Шеърҳо бо теги: ошиқӣ
Шеърҳои марбут ба теги «ошиқӣ» дар сомонаи «Шоирон».
То бӯса диҳам в-онгаҳ молам ба ду чашми худ
То бӯса диҳам в-онгаҳ молам ба ду чашми худ, Ман номи ту бинвиштам як пай ба сари нохун.
Дил чу рафт аз даст, гӯ: «Дилбар, биё!»
Дил чу рафт аз даст, гӯ: «Дилбар, биё!» Гӯ: «Аниси ҷони ғампарвар, биё!» Бе ту бар чашмам ҷаҳон торик шуд, То бубинам, эй баландахтар, биё!
Доми дилҳост зулфи дилбари мо
Доми дилҳост зулфи дилбари мо, Хонамаш «дома зиллуҳу абадо». Сайд аз он доми зулф чун биҷаҳад, З-он ки домест печ-печу дуто.
Чӣ раҳо кунӣ ба шӯхӣ сари зулфи дилраборо
Чӣ раҳо кунӣ ба шӯхӣ сари зулфи дилраборо, Ки аз ӯ баҳам барорӣ ҳамавқт ҳалқаҳоро?! Ба дусад адаб бар он дар чу хатост баргузаштан, Ҳаракоти номуносиб зи чӣ рӯ
Чашми ту аз ҳад мебарад бо ошиқон бедодро
Чашми ту аз ҳад мебарад бо ошиқон бедодро, Аз нолаи мурғон чӣ ғам он дилсиёҳ сайёдро?! Мардум ба даври рӯйи ту дар гиряанд аз оҳи ман, Шарт аст борон рехтан дар
Чашмат аз гӯшаи тақво бадар овард маро
Чашмат аз гӯшаи тақво бадар овард маро, Масту ғалтон сӯйи аҳли назар овард маро. Хирқаи азрақи ман боз ба май гулгун шуд, Ишқ ҳар дам ба дигар ранг даровард мар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам, Бидидам як ҷавоне хуфта бемор.
Ҷаҳоне пур зи мақсуд асту роҳе равшану пайдо
Ҷаҳоне пур зи мақсуд асту роҳе равшану пайдо, Дареғо, ташналаб хоҳем мурдан бар лаби дарё. Касе, к-аз талъати хуршед ҷуз гармӣ намебинад, Дило, маъзур медораш,
Бигзор дар он кӯй мани ашкфишонро
Бигзор дар он кӯй мани ашкфишонро, То дида диҳад об гулу сарви равонро. Мапсанд бар он рух, ки фитад сояи гулбарг, Гулбарг таҳаммул накунад бори гаронро.
Аз ошиқӣ ҳамеша ҷавон аст пири мо
Аз ошиқӣ ҳамеша ҷавон аст пири мо, Холӣ мабод ишқи бутон аз замири мо. Бо он ки чун чароғи саҳар шуд ҷавонамарг, Ҳам дер зист муддаии зудмири мо.
Аз пираҳанат бӯе омад ба гулистонҳо
Аз пираҳанат бӯе омад ба гулистонҳо, Карданд пур аз накҳат гулҳо ҳама домонҳо. Бо ришта ҳама чоке шуд дӯхта, в-ин турфа, К-аз риштаи зулфи ту чок аст гиребонҳо.
Он ки дар дил ҳаваси рӯзи висол аст ӯро
Он ки дар дил ҳаваси рӯзи висол аст ӯро, Хоби хуш дар сар агар ҳаст, хаёл аст ӯро. Дил зи чашмаш чӣ шуд, ар кард суоли назаре, Чун назарҳост дар он, ҷойи суол а
Садои дил
Гуфтам, ки зи ишқ даст кӯтоҳ кунам, Дил гуфт: магар зи ҷон ҳам огоҳ кунам? Чун номи ту ояд, ҳама ғам дур шавад, Ман бо ту ҷудоӣ чӣ гуна хоҳ кунам?