Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Гуфтор дар офариниши олам
Зи оғоз бояд, ки донӣ дуруст, Сари мояи гавҳарон аз нахуст. Ки Яздон зи ночиз чиз офарид
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ
Аз ин ҷаҳони бебақо, хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Аз байни хешу ақрабо , хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Суде надорад симу зар, аз роҳи Шайтон кун ҳазар,
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд,
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ, Дар банди такаллуф машав, озод бизӣ! Дар беҳ зи худӣ назар макун, ғусса махӯр,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Ба нигоҳе чу бисӯзанд бутон пайкари мо
Ба нигоҳе чу бисӯзанд бутон пайкари мо, Сурмаи ноз фурӯшанд зи хокистари мо. Мо мусибатзада мурғони қафасмуштоқем,
Шӯри булбул медиҳад ёд аз қадаҳнӯшӣ маро
Шӯри булбул медиҳад ёд аз қадаҳнӯшӣ маро, Накҳати гул мекунад таклифи беҳушӣ маро. Ҳар замон бар лаб яке дарёи оташ мениҳам,
Хизр ҳиммат талабад аз дили овораи мо
Хизр ҳиммат талабад аз дили овораи мо, Меҳр дарюза кунад нур зи сайёраи мо. Мо, сабӯҳиталабон сӯфии софинафасем,
Хор дар ҷайби гулистон фиканад гулхани мо
Хор дар ҷайби гулистон фиканад гулхани мо, Даста бар нағмаи Довуд занад шевани мо. Мо, маломатзадагон, офати маҳсули худем,
Аз бода барфурӯз рухи шоҳидонаро
Аз бода барфурӯз рухи шоҳидонаро, Юсуфнигор кун дару девори хонаро. Арбоби ваъда гирди рикобат гирифтаанд,
Баски вуболи халқ шуд нолаи дардноки мо
Баски вуболи халқ шуд нолаи дардноки мо, Аксари дӯстон кунанд орзуи ҳалоки мо. Нест таваҷҷуҳаш ба кас, то чӣ адои зишт шуд,
Худоё, бар сари ноз ор бо мо каҷкулоҳонро
Худоё, бар сари ноз ор бо мо каҷкулоҳонро, Ба сеҳри ғамза бар мо фитна кун ҷодунигоронро. Биёбони муҳаббат сар кун, ай дил, к-андар ин водӣ
Баски бар бистар гарон шуд ҷисми ғампарварди мо
Баски бар бистар гарон шуд ҷисми ғампарварди мо, Баъди марг аз хок маъшуқона хезад гарди мо. Мо ба анвори нафас бо субҳ тавъамзодаем,
Шуд хатм бар ҳадиси ту охир баёни мо
Шуд хатм бар ҳадиси ту охир баёни мо, Бошад нигини номи ту муҳри даҳони мо. Тар ҳамчу осиё нашуд аз об нони мо,
Мо – булбулон баланд насозем хонаро
Мо – булбулон баланд насозем хонаро, Хуш кардаем хонаи якошёнаро. Сангиндил аст ҳар кӣ ба зоҳир мулоим аст,
Чашми мо равшан шуд аз хоки дари майхонаҳо
Чашми мо равшан шуд аз хоки дари майхонаҳо, Рехтанд аз сурма гӯё ранги ин кошонаҳо. Саъй баҳри роҳати ҳамсоягон кардан хуш аст,
Дар маърака сад захм расад гар ба тани мо
Дар маърака сад захм расад гар ба тани мо, З-он беҳ, ки бувад доғи сипар бар бадани мо. То сиркаи пешонии дунон начашидем,
Даме, ки ёр гузорад қадам ба хонаи мо
Даме, ки ёр гузорад қадам ба хонаи мо, Сазад, ки Каъба шавад санги остонаи мо. Сазад, ки даъвии ҳамсоягӣ ба мӯр кунем,
Ба резиш зери бори худ даровар соддалавҳонро
Ба резиш зери бори худ даровар соддалавҳонро, Бияфшон симу зар чандон, ки бардоранд домонро. Зи дастандози душман нест ғам хилватгузинонро,
Ба чашмам обу ранге нест хони подшоҳонро
Ба чашмам обу ранге нест хони подшоҳонро, Ки дорад косаи дарвеш неъматҳои алвонро. Нигоҳи тез мебинам ба сӯйи ӯ ғизолонро,
Гармрӯ монанди шамсам баски дар роҳи фано
Гармрӯ монанди шамсам баски дар роҳи фано, Дур набвад гар бисӯзад дар кафи дастам асо. Хонаи мо зери бори миннати наққош нест,
Бар замин пайваста мебинем зулфи ёрро
Бар замин пайваста мебинем зулфи ёрро, Кай равад аз сар ҳавои хок берун морро. То ту рафтӣ, рафт аз каф нақди айш, ай дилнавоз,
Гуфтугӯ якранг набвад ғофилу ҳушёрро
Гуфтугӯ якранг набвад ғофилу ҳушёрро, Дар нафас бошад тафовут хуфтаву бедорро, Бар тавозуъҳои душман такя кардан аблаҳист,
Тавонад сурате додан хаёлӣ он парирӯро
Тавонад сурате додан хаёлӣ он парирӯро, Мусаввир гар кунад аз боли анқо хомаи мӯро. Ҳазорон маънии борик бошад байти абрӯро,
Тиҳӣ кун, ай дил, аз парвардаи худ зуд паҳлуро
Тиҳӣ кун, ай дил, аз парвардаи худ зуд паҳлуро, Ки охир нофа то куштан бувад ҳамроҳ оҳуро. Нагардад шеъри ман машҳур, то ҷон дар танам бошад,
Маёр, ай бахт, баҳри ғарқи мо дар шӯр дарёро
Маёр, ай бахт, баҳри ғарқи мо дар шӯр дарёро, Пари моҳӣ магардон бодбони киштии моро. Либоси мо-сабуксорон тааллуқ барнаметобад,
Ҷунунӣ ку, ки аз қайди хирад берун кашам поро?!
Ҷунунӣ ку, ки аз қайди хирад берун кашам поро?! Кунам занҷири пойи хештан домони саҳроро. Ба базми майпарастон муҳтасиб хуш иззате дорад,
Шеъри дигаронро ҳама донанд ба хотир
Шеъри дигаронро ҳама донанд ба хотир, Шеъре, ки Ғанӣ гуфт, касе ёд надорад.
Эй Карбало, ба хоки ту ҷонҳо фидо шавад
Эй Карбало, ба хоки ту ҷонҳо фидо шавад, Аз хуни пок лола ба саҳро раво шавад. Он шоҳи ташнаком, ки дар мавҷи хуни худ
Дунё ба дили ман аз ту зиндон гардид
Дунё ба дили ман аз ту зиндон гардид, Бе рӯйи ту ҳар лаҳза шабистон гардид. Муҳташам агар ба ишқи ту менолад,