Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Сарам ба зери қудуми ту гар ғубор шавад,
Сарам ба зери қудуми ту гар ғубор шавад, Зи юмни мақдами ту хони ман мазор шавад. Яке гузар ба сари турбатам, ки баъд аз марг Зи хоки ман ба раҳат наргис интизо
Ёди айёме, ки ҳар дам бо манат пайғом буд,
Ёди айёме, ки ҳар дам бо манат пайғом буд, Шаҳди мазмуни ҳадиси дилкашат дар ком буд. Дам ба дам, соат ба соат аз навиди номаат Тарфи гулзори хаёли ман баҳорайё
То қумоши ҳусни ӯро корвон аз ноз буд,
То қумоши ҳусни ӯро корвон аз ноз буд, Муштариро маҳмили савдо ҷарасовоз буд. Мурдам аз ҳасрат, ки з-истиғно намегӯяд сухан, Ёди айёме, ки лаъли ӯ масеҳэъҷоз бу
Дил ба тоқи абруи ӯ майпарастӣ мекунад,
Дил ба тоқи абруи ӯ майпарастӣ мекунад, Чун кабӯтар дар равоқи Каъба мастӣ мекунад. Аз баландӣ кай расам дар зурваи он остон? Толеъу иқболи сустам сахт пастӣ ме
Орази чун моҳаш аз бурқаъ намоён мекунад,
Орази чун моҳаш аз бурқаъ намоён мекунад, Оламеро шамъи рухсораш чароғон мекунад. Аз хаёли ғунчааш дорам ба дил ҷамъияте, Хотирамро ёди он гесӯ парешон мекунад.
Арғавон дар пеши рухсори ту берангӣ кунад,
Арғавон дар пеши рухсори ту берангӣ кунад, Ғунча аз хандидани лаъли ту дилтангӣ кунад. Ҳусни Юсуфро агар Парвин барои имтиҳон Бо тарозу баркашад, кай бо ту ҳамс
Рангу бӯи боғи ҳуснат дар чаман шӯр афканад,
Рангу бӯи боғи ҳуснат дар чаман шӯр афканад, Аз даҳони ғунча лаълат хандаро дур афканад. Ҳалқаи зулфи туро Ризвон агар бинад ба хоб, Тавқи қумрӣ созаду дар гард
Бодаи ишқи ту дар ҳар дил агар ҷӯш кунад,
Бодаи ишқи ту дар ҳар дил агар ҷӯш кунад, Агараш оби ҳаёт аст, куҷо нӯш кунад?! Орзуманди висоли ту агар ҳушнок аст, Ба яке қатраи май васли ту беҳуш кунад.
Анбари зулфи кажат бозори анбар бишканад,
Анбари зулфи кажат бозори анбар бишканад, Қимати лаъли лабат савдои гавҳар бишканад. Бо қади шамшод сӯи боғ гар орӣ гузар, З-инфиоли қоматат шохи санавбар бишка
Ҳар куҷо он шӯх гар сайде ба абрӯ мезанад,
Ҳар куҷо он шӯх гар сайде ба абрӯ мезанад, Бисмилаш чун моҳи нав бар чарх паҳлӯ мезанад. Дӣ ба гулгашти чаман нахлаш хиром овард бор, Қумрӣ бо ёди қадаш имрӯз к
Аз нигаҳ тире ба ҷонам он камонабрӯ занад,
Аз нигаҳ тире ба ҷонам он камонабрӯ занад, Шукри алтофаш маро бар тан сар аз ҳар мӯ занад. Тоби лаъли майпарасташ қимат аз гавҳар барад, Насх бозори шакарро ӯ з
Соғари айши абад гарчи ба дастам доданд,
Соғари айши абад гарчи ба дастам доданд, Роҳи роҳат ҳама аз ҷоми аластам доданд. Корвонони қазову қадар аз ҳушёрӣ Чун ҳино баста маро бар кафи мастам доданд.
Шабнами арзи адаб аз чашми ҳайрон рехтанд,
Шабнами арзи адаб аз чашми ҳайрон рехтанд, Донаи уммедро чун меҳр яксон рехтанд. Ҳар кӣ шуд ҳамчун садаф дар саъйи сомони амал, Оқибат андар даҳонаш оби найсон
Хубрӯён шеваи ҳайрат шиорам кардаанд,
Хубрӯён шеваи ҳайрат шиорам кардаанд, Ҳамчу нақши по ба худ ойинадорам кардаанд. Чун қадаҳ оғӯши сад хамёзаи айши абад Аз шикасту гардиши ранги хуморам кардаанд
То назокат з-он хироми қадди дилҷӯ мечакад,
То назокат з-он хироми қадди дилҷӯ мечакад, Аз ҳаё сарв об гашта, бар лаби ҷӯ мечакад. Рамзи зулфи ӯ ба саҳрои Хутан шуд ошкор, Хуни ҳасрат то абад аз нофи оҳу
Моҳи ман имрӯз дар Мисри малоҳат шоҳ шуд,
Моҳи ман имрӯз дар Мисри малоҳат шоҳ шуд, Юсуф аз шарми ҷамоли ӯ ба зери чоҳ шуд. Ҷоми май бе ёди лаъли ӯ насиби ман мабод, Ҳамдами базмам агарчанде ки меҳру мо
Оҳ, аз даври фалак, як лаҳза бар комам нашуд,
Оҳ, аз даври фалак, як лаҳза бар комам нашуд, Қуръаи фоли тараб як бор бар номам нашуд! Дар ҳавои васли матлаб кардам аз ором рам, Ҳеч амре мӯҷиби таскини орома
Китоби оразашро то саводи хат намоён шуд,
Китоби оразашро то саводи хат намоён шуд, Зи мазмуни бароташ мӯр меҳмони Сулаймон шуд. Нигоҳи ҳайратангезаш бисот орост шӯхиро, Рами чашми ғизолон аз хаданги но
Аз табассум лаъли ӯ то нашъа аз мул мекашад,
Аз табассум лаъли ӯ то нашъа аз мул мекашад, Чеҳраи мино арақ аз шарми қул-қул мекашад. Аз ҳаданги нози чашми шӯхи ӯ эмин мабош, Наштари мижгони ӯ хун аз раги г
Ҳар киро дил маҳви он ойинаи рухсор шуд,
Ҳар киро дил маҳви он ойинаи рухсор шуд, Ҷилваи ойинаи ӯ шӯхии дидор шуд. Чашми масташ карда ҳар дам тоза кеши кофарӣ, Аҳриманро зулфи ӯ то ҳалқаи зуннор шуд.
Маро ишқи ту то сармояи дунёву дин бошад,
Маро ишқи ту то сармояи дунёву дин бошад, Аз он аз дину дунё ҳосили умрам ҳамин бошад. Зи доғи фурқатат нолам, вале чун най наменолам, Ки ин андӯҳу меҳнат бо ма
Маро аз оламу одам ғами ишқи ту бас бошад,
Маро аз оламу одам ғами ишқи ту бас бошад, Ба пеши оташи ишқат дилам монанди хас бошад. Аз он рӯзе, ки афтодам ба доми чун ту сайёде, Аз он рӯ пераҳан дар тан м
Зулфи мушкин то ба даври моҳи рӯяш ҳола зад,
Зулфи мушкин то ба даври моҳи рӯяш ҳола зад, Шӯри тӯфон аз навоям дар найистон нола зад. Зоҳид, аз баҳри Худо, сӯзи даруни мо мапурс, К-аз ҳадиси оташи ишқаш ла
Шаҳобосо нигоҳам аз сипеҳри дида метозад,
Шаҳобосо нигоҳам аз сипеҳри дида метозад, Тамошо дар бисоти оразаш шатранҷ мебозад. Ало шоҳе, ки фарзинваш рақиби каҷ ба ӯ ҳамдам, Маро ӯ бегунаҳ аз ростӣ рухмо
Оташи ишқи кӣ хокам туҳфа бар бод оварад?
Оташи ишқи кӣ хокам туҳфа бар бод оварад? Нанги ҳастӣ обрӯи нестӣ ёд оварад. Хома мелағзад зи дасташ аз камоли лоғарӣ, Сурати мо бар қалам ҳар гаҳ ки Беҳзод ова