар чу булбул нолам, эй гул, муддате гардӣ ниҳон, Дар ҷафо ғолиб ш
Масти ишқам, порсоӣ чун кунам?
Масти ишқам, порсоӣ чун кунам? Маҳв гаштам, худнамоӣ чун кунам? Оқилон гуфтанд: - Баргард аз ҳабиб, Ошиқам ман, бевафоӣ чун кунам?
Туро, эй моҳи меҳрафрӯз, чандоне ки мебинам,
Туро, эй моҳи меҳрафрӯз, чандоне ки мебинам, Нахоҳад дар канор омад ба ҷуз ашки чу Парвинам. Маро мастӣ бувад ойину оина майи равшан, Магар он луъбати соқӣ намо
Ба пурсише дили ман шод кун, ки ғамгинам,
Ба пурсише дили ман шод кун, ки ғамгинам, Бибахшам аз лаби худ бӯсае, ки мискинам. Ҳалокгаштаи он ғамзаҳои хунрезам, Бабодрафтаи он турраҳои мушкинам.
Аз ман макун ҷудоӣ, эй ёри нозанинам,
Аз ман макун ҷудоӣ, эй ёри нозанинам, К-аз дурии ту, ҷоно, бо дарди дил қаринам. Доман чӣ мефишонӣ аз ман, ки хоки роҳам, Аз ман чӣ мекаши по, ман камтар аз зам
Вақти он омад, ки азми кӯи шайдоӣ кунам,
Вақти он омад, ки азми кӯи шайдоӣ кунам, Бо хаёли чашми мастат бодапаймоӣ кунам. Нақди ҳастӣ бар дари дуккони қаллошӣ ниҳам, Рахти дониш бар сари бозори расвоӣ
Ба абруят, ки нишаста ба гӯшае чу камонам,
Ба абруят, ки нишаста ба гӯшае чу камонам, Ба чашми ту, ки чу наргис ба суратат нигаронам. Турост бар варақи гул кашида хатти сиёҳе, Ки ман ҳақиқати олам дар он
Чун ёди лаълат орам, ширин шавад забонам,
Чун ёди лаълат орам, ширин шавад забонам, Гӯям ҳадиси зулфат, мушкин кунад даҳонам. Май аҳди суҳбати ту бастат чунон, ки бо ман Монад муҳаббати ту, рӯзе ки ман
Рӯзгорест ки ман шефтаи рӯйи фалонам,
Рӯзгорест ки ман шефтаи рӯйи фалонам, Рӯзу шаб ҳамчу сари зулфи парешонаш аз онам. Хуррам он мурдани фархунда, ки пешам ба аёдат Дӯст биншинаду ҷон дар қадами д
Имрӯз, ки хоки дари дайр аст мақомам,
Имрӯз, ки хоки дари дайр аст мақомам, Гар бода ба ёдат нахӯрам, бод ҳаромам. Дар гӯши қадаҳ номи ту мегуфт суроҳӣ, З-он рӯз ҳаводори маю ҳамдами ҷомам.
Ман он риндам, ки куфру дин ба ҷоми бода бифрӯшам,
Ман он риндам, ки куфру дин ба ҷоми бода бифрӯшам, Ба ёди ёр бе дарди сари ағёр май нӯшам. Барорам дӯзах аз сина, ки дар ҷаннат занам оташ, Агар аз шавқи дидора
Рӯзгорест, ки ман ошиқу девонавашам,
Рӯзгорест, ки ман ошиқу девонавашам, Вақтҳо аз сари мастӣ қадаҳе низ кашам. Нохуш аст, он ки зи олам ба хушонаш хуш нест, Рӯйи ман чун ба хушон аст, аз он рӯй х
Гар дам аз ишқ занам, ҳамдами ҷоме бошам,
Гар дам аз ишқ занам, ҳамдами ҷоме бошам, В-ар зи май тавба кунам, зоҳиди хоме бошам. Зулфу холе набувад раҳзани соҳибназарон, Баҳри як дона чаро бастаи доме бо
Хирқа дар оташу саҷҷода ба об андозам,
Хирқа дар оташу саҷҷода ба об андозам, Хештанро ба хароботи хароб андозам. Бонги абрешим аз ин хирқаи пашмина беҳ аст, Чанг дар хирқа занам, пеши рубоб андозам.
Эй бурда фироқат зи дили хаста қарорам,
Эй бурда фироқат зи дили хаста қарорам, Дарёб, ки ман тоқати ҳаҷри ту надорам. Умрест, ки бе рӯи ту, эй сарви хиромон, Мегардаму мегиряму дар нолаву зорам.