Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Гуфтор дар офариниши олам
Зи оғоз бояд, ки донӣ дуруст, Сари мояи гавҳарон аз нахуст. Ки Яздон зи ночиз чиз офарид
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ
Аз ин ҷаҳони бебақо, хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Аз байни хешу ақрабо , хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Суде надорад симу зар, аз роҳи Шайтон кун ҳазар,
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд,
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ, Дар банди такаллуф машав, озод бизӣ! Дар беҳ зи худӣ назар макун, ғусса махӯр,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Имшаб зи сози мино гарм аст ҷои мутриб
Имшаб зи сози мино гарм аст ҷои мутриб, Кӯк аст қулқули май бо нағмаҳои мутриб. Дарюза чашм дорем аз косаҳои танбӯр,
Чист одам?
Чист одам? Муфради килки дабиристони Раб, К-ин ҳама авзои асморост таркибаш сабаб. Зодаи илми маволидаш ҷаҳони моу тин,
Нагӯямат, ки чунин кун ва ё чунонам кун
Нагӯямат, ки чунин кун ва ё чунонам кун, Бубин ба рангаму ҳар ч-он писандӣ, онам кун. Дар ин диёр агарчи ғарибу гумномам,
Ранҷбарҳоям, ҷуз шӯро ба мо даркор нест
Ранҷбарҳоем, ҷуз шӯро ба мо даркор нест, Аз барои мо амиру кадхудо даркор нест. Бо усули дастаҷамъӣ кори худро мекунем,
Таронаи инқилоб
Шуд мусаллаҳ ситам бар зидди мо, Сарбозони озодӣ, ассалом! Эй инқилобчиён, ба пеш!
Чӣ мешуд, торе аз мӯи ту меуфтод дар дастам
Чӣ мешуд, торе аз мӯи ту меуфтод дар дастам, Ки бо он ин дили девонаро занҷир мекардам. Худо нокарда, гар ман мӯътақид будам худоеро,
Хандонтар аз ин лаъли ту як гул ба ҷаҳон нест
Хандонтар аз ин лаъли ту як гул ба ҷаҳон нест, Мавзунтар аз ин қадди ту як сарви чаман нест. Бигзор, ки ҷонам биравад дар роҳи ҷонон,
Қасам ба рӯйи ту, к-аз ҷони ман азизтар аст
Қасам ба рӯйи ту, к-аз ҷони ман азизтар аст, Ки шаҳди хандаи ту бештар зи найшакар аст. Ба ҷурми меҳри туам шайх агар кунад такфир,
Хунобаи ин синаам, эй ёри хуҷандӣ
Хунобаи ин синаам, эй ёри хуҷандӣ, Дил буд, ту онро ба чунин рӯз фикандӣ. Хубӣ ту, вале ҳайф, ки ушшоқфурӯшӣ,
Ин осмоннавард ба сӯйи ту мепарад
Ин осмоннавард ба сӯйи ту мепарад, Моро дар ин ҳаво ба ҳавои ту мебарад. Дар мартаи кабуди фалак ин ҳавонавард
Дар он дам гар ба хунаш менишондам
Дар он дам гар ба хунаш менишондам, Ба подоши бад ӯро мерасондам, Пайи осоиши дил кардаме ин,
Ҳушанг
Чу бар тахти шаҳӣ биншаст Ҳушанг, Аз ӯ бигрифт гетӣ фарру фарҳанг. Шаҳаншоҳе бузургу номвар буд,
Бастаҳои зерин бе камубеш андарзҳои Каюмарз аст, ки ононро баҳам пайваста ва “баста” намудам
Намояд шодии бисёр зиштат, Бирӯяд худ ба рустӣ дар сириштат. Сириштат чунки гармӣ кам намояд,
Сиёмак
Аз он Шаҳзода фарзанде баҷо буд, Ки покизаниҳоду порсо буд. Зи бас Шаҳзода буд боҳушу фарҳанг,
Шоҳаншоҳи пешдодиён
Зи ҳар қавме, ки аз навъи башар буд, Нажоди пешдодӣ бештар буд. Нахустинтар буданд аз ҳар нажоде,
Оғози сухан
Кунун бо ёрии бахшанда Яздон, Дар-орам Рахши маъниро ба ҷавлон. Зи таърихи нажоди хеш гӯям,
Ниёиш ба равони поки сари донишварон Фирдавсии Тӯсӣ
Ба пеши дахмаи донои Тӯсӣ Сазад Лоҳутиё, гар хок бӯсӣ. Ситоиш сар кунӣ бар он хирадманд,
Дар ниёиш ба даргоҳи Эзади тавоно ва Яздони бахшандаи меҳрубон
Худовандо, ба Лоҳутӣ карам кун, Сарашро хоки роҳи он қадам кун. Агарчи ҷурмаш аз андоза беш аст,
Дархости ёрӣ аз остони пири номдори хеш Ҳазрати Асадуллохон Абдалишоҳ Кирмоншоҳонӣ
Ало, эй раҳнамо андар раҳи дил, Хидеви мулки ҷони Шоҳаншаҳи дил, Чу з-аввал дастгири ман ту будӣ,
Ба номи Он ки ӯ ном-офарин аст
Ба номи Он ки ӯ ном-офарин аст, Муназзаҳ з-оташ аз шибҳу қарин аст. Ба номи Он ки ин пайдоиш аз ӯст,
Май хоҳаму кунҷе, ки ба ҷуз ёр набошад
Май хоҳаму кунҷе, ки ба ҷуз ёр набошад, Ман бошаму вай бошаду ағёр набошад. Он ҷо асари раҳмати ҷовид тавон ёфт,
З-он пештар, ки ҷонон ногаҳ зи дар дарояд
З-он пештар, ки ҷонон ногаҳ зи дар дарояд, Аз шодии висолаш тарсам, ки ҷон барояд. Носеҳ ба сабр моро бисёр хонд, лекин
Ғаме, к-аз дарди ишқат бар дили ношод меояд
Ғаме, к-аз дарди ишқат бар дили ношод меояд, Агар бо кӯҳ гӯям, кӯҳ дар фарёд меояд. Дилам рӯзе, ки тарҳи ишқ меандохт, донистам,
Агар савдои ишқ ин аст, ман девона хоҳам шуд
Агар савдои ишқ ин аст, ман девона хоҳам шуд, Чӣ ҷои ошно? К-аз хеш ҳам бегона хоҳам шуд. Дамидӣ як фусун в-аз даст бурдӣ сабру ҳуши ман,
Ин тозагул, ки мерасад, аз бустони кист?
Ин тозагул, ки мерасад, аз бустони кист? Нахли кадом гулшану сарви равони кист? Боз ин ниҳоли тоза, ки сар мекашад ба ноз,