Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Нарасад сарв бар он қомати дилҷӯ, ки турост,
Нарасад сарв бар он қомати дилҷӯ, ки турост, Нарасад мушк бар он зулфи суманбӯ, ки турост. Мехалад бар ҷигарам н-омада аз хона ҳанӯз, Тири мижгон ба камонхонаи
Эй мулоимтар зи тухми нимдунбул ғабғабат,
Эй мулоимтар зи тухми нимдунбул ғабғабат, Рустаи Қаршӣ ҳаловатпарвари кунҷи лабат! К-ӯ занад бар риштаи ҷони мани маҳзун гиреҳ, Гар ҳамехоҳад, ки шайхи хонақаҳ
Гарам мекушад абруи ӯ, чӣ хуб,
Гарам мекушад абруи ӯ, чӣ хуб, Ки гӯянд: «ас-сайфу мо ҳай зунуб». Хаёли рухи ӯ ба чашми ғариб Ҳия ш-шамсу локин би айн ил-ғуруб.
Натавон бар гули рӯи ту зад аз бим гулоб,
Натавон бар гули рӯи ту зад аз бим гулоб, К-аз латофат дамадаш ойина монанди ҳубоб. Дили ман аз шикани зулфи ту натвонад раст, Ҳамчу он саъва, ки афтода ба чанг
Ман кӣ бошам, сар кашам аз хатти фармони шумо?
Ман кӣ бошам, сар кашам аз хатти фармони шумо? Ҳар чи ояд бар сарам, ман банда, ҳукм они шумо. Як сари мискин чи бошад, к-аз шумо дорам дареғ, Гар дилу ҷон аст,
Эй маҳви интизори ту чашми сафеди мо,
Эй маҳви интизори ту чашми сафеди мо, Холӣ мабод аз ту канори умеди мо. Шуд фатҳи боби маъсият аз шаш ҷиҳат, вале Бар қуфли тавба рост наёмад калиди мо.
Дилбаро, садқа шавам наргиси фаттони туро,
Дилбаро, садқа шавам наргиси фаттони туро, Қадди сарву лаби лаълу хати райҳони туро. То бар он чоки гиребон набарам дасти умед, Ҳаргиз аз каф наниҳам гӯшаи домо
Санамо, лоларухо, сарвқадо, симбаро,
Санамо, лоларухо, сарвқадо, симбаро, Ба нигоҳе накунӣ хотири мо шод чаро!? Бо ту, эй дидадаро, қасри дил аст омода, Аз раҳи дида даро бар дилам, эй дидадаро.
Ман, ки дар пои ту кардам сари савдоиро,
Ман, ки дар пои ту кардам сари савдоиро, Бохтам дар сари савдои ту муллоиро. Бурд завқи лаби ширини ту аз хотири ман Фикри дарсу тамаи лаълии ҳалвоиро.
Бисӯхт барқи фано хирмани бақои маро,
Бисӯхт барқи фано хирмани бақои маро, Бибурд сели харобӣ зи ҷо бинои маро. Чи нолаҳо, ки накардам ба кунҷи танҳоӣ, Касе надиду нафаҳмид моҷарои маро.
Рӯзгорест ба абрӯи ту ҷанг аст маро,
Рӯзгорест ба абрӯи ту ҷанг аст маро, Рӯи ҳиммат ба дами теғи фаранг аст маро. Маънии нозук аз он мӯймиён мебастам, Чи кунам, аз даҳанат қофия танг аст маро.
Ало ё айюҳа с-солик, даъи н-нафсу ва қотилҳо,
Ало ё айюҳа с-солик, даъи н-нафсу ва қотилҳо, Ки ин аммора мехоҳад ба чандин саъй ботилҳо. Дар ин боғи пурафсун ғулғули кӯси раҳил ояд Ба гӯши шоҳиди аврод илҳо
Ба авҷи кибриё, к-аз саъйи озодист роҳ он ҷо,
Ба авҷи кибриё, к-аз саъйи озодист роҳ он ҷо, Бикун тарки кулоҳ ин ҷо, шикан тарки кулоҳ он ҷо. Адабгоҳи таҳайюр шӯхчашмӣ барнамедорад, Диҳад тарки кулоҳ ороиши
Сипеҳри ҳуснро донам, ки моҳӣ,
Сипеҳри ҳуснро донам, ки моҳӣ, Надонам ҳадди моҳият камоҳӣ. Ту чун моҳию гардад акси рӯят Бигардад чашмаи чашмам чу моҳӣ.
Эй ҳусни ту оинаи анвори илоҳӣ,
Эй ҳусни ту оинаи анвори илоҳӣ, Авсофи ҷамоли ту надонанд камоҳӣ. Хубони ҷаҳон ҷумла чароғанду ту нурӣ, Ғилмони ҷинон ҷумла ғуломанду ту шоҳӣ.
Рӯзе, ки барад бодам чун хок ба ҳар сӯе,
Рӯзе, ки барад бодам чун хок ба ҳар сӯе, Ҳар зарраи хокамро бошад зи вафо бӯе. Дидан ба ту натвонам, зеро ки намеафтад Ин чашми сияҳрӯям дархурди чунон рӯе.
Ёри азизу Юсуфи Канъони мо туӣ,
Ёри азизу Юсуфи Канъони мо туӣ, Дар Мисри дил азизтар аз ҷони мо туӣ. Яъқубвор дида зи ғайри ту бастаам, Чашму чароғи кулбаи аҳзони мо туӣ.
Турки лашкаршикани ишвагари арбадаҷӯй,
Турки лашкаршикани ишвагари арбадаҷӯй, Бути кофарбачаи нӯшлаби силсиламӯй Дӯш сармаст ба сарвақти ҳарифон мерафт, Бо маю мутрибу чангу дафу ҷомею сабӯй.
Пайки сабо, агарчи ранҷуру нотавонӣ,
Пайки сабо, агарчи ранҷуру нотавонӣ, Пайғоми мо бигӯӣ он ҷо, агар тавонӣ. Як рони бодпоро аз пӯя дар так овар, Рӯзе магар бар он дар рамзе ду боз ронӣ.
Ҳарчанд мешикофӣ ту мӯй дар маонӣ,
Ҳарчанд мешикофӣ ту мӯй дар маонӣ, Аз маънии миёнаш, эй ақл, бар каронӣ. Чун баҳри ишқи ҷонон мавҷи гуҳар барорад, Ҷон дар миёна ояд, ту бар карона монӣ.
Аз рӯзи нотавонӣ андеш, то тавонӣ,
Аз рӯзи нотавонӣ андеш, то тавонӣ, Май нӯш бо ҷавонон дар мавсими ҷавонӣ. Бо пири дайр гуфтам, к-аз дайр чист ҳосил? Гуфто, ки бо ду ҳамдам як дам ба шодмонӣ.
Эй ёди ту ғоиб зи забону дили мо не,
Эй ёди ту ғоиб зи забону дили мо не, Ҳаргиз ту кунӣ ёди мани сӯхта ё не? Мондем чу булбул ба хазон, эй гули садбарг, Дур аз рухи ту барг надорему наво не.
Ту сарвӣ, эй санам, ё бӯстонӣ,
Ту сарвӣ, эй санам, ё бӯстонӣ, Ту ҷонӣ, эй парӣ, ё ҷони ҷонӣ?! Лаби лаълат ниҳуфта ақли кулро Ҳамегӯяд ҷавоби «лантаронӣ».
Аз гулшани рӯяш чу ман якбор гул барчидаме,
Аз гулшани рӯяш чу ман якбор гул барчидаме, Аз ҷумла гулҳои чаман доман ба куллӣ чидаме. Лутфаш агар як раҳ маро аз хоки раҳ бардоштӣ, Чун гард гирди кӯйи ӯ дои
Эй ёфта нубувват аз зоти ту камоле,
Эй ёфта нубувват аз зоти ту камоле, Рафта ба аршу карда бо дӯст иттисоле. Бигрифта мулку миллат, дар фақр фахр карда, Чун дигарон набуда моил ба ҷоҳу моле.