Достони кӯдаки маҷруҳ

Кӯдаке аз ҷумлаи озодагон Рафт бурун бо ду-се ҳамзодагон, Пояш аз он пӯя даромад зи даст, Меҳри дилу муҳраи пушташ шикаст. Шуд нафаси он ду-се ҳамсоли ӯ Тангтар аз ҳодисаи ҳоли ӯ. Он кӣ варо дӯсттарин буд, гуфт: «Дар буни чоҳеш бибояд нуҳуфт, То нашавад роз чу рӯз ошкор, То нашавем аз падараш шармсор». Оқибатандештарин кӯдаке Душмани ӯ буд аз эшон яке. Гуфт: «Ҳамоно ки дар ин ҳамраҳон Сурати ин ҳол намонад ниҳон. Чунки маро з-ин ҳама душман ниҳанд, Туҳмати ин воқеа бар ман ниҳанд». Зи падараш рафту хабар дод зуд, То падараш чора ба тадбир ҷуст. Ҳар кӣ дар ӯ ҷавҳари доноӣ аст, Бар ҳама чизеш тавоноӣ аст. Банди фалакро кӣ тавонад кушод? Он кӣ бар ӯ пой тавонад ниҳод. Чун зи каму беши фалак даргузашт, Кори Низомӣ зи фалак баргузашт.