Шеърҳо бо теги: андешавӣ
Шеърҳои марбут ба теги «андешавӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Дар маърака сад захм расад гар ба тани мо
Дар маърака сад захм расад гар ба тани мо, З-он беҳ, ки бувад доғи сипар бар бадани мо. То сиркаи пешонии дунон начашидем, Дандони тамаъ кунд нашуд дар даҳани м
Ба резиш зери бори худ даровар соддалавҳонро
Ба резиш зери бори худ даровар соддалавҳонро, Бияфшон симу зар чандон, ки бардоранд домонро. Зи дастандози душман нест ғам хилватгузинонро, Ки бими остин набвад
Гуфтугӯ якранг набвад ғофилу ҳушёрро
Гуфтугӯ якранг набвад ғофилу ҳушёрро, Дар нафас бошад тафовут хуфтаву бедорро, Бар тавозуъҳои душман такя кардан аблаҳист, Пойбӯси сел аз по афканад деворро.
Тавонад сурате додан хаёлӣ он парирӯро
Тавонад сурате додан хаёлӣ он парирӯро, Мусаввир гар кунад аз боли анқо хомаи мӯро. Ҳазорон маънии борик бошад байти абрӯро, Ба ғайр аз мӯшикофон, кас нафаҳмад
Тиҳӣ кун, ай дил, аз парвардаи худ зуд паҳлуро
Тиҳӣ кун, ай дил, аз парвардаи худ зуд паҳлуро, Ки охир нофа то куштан бувад ҳамроҳ оҳуро. Нагардад шеъри ман машҳур, то ҷон дар танам бошад, Ки баъд аз марги о
Маёр, ай бахт, баҳри ғарқи мо дар шӯр дарёро
Маёр, ай бахт, баҳри ғарқи мо дар шӯр дарёро, Пари моҳӣ магардон бодбони киштии моро. Либоси мо-сабуксорон тааллуқ барнаметобад, Бувад ҳамчун ҳубоб аз бахя холӣ
Шеъри дигаронро ҳама донанд ба хотир
Шеъри дигаронро ҳама донанд ба хотир, Шеъре, ки Ғанӣ гуфт, касе ёд надорад.
Эй Карбало, ба хоки ту ҷонҳо фидо шавад
Эй Карбало, ба хоки ту ҷонҳо фидо шавад, Аз хуни пок лола ба саҳро раво шавад. Он шоҳи ташнаком, ки дар мавҷи хуни худ Бо лаби хушк ёди Худо ошно шавад.
Дунё ба дили ман аз ту зиндон гардид
Дунё ба дили ман аз ту зиндон гардид, Бе рӯйи ту ҳар лаҳза шабистон гардид. Муҳташам агар ба ишқи ту менолад, Ин нола ба дарди дил дармон гардид.
Аз доғи ту синаам чу гулзор шуд
Аз доғи ту синаам чу гулзор шуд, Аз ашки равон дида гуҳарбор шуд. Гуфтанд, ки сабр пеша кун дар ғамат, Сабр аз ғами ту худ ба сад кор шуд.
Дил бурдӣ аз ману ба ҷонам назар накардӣ
Дил бурдӣ аз ману ба ҷонам назар накардӣ, Сӯхтам аз фироқу бар хокам асар накардӣ. Гуфтӣ, ки меравам зи канори ту бе тааллуқ, Аммо ба аҳди худ даме низ вафо нак
Дил аз ғами ту хаста шуду чорае надид
Дил аз ғами ту хаста шуду чорае надид, Ҷуз ашки дида ҳеч касе ёрае надид. Ҳар шаб зи доғи ҳиҷр фиғон баркашам ба зор, К-ин сина ғайри доғи ту анборе надид.
То боди саборо ба гулистон гузаре ҳаст
То боди саборо ба гулистон гузаре ҳаст, Мурғони чаманро ба раҳи гул назаре ҳаст. Навмед набояд шудан аз гардиши айём, Ҳар шом, ки ояд зи паи он саҳаре ҳаст.
Ҳар, ки бо санги маломат ҳамчу Маҷнун хӯ гирифт
Ҳар, ки бо санги маломат ҳамчу Маҷнун хӯ гирифт, Пеши арбоби назар чун гавҳар оби рӯ гирифт. Бар надорам сар агар сад Хизр ояд бар сарам, Бас ки улфат чашми гир
То шеваи нозат ба дилам рӯз фузун аст
То шеваи нозат ба дилам рӯз фузун аст, Фикрам ҳама расвоию андеша ҷунун аст. Носиҳ раҳи худ гир, ки Маҷнуни ғамашро Дар роҳи талаб ҷайб ба сад пора шугун аст
Медиҳам об аз сиришки дида боғи хешро
Медиҳам об аз сиришки дида боғи хешро, Тоза медорам ба бӯи гул димоғи хешро. Бода чун бар лаб ниҳам, соқӣ чӣ сон соғар кашам? Пур зи хуноби ҷигар дорам аёғи хеш
Қатъи ҷафо намекунад дилбари шӯху масти мо
Қатъи ҷафо намекунад дилбари шӯху масти мо, Тарки вафо намедиҳад ин дили худпарасти мо. Мо ба хилофи орзу шишаи дил шикастаем, Ранҷи абас барад фалак ин ҳама да
Адое ҳаст пинҳонӣ нигоҳи нозанинонро
Адое ҳаст пинҳонӣ нигоҳи нозанинонро, Ки аз завқаш гирифторӣ ба миннат медиҳад ҷонро. Парешон шуд зи ғайрат лашкари аҷзои ҷамъият, Парешон карда то чини сари зу
Ба ғорат додам аз ғафлат матои хонаи худро
Ба ғорат додам аз ғафлат матои хонаи худро, Ба дасти худ задам оташ ман оташхонаи худро. Зи сӯзи дил фитод оташ чу фонусам ба пироҳан, Бар оташ мезанам имшаб ди
Достони Ҳоррунурашид бо Ҳаҷҷом
Даври хилофат чу ба Ҳорун расид, Рояти Аббос ба гардун расид. Нимшабе пушт ба ҳамхоба кард, Рӯй дар осоиши гармоба кард.
Достони Ҷамшед бо хоссагии маҳрам
Хоссагие маҳрами Ҷамшед буд, Хостар аз моҳ ба хуршед буд. Кори ҷавонмард бад-он даркашид, К-аз ҳама олам маликаш баркашид.
Достони кӯдаки маҷруҳ
Кӯдаке аз ҷумлаи озодагон Рафт бурун бо ду-се ҳамзодагон, Пояш аз он пӯя даромад зи даст, Меҳри дилу муҳраи пушташ шикаст.
Достони маликзодаи ҷавон ва душманони пир
Қисса шунидам, ки дар ақсои Марв Буд маликзода ҷавоне чу сарв. Музтариб аз давлатиёни диёр, Мулк бар ӯ шефта чун рӯзгор.
Достони ҳоҷӣ ва суфӣ
Каъбараве азми раҳ оғоз кард, Қоидаи каъбаравон соз кард. З-он чи фузун аз ғарази кор дошт, Маблағи як бадраи динор дошт.
На моҳи Сиёмӣ, на моҳи фалак
На моҳи Сиёмӣ, на моҳи фалак, Ки инат ғулом асту он пешкор. На чун пури мири Хуросон, ки ӯ, Аторо нишаста бувад кирдигор.
