Найнома

Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд, Дар нафирам марду зан нолидаанд. Сина хоҳам шарҳа–шарҳа аз фироқ, То бигӯям шарҳи дарди иштиёқ. Ҳар касе, к-ӯ дур монд аз асли хеш, Боз ҷӯяд рӯзгори васли хеш. Ман ба ҳар ҷамъийяте нолон шудам, Ҷуфти бадҳолону хушҳолон шудам. Ҳар касе аз занни худ шуд ёри ман, Аз даруни ман наҷуст асрори ман. Сирри ман аз нолаи ман дур нест, Лек чашму гӯшро он нур нест. Тан зи ҷону ҷон зи тан мастур нест, Лек касро диди ҷон дастур нест. Оташ аст ин бонги нойу нест бод, Ҳар кӣ ин оташ надорад, нест бод! Оташи ишқ аст, к-андар най фитод, Ҷӯшиши ишқ аст, к-андар май фитод. Най ҳарифи ҳар кӣ аз ёре бурид, Пардаҳояш пардаҳои мо дарид. Ҳамчу най заҳреву тарёқе кӣ дид? Ҳамчу най дамсозу муштоқе кӣ дид? Най ҳадиси роҳи пурхун мекунад, Қиссаҳои ишқи Маҷнун мекунад. Маҳрами ин ҳуш ҷуз беҳуш нест, Мар забонро муштарӣ ҷуз гӯш нест. Дар ғами мо рӯзҳо бегоҳ шуд, Рӯзҳо бо сӯзҳо ҳамроҳ шуд. Рӯзҳо гар рафт, гӯ: «Рав бок нест, Ту бимон, эй он ки чун ту пок нест». Ҳар кӣ ҷуз моҳӣ зи обаш сер шуд, Ҳар кӣ берӯзист, рӯзаш дер шуд. Дарнаёбад ҳоли пухта ҳеч хом, Пас сухан кӯтоҳ бояд, вассалом! Банд бугсил, бош озод, эй писар! Чанд бошӣ банди симу банди зар?