Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Дилам ба тоқи баланди ду абрӯят шуда банд,
Дилам ба тоқи баланди ду абрӯят шуда банд, Чи сон шавад, агар афтад аз ин ду тоқи баланд. Намуд аз лаби лаъли ту касби ширинӣ, Ҳадиси ман, ки занад таъна бар ҳа
Чашми масти ту ба оҳуи ҳарам мемонад,
Чашми масти ту ба оҳуи ҳарам мемонад, Хати сабзи ту ба райҳони Ирам мемонад. Дилаке нест, ки сад пора накарда-ст ба ноз, Абруи ӯ, ки ба шамшери дудам мемонад.
Эй ҷону дили халқ ба гесӯи ту дар банд,
Эй ҷону дили халқ ба гесӯи ту дар банд, Равшан зи рухи хуби ту анвори Худованд. Аз гесуи дилбанд кунӣ банда дили халқ, Эй банда, дили халқ бад-он гесуи дил банд
Гаҳ дилам сӯи хату гаҳ сӯи гесӯ мекашад,
Гаҳ дилам сӯи хату гаҳ сӯи гесӯ мекашад, Ин дили шайдо маро ҳар лаҳза ҳар сӯ мекашад. Дид табъи нозуки ман, аз даҳони носеҳон, Он ҷафоҳое, ки мӯи сар зи поку ме
Маҳви ҷилвааш гаштам, то рухаш намоён шуд,
Маҳви ҷилвааш гаштам, то рухаш намоён шуд, Рафтам он қадар аз худ, к-ойина ба сомон шуд! Гиряе намесозад манъи инбисоти дил, Ғунчаро куҷо шабнам тугмаи гиребон
То лаъли туро ханда ба ҳангоми ғазаб шуд,
То лаъли туро ханда ба ҳангоми ғазаб шуд, Хун гашт, гиреҳ баст, ба табхола лақаб шуд. Аз марги рақиб ин ҳама ғамгин натавон буд, Бодо ба фидои ту, ки гар мурд,
Майи муғона ба бонги чағона хуш бошад,
Майи муғона ба бонги чағона хуш бошад, Маро ба ин ду фароғ аз замона хуш бошад. Равоқу манзари чашму дил аст омода, Карам куниву наёрӣ баҳона, хуш бошад.
Ба пои сарви чаман об агар равон бошад,
Ба пои сарви чаман об агар равон бошад, Равон ба пои ту, эй сарви ман, равон бошад. Муҳаббати ту бувад андаруни сина маро, Бад-он масоба, ки зар андаруни кон бо
Ё Раб, он абруи пайваста саломат бошад,
Ё Раб, он абруи пайваста саломат бошад, Рухи чун гул, лаби чун баста саломат бошад. Вақти он шуд, ки хат андар лаби ту ҷой гирифт, Чашми шаҳло ба мани хаста сал
Оҳ аз он чашм, ки теғи нигаҳаш хун резад,
Оҳ аз он чашм, ки теғи нигаҳаш хун резад, Хун кунад сад дилу аз ҳар мижа берун резад. Бе ту, боз ой, ки дар кунҷи ғамам хуни сиришк Аз сари ҳар мижа монандаи Ҷа
Маро ба хотир аз ин навъ орзу гузарад,
Маро ба хотир аз ин навъ орзу гузарад, Ки аз ниёми туам теғ бар гулӯ гузарад. Маро ба сирри миёни ту нест ҳадди вуқуф, Агарчи диққати андешаам зи мӯ гузарад.
Чӣ ҷафоҳо, ки ба ман он бути танноз накард,
Чӣ ҷафоҳо, ки ба ман он бути танноз накард, Ҷӯрагӣ бо дигарон карду ба ман ноз накард. Ҳеҷ гоҳе нашудаст ин, ки ба иғвои рақиб Ҳар куҷо дида маро, арбада оғоз н
Чашми бадмасти ту гар қасди ҳалокам дорад,
Чашми бадмасти ту гар қасди ҳалокам дорад, Лек мижгони ту дар сояи токам дорад. Завқи гул кардани ҳарф аз даҳанат мерезад, То куҷоҳо сари фитрат ба мағокам дора
Нигори ман, ки зи чини ҷабин табассум кард,
Нигори ман, ки зи чини ҷабин табассум кард, Тараҳҳумест, ки дар пардаи тазаллум кард. Зи ҷайби ҳар гули ин боғ медамад сад чок, Кадом ғунчадаҳан як саҳар табасс
То дил ҳавои сабр, на савдои боғ кард,
То дил ҳавои сабр, на савдои боғ кард, Яъне, ки ишқ аз ду ҷаҳонам фароғ кард. Бошад чи сарфа замзамае андалебро, Он ҷо, ки зоғ зеру баму коғ-коғ кард.
Қурбони ту ҷонам, кӣ маро аз ту ҷудо кард?
Қурбони ту ҷонам, кӣ маро аз ту ҷудо кард? Боре, зи кафам домани васли ту раҳо кард. Лаъли ту табиб аст, дили ғамзада бемор, Эй кош, бар ин ғамзада лаъли ту дав
З-он шӯхи шарархӯ, ки касе ком надорад,
З-он шӯхи шарархӯ, ки касе ком надорад, Ку сӯхтае, то тамаи хом надорад? Чун кӯдаки инҷиқ, ки кунад алла ба алвонҷ, Ҷуз дар хами зулфат дилам ором надорад.
Уқоб тири ту чун шаст аз камон бихӯрад,
Уқоб тири ту чун шаст аз камон бихӯрад, Навола аз дили ушшоқи нотавон бихӯрад. Гарам ғами ту диҳад даст чун таоми лазиз, Дили гурусна ба сад дасту сад даҳон бих
Сунбул аз печу хами турраи ӯ тоб хӯрад,
Сунбул аз печу хами турраи ӯ тоб хӯрад, Сарв пеши қади ӯ бар лаби ҷӯ об хӯрад. Эй шакарлаб, ҳаваси рӯи ту дар сурати субҳ Меҳр дӯғест, ки дар косаи маҳтоб хӯрад
Гирди моҳат, ки хати ғолиягун мегардад,
Гирди моҳат, ки хати ғолиягун мегардад, Бар мани дилшуда сармашқи ҷунун мегардад. Соқи симини ту моҳист, кафал чашмаи нур, Турфа моҳист, ки аз чашма бурун мегар
Бӯса аз лаъли туам дар ивази ҷон афтод,
Бӯса аз лаъли туам дар ивази ҷон афтод, Буд ин кола гарон, шукр, ки арзон афтод. Хортар пеши сари зулфи ту ҷону дили мост, З-он зару сим, ки дар дасти каримон а
Хатти мушкини ту сабзу лаъли гавҳарбор сурх,
Хатти мушкини ту сабзу лаъли гавҳарбор сурх, Рост чун тӯтӣ ба хунам кардаӣ минқор сурх. То ту боз оӣ, ба хуни дил сарои дидаро Кардаам аз хомаи мижгон дару дево
Изо таҳоҷамака л-ҳумму фашраб ал-ақдоҳ,
Изо таҳоҷамака л-ҳумму фашраб ал-ақдоҳ, Фарубба мушкилу инҳалла мин зуҷоҷати роҳ. Ба ёди зулфу рухаш нагзарад шабе бар ман, Ки хуни дида нарезам зи шом то ба са
Ба зулфу рӯи ту хунам чунон шудаст мубоҳ,
Ба зулфу рӯи ту хунам чунон шудаст мубоҳ, Ки ҳеҷ як нагузоранд шомро ба сабоҳ. Зи шавқи кӯи ту поям намерасад ба замин, Фанаҳну индака тайран, латайра ғайри ҷан
Хатат нишони ривоҷу рухат мисоли сабоҳ,
Хатат нишони ривоҷу рухат мисоли сабоҳ, Ба ёди ин ду манам фориғ аз сабоҳу равоҳ. Зи нофа мӯи ту хуштар ба ҷоъилу з-зулмот, Зи моҳ рӯи ту беҳтар ба фолиқ ул-исб