Шеърҳо бо теги: ошиқӣ
Шеърҳои марбут ба теги «ошиқӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Ку даме, к-аз дил маро оҳи парешон барнахост
Ку даме, к-аз дил маро оҳи парешон барнахост, Аз ду чашми хунфишонам мавҷи тӯфон барнахост. Гиряам дасти талаб аз доманам кӯтаҳ накард, Мавҷаи тӯфони ашкам то з
Дастпарварди ҷунунам, сари пайкорам нест
Дастпарварди ҷунунам, сари пайкорам нест, Заҳрошоми фироқам ба ватан корам нест. Шарбати васл куҷоӣ, ки аз ин беш маро, Тоқати ташналабӣ бо дили беморам нест.
Бас ишқи бутон хоки ҷунун бар сари мо рех
Бас ишқи бутон хоки ҷунун бар сари мо рехт, Дил қатраи хун гашту зи ҷисму тани мо рехт. Лабташна басе бодия гаштем, валекин Бар оташи дил оби ду чашми тари мо р
Меравам, имшаб туро бедор хоҳам карду рафт
Меравам, имшаб туро бедор хоҳам карду рафт, Нақди ҷонро сарфи як дидор хоҳам карду рафт. Баски гирям дар фироқат ҳамчу абри навбаҳор, Водии ҳиҷрон гулу гулзор х
Ноз - оташ, ғамза - оташ, рӯи зебо оташ аст
Ноз - оташ, ғамза - оташ, рӯи зебо оташ аст, Булҳавас биншин, ки он бадхӯ саропо оташ аст. Хоҳ дар оташ бирав, парвона, хоҳӣ рав дар об, Аз саро мар ошиқонро то
Боз мурғи дил гули ошуфтагӣ бӯ кардааст
Боз мурғи дил гули ошуфтагӣ бӯ кардааст, Мардуми чашмам зи гиря кор якрӯ кардааст. Дар муҳаббат шарбати роҳат маро бар лаб чӣ суд? Ошиқ он кас шуд, ки бо заҳри
То бӯса диҳам в-онгаҳ молам ба ду чашми худ
То бӯса диҳам в-онгаҳ молам ба ду чашми худ, Ман номи ту бинвиштам як пай ба сари нохун.
Дил чу рафт аз даст, гӯ: «Дилбар, биё!»
Дил чу рафт аз даст, гӯ: «Дилбар, биё!» Гӯ: «Аниси ҷони ғампарвар, биё!» Бе ту бар чашмам ҷаҳон торик шуд, То бубинам, эй баландахтар, биё!
Доми дилҳост зулфи дилбари мо
Доми дилҳост зулфи дилбари мо, Хонамаш «дома зиллуҳу абадо». Сайд аз он доми зулф чун биҷаҳад, З-он ки домест печ-печу дуто.
Чӣ раҳо кунӣ ба шӯхӣ сари зулфи дилраборо
Чӣ раҳо кунӣ ба шӯхӣ сари зулфи дилраборо, Ки аз ӯ баҳам барорӣ ҳамавқт ҳалқаҳоро?! Ба дусад адаб бар он дар чу хатост баргузаштан, Ҳаракоти номуносиб зи чӣ рӯ
Чашми ту аз ҳад мебарад бо ошиқон бедодро
Чашми ту аз ҳад мебарад бо ошиқон бедодро, Аз нолаи мурғон чӣ ғам он дилсиёҳ сайёдро?! Мардум ба даври рӯйи ту дар гиряанд аз оҳи ман, Шарт аст борон рехтан дар
Чашмат аз гӯшаи тақво бадар овард маро
Чашмат аз гӯшаи тақво бадар овард маро, Масту ғалтон сӯйи аҳли назар овард маро. Хирқаи азрақи ман боз ба май гулгун шуд, Ишқ ҳар дам ба дигар ранг даровард мар
Бар санг зад замона зи бас сози ошно
Бар санг зад замона зи бас сози ошно, Дар сурма гард мекунад овози ошно. Имрӯз нест қобили тафриқу имтиёз Анҷоми кори душману оғози ошно.
Чист одам?
Чист одам? Муфради килки дабиристони Раб, К-ин ҳама авзои асморост таркибаш сабаб. Зодаи илми маволидаш ҷаҳони моу тин, «Лаямлид ламюлад»-аш оинаи асли насаб.
Нагӯямат, ки чунин кун ва ё чунонам кун
Нагӯямат, ки чунин кун ва ё чунонам кун, Бубин ба рангаму ҳар ч-он писандӣ, онам кун. Дар ин диёр агарчи ғарибу гумномам, Ту ёри ман шаву машҳур дар ҷаҳон ам ку
Қасам ба рӯйи ту, к-аз ҷони ман азизтар аст
Қасам ба рӯйи ту, к-аз ҷони ман азизтар аст, Ки шаҳди хандаи ту бештар зи найшакар аст. Ба ҷурми меҳри туам шайх агар кунад такфир, Аҷаб мадор, ки ин хар зи ишқ
Дархости ёрӣ аз остони пири номдори хеш Ҳазрати Асадуллохон Абдалишоҳ Кирмоншоҳонӣ
Ало, эй раҳнамо андар раҳи дил, Хидеви мулки ҷони Шоҳаншаҳи дил, Чу з-аввал дастгири ман ту будӣ, Ба роҳи ишқ пири ман ту будӣ,
Май хоҳаму кунҷе, ки ба ҷуз ёр набошад
Май хоҳаму кунҷе, ки ба ҷуз ёр набошад, Ман бошаму вай бошаду ағёр набошад. Он ҷо асари раҳмати ҷовид тавон ёфт, К-он ҷо зи рақибони ту осор набошад.
З-он пештар, ки ҷонон ногаҳ зи дар дарояд
З-он пештар, ки ҷонон ногаҳ зи дар дарояд, Аз шодии висолаш тарсам, ки ҷон барояд. Носеҳ ба сабр моро бисёр хонд, лекин Мо ошиқему аз мо ин кор камтар ояд.
Ғаме, к-аз дарди ишқат бар дили ношод меояд
Ғаме, к-аз дарди ишқат бар дили ношод меояд, Агар бо кӯҳ гӯям, кӯҳ дар фарёд меояд. Дилам рӯзе, ки тарҳи ишқ меандохт, донистам, Ки гар созам бинои сабр, бебунё
Агар савдои ишқ ин аст, ман девона хоҳам шуд
Агар савдои ишқ ин аст, ман девона хоҳам шуд, Чӣ ҷои ошно? К-аз хеш ҳам бегона хоҳам шуд. Дамидӣ як фусун в-аз даст бурдӣ сабру ҳуши ман, Худоро, тарки афсун ку
Дорам шабе, ки дӯзах аз он шаб аломат аст
Дорам шабе, ки дӯзах аз он шаб аломат аст, Аз рӯзи ман мапурс, ки он худ қиёмат аст. Ё Раб, тараҳҳуме, ки зи санги ҷафои халқ Мо дилшикастаему зи ҳар сӯ маломат
Ишқбозӣ чӣ бало, фикри хатое будааст
Ишқбозӣ чӣ бало, фикри хатое будааст, Ишқ худ ишқ набудаст, балое будааст. Кош бинанд худобехабарон ҳусни туро, То бидонанд, ки моро чӣ Худое будааст.
Ҳар оташин гуле, ки бар атрофи хоки мост
Ҳар оташин гуле, ки бар атрофи хоки мост, Аз оташи дилу ҷигари чок-чоки мост. Домани гул зи хоки шаҳидон газаштай, Гарде, ки домани ту гирифтаст, хоки мост.
Ҳамчунин бераҳму сангиндил, ки ҷонони ман аст
Ҳамчунин бераҳму сангиндил, ки ҷонони ман аст, Кай дили ӯ сӯзад аз доғе, ки бар ҷони ман аст? Носеҳо, беҳуда мегӯӣ, ки дил бардор аз ӯ, Ман ба фармони дилам, ка