Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Эй оразат тапонча зада бар узори хат,
Эй оразат тапонча зада бар узори хат, Доғе ниҳода холи лабат дар канори хат. З-ин сон ки рӯзгори ҷаҳоне сияҳ аз ӯст, Ё Раб, ҳамеша бод сияҳ рӯзгори хат.
Эй, ки зи мушки тар бувад бар рухи чун маҳат нуқат,
Эй, ки зи мушки тар бувад бар рухи чун маҳат нуқат, Килки қазо чӣ гуна зад бар рухи маҳ нуқат ғалат. Нест ба кеши ошиқӣ ҳамчу мане бад-ин насақ, Нест ба фанни д
Турост аз ду тараф зулфу дар миён ораз,
Турост аз ду тараф зулфу дар миён ораз, Намуда сайди дилам зулфу қасди ҷон ораз. Мапӯш зулф ба ораз зи ман ба хашм, агар Кунам шикоят аз он зулф ё аз он ораз.
Ба рағми ман ба рақибон масоз суҳбати хос,
Ба рағми ман ба рақибон масоз суҳбати хос, Ки аз ҳуҷуми ғаму рашк нест роҳи халос. Макун ба қавли рақибон дили маро маҷрӯҳ, Ки ҳаст ояи мансус «ал-ҷурӯҳа қисос!
Ҳама аҷзои ту хубу ҳама аъзои ту хуш,
Ҳама аҷзои ту хубу ҳама аъзои ту хуш, Ҳама ҷои ту ба хубӣ зи ҳама ҷои ту хуш. Нест сарве ба чаман чун қади раънои ту хуб, Нест моҳе ба фалак чун рухи зебои ту х
Дӯш омад барам афканда ду гесу ба ду дӯш,
Дӯш омад барам афканда ду гесу ба ду дӯш, Анбарин силсилаҳо рехта дар гардану гӯш. Даст дар гарданам андохт чу зулфи худу гуфт: Ки дилат ҳалқаи гесӯи маро ҳалқа
Урёнтане, ки сар ниҳад аз аҷз бар дараш,
Урёнтане, ки сар ниҳад аз аҷз бар дараш, Бахшад зи лутф кисвати кофур дар бараш. Берун чакад зи дидаи хаффоши моҳтоб, Гар ними шаб тулӯъ кунад меҳри ховараш.
Дили бечора, ки ҳар шаб ба фалак фарёдаш
Дили бечора, ки ҳар шаб ба фалак фарёдаш Мебарад, кист, ки аз зулф ситонад додаш. Гар ба савганд ба ман аҳди навозиш бандӣ, Чун ба худ менигарам, мекунам истибд
Марост дидани рӯи ту субҳу шом ҳавас,
Марост дидани рӯи ту субҳу шом ҳавас, Хаёли ту ба дилам бигзарад нафас ба нафас. Ту хуфта ғофилу маҳмилкаши матои ғурур, Ба гӯш мерасад аз чор сӯй бонги ҷарас.
Рафт дил аз дасту ҳайратпарварам аммо ҳанӯз,
Рафт дил аз дасту ҳайратпарварам аммо ҳанӯз, Гашт барҳам ойина, сайқалгарам аммо ҳанӯз. Марг ҳам аз табъи ман вазъи парешонӣ набурд, Сӯхт яксар пайкарам, хокист
Кушой пардаву бар фарқи офтоб андоз,
Кушой пардаву бар фарқи офтоб андоз, Зи мушк бофта бар рӯи маҳ ниқоб андоз. Чӣ офтоб, чи маҳ дар баробари рухи ту, Ҳар он ки чеҳра барафрӯхт, дар ҳиҷоб андоз.
Эй ба нармӣ кафали лухти ту чун қурси панир,
Эй ба нармӣ кафали лухти ту чун қурси панир, Даҳанат ҳуққаи лаъл аст пур аз шаккару шир. Баданат соф чунон аст, ки шояд дидан, Сурати ҳар чӣ туро бигзарад, эй м
Фаррух он толеъ, ки бинам дар канори ёр сар,
Фаррух он толеъ, ки бинам дар канори ёр сар, То кашам бартар аз ин нуҳ гунбази даввор сар. Мениҳад булбул барои гул ба пои хор сар, Пас чӣ сон бояд кашид аз хид
Эй акси рӯят аз маҳи тобон зиёдатар,
Эй акси рӯят аз маҳи тобон зиёдатар, Нӯши лабат зи чашмаи ҳайвон зиёдатар. Тӯбо бад-он назокату хубӣ, ки гуфтаанд, Ҳошо, бувад зи қомати ҷонон зиёдатар.
Зи бод мешунавам бӯи нофаҳои татор,
Зи бод мешунавам бӯи нофаҳои татор, Магар кулолаи мушкин зи сар кушод нигор? Агар ба фарзи масал бингарам ба наргиси боғ, Кунад ишора зи рӯи адаб ба наргиси ёр.
Қосиде ку, ки фиристем ба ҷонон коғаз,
Қосиде ку, ки фиристем ба ҷонон коғаз, То бибӯсад кафаш аз ҷониби мо он коғаз. Ба тани хаста, ки аз кулфти ҳиҷрон фарсуд, Мерасонад зи туам роиҳаи ҷон коғаз.
Эй ҳарифон, вақти гул дар бӯстон маҷлис кунед!
Эй ҳарифон, вақти гул дар бӯстон маҷлис кунед! Лоларӯе иттифоқ афтад, ба худ мӯнис кунед! Аз лабаш бӯседу май нӯшед, аммо вақти хоб, Ҷой дар пои гулу дар сояи н
Шуд фасли гул, азимати сайри чаман кунед,
Шуд фасли гул, азимати сайри чаман кунед, Гар фурсат аст, як-ду-се рӯзе ватан кунед. Ҷоме, ки мекашеду нишоте, ки мекунед, Дар пои гул кашеду ба рӯи суман кунед
Эй маро ҳамчун суринат гашта чашми тар сафед,
Эй маро ҳамчун суринат гашта чашми тар сафед, Бе рухат, боз о, ки чун чашмам нагардад сар сафед. Гарчи орам қиссаи ҳаҷри ту сад раҳ дар қалам, Ҳамчунон аз оби ч
Шабе ба ёди ту будам, ки субҳгоҳи навид
Шабе ба ёди ту будам, ки субҳгоҳи навид Арӯси нома сар аз ҳаҷлаи лифофа кашид. Саводи хатту ғубори баёзи орази моҳ Намуд аз рақами коғази сиёҳ сафед.
Ба уммеде, ки дар вайронаам дилдор меояд,
Ба уммеде, ки дар вайронаам дилдор меояд, Бурун ҳар лаҳза ҷонам аз бадан сад бор меояд. Надонам нағмапардози хаёли кист дил, ё Раб! Ба гӯшам, к-аз нафас ҳар дам
Гар хок шавад дил, ба таманнои ту шояд,
Гар хок шавад дил, ба таманнои ту шояд, В-ар хун чакад аз дида, ба савдои ту бояд. Ку нохуни иқбол, ки сарпанҷаи тақдир То уқдаам аз кори фурӯбаста кушояд.
Гар ба наззораи боғам ҳавасе меояд,
Гар ба наззораи боғам ҳавасе меояд, Бе туам гул ба назар хору хасе меояд. Омадӣ бар сари болинаму дил бар дари чашм, Ба умеди нигаҳи бозпасе меояд.
Агар вуҷуди араз тобеи маҳал набувад,
Агар вуҷуди араз тобеи маҳал набувад, Ба ғайри лаъли ту ҷони маро халал набувад. Зи нуктаи даҳанат кист то занад ҳарфе, Чӣ муддаӣ, ки аз ин нукта дар ҷадал набу
Ҳаргиз зи ман мабод, ки з-инсон хато равад,
Ҳаргиз зи ман мабод, ки з-инсон хато равад, К-аз зулфи ӯ киноя ба мушки Хито равад. Бо нақши пои ӯ, ки бувад қиблаи мурод, Файзи иҷобат аз кафи дасти дуо равад.