Шеърҳо бо теги: ошиқӣ
Шеърҳои марбут ба теги «ошиқӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Даст аз талаб надорам, то коми ман барояд
Даст аз талаб надорам, то коми ман барояд, Ё тан расад ба ҷонон, ё ҷон зи тан барояд. Бикшой турбатамро баъд аз вафоту бингар, К-аз оташи дарунам дуд аз кафан б
Мову маю маъшуқ дар ин кунҷи хароб
Мову маю маъшуқ дар ин кунҷи хароб, Ҷону дилу ҷому ҷома дар раҳни шароб. Фориғ зи умеди раҳмату бими азоб, Озод зи хоку бод в-аз оташу об!
Гул бе рухи ёр хуш набошад
Гул бе рухи ёр хуш набошад, Бе бода баҳор хуш набошад. Тарфи чаману тавофи бӯстон, Бе лола узор хуш набошад.
Ёри мо ҳаргиз наёзорад дили ағёрро
Ёри мо ҳаргиз наёзорад дили ағёрро, Гул саросар оташ аст аммо насӯзад хорро. Дигар аз бетоқатӣ хоҳам гиребон чок зад, Чанд бӯсам синаи решу дили афгорро.
Ёр омаду ёри дилнавоз омад боз
Ёр омаду ёри дилнавоз омад боз, Баҳри дили хаста чорасоз омад боз. Умрам ҳама рафта буд аз рафтани ӯ, Сад шукр, ки умри рафта боз омад, боз.
Ҷони ширин (қисми 4)
Кишвари маҳбуби моро ҷилвагар, Балки тобон дид ӯ нури хирад Дар нигоҳи шоири Ленинград. Балки истиқболи кӯҳистони он
Ҷони ширин (қисми 3)
Хушк-маҳкам мисли оҳанпора буд. Аз ҷафоҷӯён шикоят дошт он, Ҳам шикоят, ҳам ҳикоят дошт он. Чунки ӯ медид дар атрофи хеш
Ҷони ширин (қисми 2)
Ҳеҷ коре нест бе зан, хуб шуд, Ифтихоре нест бе зан, хуб шуд. Хуб шуд, ки зан ба давлат ёр шуд, Мамлакат аз дасти зан гулзор шуд.
Хумор
Дар домани баҳор Андар деҳи Мазор Гулғунчаи таре, Покизагавҳаре
Вафо
Агар вафо кунӣ бо ман, вафои умри манӣ, Агар бақо кунӣ бо ман, бақои умри манӣ. Агар ба хотири дил мисли мавҷ бо соҳил Суруди ишқ бихонӣ, садои умри манӣ.
Модарам
Будӣ дунёи ману рафтӣ зи дунё, модарам, Ман бурун аз хоку ту дар хок танҳо, модарам. Аз канорат то шудам маҳрум дар айёми гул, Шуд канорам аз сиришки шӯр дарё,
Ёд кун аз ман
Дар он соат, Ки барги охирин гулҳои фасли тирамоҳ аз боғу бустонҳо Ба сад афсӯс пар чинанд, Ба хилват ёд кун аз ман!
Ишқ дар дил
Ишқ дар дил шӯълаи субҳи саодат будааст, Ошиқӣ эҳсоси бахшишҳои қисмат будааст. Дар ҷавонӣ ишқ буду давлати дунё набуд, Он ҳама бедавлатиҳо хуб давлат будааст.
Туро дид дилам
Дили ман нест чу обе, ки ба ҳар ҷӯй давад, Дили ман нест насиме, ки ба ҳар сӯй давад. На чу овора ба ҳар ҷо ба такопӯй давад, Лек, чун ҳусни туро дид, бирафт аз
Ороиши ҷавониям
Ороиши ҷавониям ишқи ту буду мурд, Гулбонги шодмониям ишқи ту буду мурд. Болам дигар шикаставу авҷам нишастааст, Парвози осмониям ишқи ту буду мурд.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид, Аз торикии ғам нури имон барафтод.
Сӯхтам, бирён шудам, гирён шудам
Сӯхтам, бирён шудам, гирён шудам, Ҷонфишони гесуи афшон шудам. Қаҳр кардам, рашк кардам назди ӯ, Як қадам то дур шуд, пазмон шудам.
Садои дил
Гуфтам, ки зи ишқ даст кӯтоҳ кунам, Дил гуфт: магар зи ҷон ҳам огоҳ кунам? Чун номи ту ояд, ҳама ғам дур шавад, Ман бо ту ҷудоӣ чӣ гуна хоҳ кунам?
Сӯзи ишқ
Сӯзи ишқ агар дар дили инсон афтад, Ҳар лаҳза зи ҷон наъраи имон хезад. Дар кӯйи вафо ҳар кӣ гузашт аз худӣ, Аз нури ҳақиқат ба дилаш ҷон резад.
Ғазали дилбарӣ
Эй дил, зи висоли ёр уммед мадор, Бе сӯзи муҳаббат ба мақсад нарасӣ бор. Дар роҳи вафо ҷон бидеҳ беғаразона, К-он ҷо нарасад кас ба ҷуз ошиқи ҳушёр.
Чу ашки хештан ғалтам миёни хоку хун шабҳо
Чу ашки хештан ғалтам миёни хоку хун шабҳо, Зи рашки он ки бинам ҷоми майро лаб бар он лабҳо. Шудӣ машҳури шаҳр он сон ки ҳамчун "Сураи Юсуф", Ҳамехонанд тифлон
Лаб бар лаби кӯза бурдам
Лаб бар лаби кӯза бурдам аз ғояти оз. То з-ӯ талабам воситаи умри дароз. Бо ман ба забони ҳол мегуфт ин роз: «Ман ҳам чу ту будаам, даме бо ман соз!»