Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Ман ҳавас дорам, ки бо ӯ хуш барорам як нафас,
Ман ҳавас дорам, ки бо ӯ хуш барорам як нафас, З-ин ҳавас гар сар шавад, аз сар нахоҳад шуд ҳавас. Гар моро хуршедрӯе сар ҳамебуррад ба теғ, Ман ба меҳраш мезан
Ҳаме дорам аз лутфи ту мултамас,
Ҳаме дорам аз лутфи ту мултамас, Ки бар мо ба туркӣ натозӣ фарас. Ба озори кас мулку дунё магир, Ки дунё наарзад ба озори кас.
Ин маро бас, ки таманнои ту меварзаму бас,
Ин маро бас, ки таманнои ту меварзаму бас, Ҳама дорам, ба висоли ту намеарзаму бас. Чун сапедор агар мева надорам, эй гул, Бар ту охир на ҳама сол ҳамеларзаму б
Варои риндию мастӣ маҷӯ зи гавҳари нос,
Варои риндию мастӣ маҷӯ зи гавҳари нос, Ки ишқ дурри ятим асту ҷоми май алмос. Ҷамоли сабзаву гул бин миёни саҳни чаман, Чунон ки Хизр нишинад ба суҳбати Илёс.
Рухатро нур бахшидан маёмӯз,
Рухатро нур бахшидан маёмӯз, Лабатро бода нӯшидан маёмӯз. Чу рондӣ аз мижа бо ҳалқи ман теғ, Маро дар хок ғалтидан маёмӯз.
Марҳабо, эй нигори рӯҳафрӯз,
Марҳабо, эй нигори рӯҳафрӯз, Шукри лиллаҳ, ки дидамат имрӯз. Баркашида туро Худои ҷаҳон Бар сари сарварон сару пирӯз.
Набошам бе ту як дам зинда ҳаргиз,
Набошам бе ту як дам зинда ҳаргиз, Ба рағбат ҳеҷ кас ҷон канда ҳаргиз? Сабо то гуфт пайғоми ту бо гул, Ба ҳам н–омад лабаш аз ханда ҳаргиз.
Шаробхорааму ринду масту шоҳидбоз,
Шаробхорааму ринду масту шоҳидбоз, Ба ҷурми хеш муқиррам, май ору шоҳид боз! Чу каъбатайн ҳама майли ман сӯйи нард аст, Қимор боз! Маро гуфтаанд, зарқ мабоз!
Аз чеҳра чӣ рангест, ки омехтаӣ боз,
Аз чеҳра чӣ рангест, ки омехтаӣ боз, В–аз турра чӣ шӯрест, ки ангехтаӣ боз? То боз ба ҳам барзадаӣ наргиси хунрез, Бас хун, ки ту бо хок баромехтаӣ боз.
Эй ба хубӣ бар ҳама хубон амир,
Эй ба хубӣ бар ҳама хубон амир, Мулки дилҳоро ба ҳусни хулқ гир. Турки чашмат гар ба ғорат бурд дил, Кард зулфи ҳиндуят ҷонро асир.
Ошиқон, дар ду ҷаҳон зикри шумо бод ба хайр,
Ошиқон, дар ду ҷаҳон зикри шумо бод ба хайр, Ёр дар савмааҳо нест, алайкум биддайр. Солике нест, ки роҳе ба Худо нанмояд, Ману риндӣ, ки кунад то ба дари майкад
Чашмони ту кашида камону кушода тир,
Чашмони ту кашида камону кушода тир, Ҷонро кунанд ғорату дилро баранд асир. Тира-ст бе ту чашми ман, эй моҳ, рух кушой, Дар по фитод кори ман, эй дӯст, даст гир
Осон шавад ба сабр ҳама кор, ғам махӯр,
Осон шавад ба сабр ҳама кор, ғам махӯр, Ту ёр бош, агар набувад ёр, ғам махӯр. Дил бад макун зи рафтаву в-аз н-омада мапурс, Ҳал кардам ин дақиқаи душвор, ғам м
Оташафрӯзӣ кунӣ бар сӯхта удам дигар,
Оташафрӯзӣ кунӣ бар сӯхта удам дигар, Дар ғамат чизе ба ҷуз оташ наяфзудам дигар. Дам задам, дуде баромад, зуд барбастам даҳон, То куҷо сар барзанад ин оташин д
З-он лабу дандони чун лаълу гуҳар
З-он лабу дандони чун лаълу гуҳар Ашки чун симам равад бар рӯйи зар. Гарчи савсан теғ бар сар мекашад, Ман чу гул аз сина месозам сипар.
Ошиқонро, ки бувад бодаи аҳмар дар сар,
Ошиқонро, ки бувад бодаи аҳмар дар сар, Набувад як нафас андешаи Кавсар дар сар. Гаҳ бувад ҷом, ки бо ёр ниҳад лаб бар лаб, Гаҳ бувад шона, ки бо дӯст кунад сар
Соқӣ, сабук он ратли гаронро ба ман овар,
Соқӣ, сабук он ратли гаронро ба ман овар, Қути дилу ёқути равонро ба ман овар. Гар з-он чи ба мо менарасад бодаи софӣ, Дурде ки расад дурдкашонро, ба ман овар.
Маро як дам висоли ӯ зи умри ҷовидон хуштар,
Маро як дам висоли ӯ зи умри ҷовидон хуштар, Ғубори кӯйи ту дар чашмам аз мулки ҷаҳон хуштар. Туӣ дар авҷи ҳусну ман шуда бо хоки раҳ яксон, Замин афтода некӯта
Гар шавад бо ман зи лутф он маҳрухи айёр ёр,
Гар шавад бо ман зи лутф он маҳрухи айёр ёр, Нахли уммеди ман орад дар ҷаҳон ин бор бор. Марди ишқаш то ниҳода пой дар Мисри вуҷуд, Гашта сад ҷони азиз аз дасти
Зулфат маро ба ҳалқаи доми бало кашид,
Зулфат маро ба ҳалқаи доми бало кашид, Бахти сиёҳ бин, ки ба охир куҷо кашид! Будам мисоли қатраи шабнам қарини хок, Меҳри ту рух намуду маро бар ҳаво кашид.
Дил сӯхт дар фироқи ту, навбат ба ҷон расид,
Дил сӯхт дар фироқи ту, навбат ба ҷон расид, Мурдам зи ҳаҷр, кай ба висолат тавон расид? Бар андалеб он чи зи боди хазон расад, Рӯзи ҷудоӣ аз дами сардам ҳамон
Гул андар дидаам бе нақши рӯят хор меояд,
Гул андар дидаам бе нақши рӯят хор меояд, Зи ҳар барги гуле бар дил маро сад бор меояд. Хаёли абруят дар чашми ман пайваста мегардад, Камон аз дидаҳои ростбин т
Хатат ҳирзи илоҳӣ менамояд,
Хатат ҳирзи илоҳӣ менамояд, Мисоли моли шоҳӣ менамояд. Чу лашкар мекашад ҳусни ту бар ҷон, Нахуст аз хат сиёҳӣ менамояд.
Моҳ аст рухи ёр, ба мо хуш набарояд,
Моҳ аст рухи ёр, ба мо хуш набарояд, Сарв аст қади дӯст, ба бар менадарояд. Мо ҳамчу гулаш синаи садпора намудем, Ӯ ғунчасифат рӯй ба мо менанамояд.
Баҳри ғами ту карон надорад,
Баҳри ғами ту карон надорад, Ишқат сари ину он надорад. Он кас, ки аз он ҷаҳон хабар ёфт, Дигар сари ин ҷаҳон надорад.