Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Чашми ту сар барнамедорад зи хоб,
Чашми ту сар барнамедорад зи хоб, Маст дар меҳроб менӯшад шароб. Аз даҳонаш кас намеёбад нишон, Зарра нопайдо бувад дар офтоб.
Бар оби кор беҳ, ки бисозем кори об,
Бар оби кор беҳ, ки бисозем кори об, К-ин баҳри сарнигуни фалак нест ҷуз сароб. Ман масту ринду он гаҳе даъвии ақлу илм, Бунёди кори ақл зи мастӣ шавад хароб.
Дӯш медидам дили гумгаштаи худро ба хоб,
Дӯш медидам дили гумгаштаи худро ба хоб, Аксараш хун буд ҷое оташу ҷое кабоб. Ман ба худ мегуфтам, ин шакли дили реши ман аст, Ё маи лаъл аст, ҷояш карда аз ёқу
Биё, ки шоҳнишин аст садри синаи мо,
Биё, ки шоҳнишин аст садри синаи мо, Бибин ҷавоҳири манзума дар хазинаи мо. Бар оби дида гузар доштам ба рӯзи видоъ, Ба мавҷи хуни ҷигар ғарқ шуд сафинаи мо.
Оқибат раҳме кунад бар дарди мо дармони мо,
Оқибат раҳме кунад бар дарди мо дармони мо, Бандагони хешро ёд оварад султони мо. Гар нахоҳад буд васли ёри мо андар биҳишт, Лоҷарам боғи ҷинон хоҳад шудан зинд
То ҷаста барқи рӯят аз акси ҳусни зебо,
То ҷаста барқи рӯят аз акси ҳусни зебо, Афтода шуълаи ӯ дар хирмани дили мо. Тоби таҷаллии ҳусн ҷуз ишқи мо надорад, Муҳкамтар аст бо ту аҳдам зи санги хоро.
Эй хиҷил гул зи рангу бӯйи шумо,
Эй хиҷил гул зи рангу бӯйи шумо, Сурх гашта зи шарм рӯйи шумо. Сарви ман, то ту бар лаби ҷӯӣ, Обрӯест оби ҷӯйи шумо.
Гирифт мулки дилам ҳусни дилситони шумо,
Гирифт мулки дилам ҳусни дилситони шумо, Ба ҷойи ҷони манӣ, ҷони мову ҷони шумо. Ба тангнои даҳони ту ҷойи лутф набуд, Дақиқ шуд сухан аз тангии даҳони шумо.
Моили ишқи харобот аст ақли пири мо,
Моили ишқи харобот аст ақли пири мо, То чӣ орад бар сари мо пири бетадбири мо. Ман ба ҷуз тақдир тадбире надонам ишқро, Инчунин рафта-ст гӯӣ дар азал тақдири мо
Ҳама бар қадди баланди ту бувад ҳиммати мо,
Ҳама бар қадди баланди ту бувад ҳиммати мо, Гар диҳад даст, зиҳӣ ҳиммати бо рифъати мо. Шаби ҳиҷрон бигузашту саҳари васл расид, Панҷ навбат бизан, эй бахт, ки
Дар майкада май дар хуме мегуфту мезад ҷӯшҳо,
Дар майкада май дар хуме мегуфту мезад ҷӯшҳо, То ман зи дурдӣ нагзарам, наншинам он гаҳ босафо. То ман нагардам лаългун, н-оям зи иллатҳо бурун, Гирди даҳони но
Дареғ охир зи рӯйи ман чӣ медорӣ нигоҳеро,
Дареғ охир зи рӯйи ман чӣ медорӣ нигоҳеро, Расад хуршед бар девору бинад рӯйи коҳеро. Бисӯзад бар сари оташ чу анбар зулфи мушкинаш, Агар дар кори маҳрӯён кунам
То зи борикӣ миёнат тоб доди мӯйро,
То зи борикӣ миёнат тоб доди мӯйро, Сабза пеши хатти ту бар хок молад рӯйро. Ту чӣ ғам дорӣ, агар селоби ашкам меравад, Чун ман аз хошоки роҳе камтарам ин кӯйро
Саломи ман бирасон, эй сабо, Бухороро,
Саломи ман бирасон, эй сабо, Бухороро, Бигӯ таҳийяти Маҷнун диёри Лайлоро. Зи Кӯҳкан хабаре сӯи қасри Ширин бар, Ки дил гирифт ба кӯҳ он ғариби танҳоро.
Соқӣ, биёр ҷоми шароби муғонаро,
Соқӣ, биёр ҷоми шароби муғонаро, Мутриб, бигӯ, бизан ғазали навтаронаро. Поён мабод даври қадаҳро, ки зиракон Поён надидаанд ҷафои замонаро.
Мекашад ишқи ту сӯи худ дили девонаро,
Мекашад ишқи ту сӯи худ дили девонаро, Ҳаст сӯзе, к–ӯ ба шамъе мекашад парвонаро. Сели чашмам рафту вайрон кард бунёди дилам, Чун зи дарду ғам нигаҳ дорам ман и
Он сиёҳҷурда, ки хуршед ғулом аст ӯро,
Он сиёҳҷурда, ки хуршед ғулом аст ӯро, Нури чашм аст, ки дар дида мақом аст ӯро. Ҳеҷ кас нест, ки пинҳон назараш бо ӯ нест, То назар бо кию хотир ба кадом аст ӯ
Дӯш омад рухи зебои ту дар хоб маро,
Дӯш омад рухи зебои ту дар хоб маро, Сел аз дида равон гашту бибурд об маро. Танам аз заъф чунон шуд, ки намеёфт дигар Ақл, ҳарчанд ки меҷуст ба маҳтоб маро.
Наргиси мастат нишонад ҳамчу гул дар хун маро,
Наргиси мастат нишонад ҳамчу гул дар хун маро, Кай равад чун ғунча меҳри ту зи дил берун маро. Рӯи худ бар рӯ ниҳад субҳи абад Лайлӣ туро, Бӯсае бар сар занад р
Эй чашми ту кашида абрӯйи чун камонро,
Эй чашми ту кашида абрӯйи чун камонро, Тире, ки мекушоӣ, аз мо талаб нишонро. Он дам, ки тири ғамза бар бедилон кушоӣ, Мурғ аз ҳаво дарояд аз баҳри ҷонфишонро.
Гар силсила ҷунбонӣ гесуи парешонро,
Гар силсила ҷунбонӣ гесуи парешонро, Ошуфта кунӣ дилро, девона кунӣ ҷонро. Дар савмаа гар бӯе пайдо шавад аз ишқат, Аз хирқа бурун оранд сад мушрики пинҳонро.
Ҷоҳили кӯтаҳназар девона мехонад маро,
Ҷоҳили кӯтаҳназар девона мехонад маро, Фосиқу дурдикаши майхона мехонад маро. Шайхи азрақпӯш гар ҳошок месозад мурид, Ҳамдами чангу дафу паймона мехонад маро.
Аз ақл нест пеши ту рафтан чароғро,
Аз ақл нест пеши ту рафтан чароғро, Он беҳ, ки равғане бичаконад димоғро. Бар рӯ мапеч силсилаи зулфи анбарин, Бар орази тазарв манеҳ парри зоғро.
Чун ба карашма каж кунӣ тарфи кулоҳи хешро,
Чун ба карашма каж кунӣ тарфи кулоҳи хешро, Қиблаи оламе кунӣ рӯи чу моҳи хешро. Чарх кулоҳи офтоб аз сари рашк бифканад, Гар ту ба чарх барзанӣ акси кулоҳи хеш
Чанд пинҳон сӯзаму пӯшида дорам дудро,
Чанд пинҳон сӯзаму пӯшида дорам дудро, Дуд бар оташ куҷо пӯшида дорад удро. Ноларо, гирам, ки барбандам раҳи берун шудан, Чун ба ҷойи худ нишонам ашки хунполудр