Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
То дил андар хами он зулфи парешон наравад,
То дил андар хами он зулфи парешон наравад, Сари шӯридаи ман бар сари сомон наравад. Нест сарве ба чаман, к-аз сари хиҷлат шуда об, Дар қадамҳои ту, эй сарви хи
Фикри хамӯшии ту ҳаловатасар шавад,
Фикри хамӯшии ту ҳаловатасар шавад, Чун нола уқда шуд, ба дили найшакар шавад. Дил дар шиканҷи зулфи ту хоҳад ватан гузид, Ин байзаро гузор, ки ошуфтатар шавад.
Он, ки ба хубӣ масали моҳ буд,
Он, ки ба хубӣ масали моҳ буд, Моҳвашон чокару ӯ шоҳ буд. Он чӣ зи лаб гул кунадам, нола аст, Он чӣ зи дил сар кашадам, оҳ буд.
Дар таҳайюр баски дар вайронӣ ободам кунанд,
Дар таҳайюр баски дар вайронӣ ободам кунанд, Ку шикасти ранг, то таъмири бунёдам кунанд? Он қадарҳо шахси ман маъдуми мутлақ нест, нест, Гар яке ойина бардоранд
Вақти он шуд, ки ҳарифон майи гулранг зананд,
Вақти он шуд, ки ҳарифон майи гулранг зананд, Майи гулранг ба оҳанги дафу чанг зананд. Ошноӣ натавон кард ба хубон, ки агар Аз сари сулҳ дароӣ, сухан аз ҷанг за
Ҳоҷиби кӯи ту дар бар рухи мо во накунад,
Ҳоҷиби кӯи ту дар бар рухи мо во накунад, Чӣ кунад банда, ки ҷуз кӯи ту маъво накунад?! Мекунад дард зи ҳар сӯ, чӣ зи хатту чӣ зи хол, Он ки аз рӯи ту тарки раҳ
Он бевафо, ки лутф ба ушшоқ мекунад,
Он бевафо, ки лутф ба ушшоқ мекунад, Худро зи дилбарон ба вафо тоқ мекунад. Эй ринд, агар зи бода кунад манъ муҳтасиб, Ҳаргиз макун, ки пири муғон оқ мекунад.
Ёри ман бар чеҳра зулфи худ парешон мекунад,
Ёри ман бар чеҳра зулфи худ парешон мекунад, Офтоберо ба зери абр пинҳон мекунад. Гарчи накшояд гиреҳ аз кори шабнам, з-он, ки гул, Ашки ӯро тукмаи банди гиребо
Бингар, ки ёр майл ба ағёр мекунад,
Бингар, ки ёр майл ба ағёр мекунад, Бар рағми мо ба гуфтаи ӯ кор мекунад. Оби равон, ки бӯса занад пои сарвро, Изҳори бандагӣ ба қади ёр мекунад.
Сиришки сурхи ман абри баҳорро монад,
Сиришки сурхи ман абри баҳорро монад, Аз он сиришк рухам лолазорро монад. Дилам ҳамерамад аз турраи каҷи ту аз он, Ки неши ақрабу дандони морро монад.
Лабат ба тарзи табассум даме, ки ханда кунад,
Лабат ба тарзи табассум даме, ки ханда кунад, Ба ханда халқи ҷаҳонро ба хеш банда кунад. Рақиб агарчи туро нағз дид, даст мадеҳ, Ҳаромияст, мабодо, ки кори ганд
Қадам зи бори ҷафоҳои ёр мешиканад,
Қадам зи бори ҷафоҳои ёр мешиканад, Чу шохи нахл, ки пур шуд зи бор, мешиканад. Хате, ки медамад аз гирди лаъли мушкинат, Зи рашк бар ҷигари ғунча хор мешиканад
Ба гул зи рӯи ту ҳар кас хумор мешиканад,
Ба гул зи рӯи ту ҳар кас хумор мешиканад, Замона дар назараш неши хор мешиканад. Лаби ту равнақи оби ҳаёт мерезад, Хати ту қимати мушки татор мешиканад.
Дилам ба тоқи баланди ду абрӯят шуда банд,
Дилам ба тоқи баланди ду абрӯят шуда банд, Чи сон шавад, агар афтад аз ин ду тоқи баланд. Намуд аз лаби лаъли ту касби ширинӣ, Ҳадиси ман, ки занад таъна бар ҳа
Чашми масти ту ба оҳуи ҳарам мемонад,
Чашми масти ту ба оҳуи ҳарам мемонад, Хати сабзи ту ба райҳони Ирам мемонад. Дилаке нест, ки сад пора накарда-ст ба ноз, Абруи ӯ, ки ба шамшери дудам мемонад.
Эй ҷону дили халқ ба гесӯи ту дар банд,
Эй ҷону дили халқ ба гесӯи ту дар банд, Равшан зи рухи хуби ту анвори Худованд. Аз гесуи дилбанд кунӣ банда дили халқ, Эй банда, дили халқ бад-он гесуи дил банд
Гаҳ дилам сӯи хату гаҳ сӯи гесӯ мекашад,
Гаҳ дилам сӯи хату гаҳ сӯи гесӯ мекашад, Ин дили шайдо маро ҳар лаҳза ҳар сӯ мекашад. Дид табъи нозуки ман, аз даҳони носеҳон, Он ҷафоҳое, ки мӯи сар зи поку ме
Маҳви ҷилвааш гаштам, то рухаш намоён шуд,
Маҳви ҷилвааш гаштам, то рухаш намоён шуд, Рафтам он қадар аз худ, к-ойина ба сомон шуд! Гиряе намесозад манъи инбисоти дил, Ғунчаро куҷо шабнам тугмаи гиребон
То лаъли туро ханда ба ҳангоми ғазаб шуд,
То лаъли туро ханда ба ҳангоми ғазаб шуд, Хун гашт, гиреҳ баст, ба табхола лақаб шуд. Аз марги рақиб ин ҳама ғамгин натавон буд, Бодо ба фидои ту, ки гар мурд,
Майи муғона ба бонги чағона хуш бошад,
Майи муғона ба бонги чағона хуш бошад, Маро ба ин ду фароғ аз замона хуш бошад. Равоқу манзари чашму дил аст омода, Карам куниву наёрӣ баҳона, хуш бошад.
Ба пои сарви чаман об агар равон бошад,
Ба пои сарви чаман об агар равон бошад, Равон ба пои ту, эй сарви ман, равон бошад. Муҳаббати ту бувад андаруни сина маро, Бад-он масоба, ки зар андаруни кон бо
Ё Раб, он абруи пайваста саломат бошад,
Ё Раб, он абруи пайваста саломат бошад, Рухи чун гул, лаби чун баста саломат бошад. Вақти он шуд, ки хат андар лаби ту ҷой гирифт, Чашми шаҳло ба мани хаста сал
Оҳ аз он чашм, ки теғи нигаҳаш хун резад,
Оҳ аз он чашм, ки теғи нигаҳаш хун резад, Хун кунад сад дилу аз ҳар мижа берун резад. Бе ту, боз ой, ки дар кунҷи ғамам хуни сиришк Аз сари ҳар мижа монандаи Ҷа
Маро ба хотир аз ин навъ орзу гузарад,
Маро ба хотир аз ин навъ орзу гузарад, Ки аз ниёми туам теғ бар гулӯ гузарад. Маро ба сирри миёни ту нест ҳадди вуқуф, Агарчи диққати андешаам зи мӯ гузарад.
Чӣ ҷафоҳо, ки ба ман он бути танноз накард,
Чӣ ҷафоҳо, ки ба ман он бути танноз накард, Ҷӯрагӣ бо дигарон карду ба ман ноз накард. Ҳеҷ гоҳе нашудаст ин, ки ба иғвои рақиб Ҳар куҷо дида маро, арбада оғоз н