Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд, Дар нафирам марду зан нолидаанд.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
ГУЛИ СУРХ
Рози дил мегуфтам, ар як маҳраме медоштам, Шикваҳо мекардам аз ғам, ҳамдаме медоштам. Дар шаби ҳиҷрон намешуд захми дил реши равон, Гар зи васли як парирӯ марҳа
Ватан
Эй Ватан, эй хоки поки модарам, Аз ту рӯяд нури ҷон дар пайкарам. Бо ту ман маънои ҳастӣ ёфтам, Бо ту ман роҳи саодат кофтам.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Дидӣ ба раҳам, итоб кардӣ,
Дидӣ ба раҳам, итоб кардӣ, Дилро ба ситам хароб кардӣ. Хун буд дилам ба изтиробат, Аз оташи қаҳраш об кардӣ.
Ман бандаи сарви қомати ту,
Ман бандаи сарви қомати ту, Қурбони туву латофати ту. Дидам ҳама шаккаринлабонро, Н-омад зи яке ҳаловати ту.
Фикре ту ба ҳоли зори ман кун
Фикре ту ба ҳоли зори ман кун Марҳам ба дили фигори ман кун! Зомин машав аз барои хунам, Раҳме ба ман, э нигори ман, кун!
Нигори сарвқадди гулбадан – ороми ҷони ман,
Нигори сарвқадди гулбадан – ороми ҷони ман, Сиҳисарву суманрухсор шӯхи нуктадони ман, Зи нозу ғамзаи чашми ту ақлу ҳушам аз сар рафт, Агар ҳолам напурсӣ, мерава
Ёди айёме ки ман ҳам шамъи маҳфил доштам,
Ёди айёме ки ман ҳам шамъи маҳфил доштам, Яъне, он зебошамоил дар муқобил доштам. Мезанам аз яъс бар сар ин замон дасте ки ман Пеш аз ин дар гардани ҷонон ҳамои
ҒАЗАЛИ ДИГАР ДАР ҲАМИН ТАЗМИН
Шаб ки ба ҳаҷри ту фиғон сар кунам, Сомиаи аҳли ҷаҳон кар кунам. Нола кунам, гиря кунам зор-зор, Хотири ҳамсоя мукаддар кунам.
БА ТАЗМИНИ
«Бода надорам, ки ба соғар, кунам»-и Бедил Мавсими ид аст, тараб сар кунам, Чанд зи ғам сина мукаддар кунам. Мавсими ид аст, умеди висол
ГУЛИ СУРХ
Рози дил мегуфтам, ар як маҳраме медоштам, Шикваҳо мекардам аз ғам, ҳамдаме медоштам. Дар шаби ҳиҷрон намешуд захми дил реши равон, Гар зи васли як парирӯ марҳа
Булбул насозад ин қадар оҳу фиғон, ки ман,
Булбул насозад ин қадар оҳу фиғон, ки ман, Парвона хам зи ишқ насӯзад, чунон ки ман. Маҷнун ба даҳр аз ғами Лайлӣ нашуд чунон Аз дардат, эй ситамгари номеҳрубон
ДАР ТАТАББӮЪ ВА ТАЗМИНИ САЪДӢ
Ёри ман ширинадоӣ мекунад, Ҳар замон сад дилрабоӣ мекунад. Мекунад бо дӯстон бегонагӣ, Душманонро ошноӣ мекунад.
ТАЗМИН ДАР МАТЛАИ
«Тарсам, ки ман бимираму ғам бепадар шавад, К-ин тифли нозпарвари ман дарбадар шавад».1 Гар баҳравар шуда дилам аз ғам, шигифт нест, Хӯ кард дил ба ҳар чӣ аз ӯ
Ёд бодам он, ки базме буду ёре низ буд,
Ёд бодам он, ки базме буду ёре низ буд, Чангу най буду шароби хушгуворе низ буд. Ёд бод он дам, ки мерафтам ба базми хоси ёр, Ёрро дар кулбаам гоҳе гузоре низ б
Дилбари гулъузори ман азми шикор мекунад,
Дилбари гулъузори ман азми шикор мекунад, Оҳ, ба хуни ғайри ман даст нигор мекунад. Аз пайи гашт меравад, ҷониби дашт меравад, Ҳар қадаме, ки мениҳад, боғ баҳор
Нигорам ҳар дам озоре расонад,
Нигорам ҳар дам озоре расонад, Ба ҷонам дарди бисёре расонад. Кӣ медонад нишони кӯйи ҷонон? Ки з-он сӯ бар ман ахборе расонад.
Дил бе рухи ӯ сайри гулистон напазирад,
Дил бе рухи ӯ сайри гулистон напазирад, Ҷон бе лаби ӯ лаъли Бадахшон напазирад. Беҳуда ба дармони дилам саъй масозед, Дарди дили ҳиҷронзада дармон напазирад.
Об омаду гул омаду дилдор наёмад,
Об омаду гул омаду дилдор наёмад, Ҷонам ба лаб омад, ки чаро ёр наёмад. Гуфтам ба лаби об ба дилдор нишинам, Афсӯс, ки об омаду дилдор наёмад.
Дилам дар қайди он абруҳилол аст,
Дилам дар қайди он абруҳилол аст, Ба теғи абруяш хунам ҳалол аст. Рухаш моҳи тамоми безавол аст, Қадаш сарви равони баркамол аст.
Эй рафиқ, ин дастаи гул аз кадомин гулшан аст,
Эй рафиқ, ин дастаи гул аз кадомин гулшан аст, К-аз шамимаш хуш машоми ҷони маҳзуни ман аст? Ин гули сурист ё сӯзи дили ғамгини мост, Ё шақоиқ, ё суман, ё наста
Аз файзи Яздон хон аст мактаб,
Аз файзи Яздон хон аст мактаб, Бар лаъли ирфон кон аст мактаб. Беҷон ҷасадро қадре набошад, Ҷисм аст инсон, ҷон аст мактаб.
Аз фиғону нола ранҷондем ёри хешро,
Аз фиғону нола ранҷондем ёри хешро, Худ сияҳ кардем охир рӯзгори хешро. Зиндагонӣ бе висоли дӯст мушкил кор буд, Мурда, осон кардаам якбора кори хешро.
Э ҳама ширинлабон афтода дар банди шумо,
Э ҳама ширинлабон афтода дар банди шумо, Яъне аз ҷон бандаи лаъли шакарханди шумо. Аз хироме дӯш дар даъвои раъноӣ ба боғ Банд карда найшакарро қомати қанди шум
Офтоби ҳусн хонам рӯйи рахшони туро,
Офтоби ҳусн хонам рӯйи рахшони туро, Матлаи хуршеду маҳ донам гиребони туро. Аз хаёли бӯсаи дилдодагон гардид об, Нозукӣ то ин қадар бошад занахдони туро.
ТОҲИР ВА ЗУҲРА
ПАРДАИ I Намоиши I Боғи Зуҳра, саҳари фасли баҳор. Дар боғ дарахтони гуногун гул кардаанд. Дар як тарафи боғ хонаи Тоҳир ва дар дигар
ШӮРИШИ ВОСЕЪ
ПАРДАИ I Намоиши якум Ховалинг – қишлоқи Мухтор. Воқеа дар ҳавлии Восеъ мегузарад. Ин ҳавлии камбағалона дар яке аз зеботарин
АЗ ГАНГ ТО КРЕМЛ
Ман ҳасад мебарам ба ҳиндуе, Ки ба уммеди рӯзи некӯе Тарк бинмуд зодгоҳашро, Манзилашро, ҷалолу ҷоҳашро.