Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд, Дар нафирам марду зан нолидаанд.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
ГУЛИ СУРХ
Рози дил мегуфтам, ар як маҳраме медоштам, Шикваҳо мекардам аз ғам, ҳамдаме медоштам. Дар шаби ҳиҷрон намешуд захми дил реши равон, Гар зи васли як парирӯ марҳа
Ватан
Эй Ватан, эй хоки поки модарам, Аз ту рӯяд нури ҷон дар пайкарам. Бо ту ман маънои ҳастӣ ёфтам, Бо ту ман роҳи саодат кофтам.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
ТО БА КАЙ?
То ба кай ошуфтаи зулфи парешон аст дил? То ба кай хунгаштаи лаъли сухандон аст дил? То ба кай қурбони бераҳмии ҷонон аст дил? То ба кай вайрони истибдоди ҳиҷро
ШАБИ ТАНҲОӢ
Шаби танҳоӣ дили ман хун шуд, Дили ман хун шуд шаби танҳоӣ. Дили шайдоӣ ба куҷо гум шуд? Ба куҷо гум шуд дили шайдоӣ?
ПАЙРАВ ЗИ МИЁН РАФТ
Пайрав, ки яке шоири шӯроии мо буд, Сад ҳайф, ки дар айни ҷавонӣ зи ҷаҳон рафт. Дар даҳр баҳор асту ҳазон аст, валекин Афсӯс тавон хӯрд бар он гул, ки ҷавон раф
МАРСИЯ
(Дар кушта шудани бародарам Ҳоҷӣ Сироҷ дар зиндони амир) Дӯстон! Фоҷиаи сахт биёмад ба сарам, Рафт аз ин фоҷиа рӯҳ аз тану нур аз басарам.
МАРШИ ҲУРРИЯТ
Эй ситамдидагон, эй асирон! Вақти озодии мо расид. Муждагонӣ диҳед, эй фақирон! Дар ҷаҳон субҳи шодӣ дамид.
СУРУДИ МАКТАБ
(Саҳаргоҳон) Саҳаргоҳон, ки булбул дар наво шуд, Гул аз шодӣ шукуфту ғунча во шуд. Шумо, эй булбулони боғи мактаб,
МУХАММАС БАР ҒАЗАЛИ А. ЛОҲУТӢ
Аз он рӯзе, ки бурдастӣ зи мо дил, Надид аз илтифотат як адо дил, Ба сад ғам гарчи гардид ошно дил, «Нашуд як лаҳза аз ёдат ҷудо дил,
МУСАДДАС ДАР ТАЗМИН
Э ҷафоҷӯ, чӣ аламҳо, ки надидем аз ту, Ғайри дашному ҳақорат нашунидем аз ту. Ба таманнои дили худ нарасидем аз ту, Оқибат ром нагаштию рамидем аз ту,
ҲАЗРАТИ МАВЛОНОИ ҶОМӢ
Рафтӣ, эй гулбуни навраста, зи бустони падар, Булбул омад ба фиғон аз дили нолони надар, Зи фироқи ту зад оташ ба муҳиббони падар, Дили бирёни падар, синаи сӯзо
МАРСИЯИ МУСАДДАС БА АБЁТИ
МАРСИЯИ МУСАДДАС БА АБЁТИ
МУХАММАС БАР ҒАЗАЛИ ҲИЛОЛӢ
Эй моҳи ман, имшаб маҳи тобони кӣ будӣ? Партавфигани гӯшаи айвони кӣ будӣ? Ҷон аз ғамат омад ба лабам, ҷони кӣ будӣ? «Дӯшина куҷо рафтию меҳмони кӣ будӣ?
МУХАММАС БАР ҒАЗАЛИ СОИБ
Рафтам ба ҷустуҷӯяш дар кӯчаҳо давида, Ҳам ҷома чок карда, ҳам пираҳан дарида, Дар кӯйи ӯ фитодам дар хоку хун тапида, «Он маҳлиқо баромад аз хона май кашида,
МУХАММАС БАР ҒАЗАЛИ ҲОФИЗ
Сарам ҷуз хаёлат ҳавое надорад, Ғамам бе висолат давое надорад, Танам бе наволат навое надорад, «Дилам бе ҷамолат сафое надорад
МУҲАММАС БАР ҒАЗАЛИ КАМОЛИ ХУҶАНДӢ
Бар боғи ҷаҳон нахли шакарбори ман ин аст! Дар хони амал лаълии хушбори ман ин аст! Ҷони ману ҷонони ману ёри ман ин аст! «Гӯ халқ бидонанд, ки дилдори ман ин а
ИНҚИЛОБИ СУРХ
(Назира ба ғазали А. Лоҳутӣ) Дар оташи ситам ҷигарам шуд кабоби сурх, Аз хуни мустабид қадаҳе деҳ шароби сурх. Аз инқилоби сурх расид ин хитоби сурх:
ЁДИ МОЗӢ
ЁД бод он дам, ба ғафлат истироҳат доштам, Не ғами ислому не парвои миллат доштам. Шод будам, то зи аҳли илм будам бехабар, Бо ҷаҳолатпешагони даҳр улфат доштам
ДАР ТАЗМИНИ
«Ҳар сарви сиҳӣ, ки боғбон кишт, Охир ҳама ҳезум асту ангишт»,1 Ҳар сарвқаде, ки қад барафрохт, Охир ба мағоки хок ҷо сохт.
ҚИССАИ ПАРВОНА ВА КИРМАК
Аз «Аз ҳар даҳан сухане»-и Маҳмуди Тарзӣ ба назм оварда шуд. Фасли баҳорон, ки чаман сабз буд, Сумбулу шамшоду суман сабз буд,
ИНҚИЛОБ
(Ба журнали «Шуълаи инқилоб») Инқилоб офтобро монад, Ё ки тӯфони обро монад. Нашри анвор мекунад ба ҷаҳон,
Хоки пойи дӯстон шуд тӯтиёи дидаи ман,
Хоки пойи дӯстон шуд тӯтиёи дидаи ман, Ҷойи пойи дӯстдорон бод ҷойи дидаи ман. Дар ҳавоят ашкрезонам, биё, биншин ба чашмам, Бас хушу хуррам бувад обу ҳавои дид
Фиғон аз ғаму дарду доғи ҷудоӣ,
Фиғон аз ғаму дарду доғи ҷудоӣ, Ки з-ӯ шуд ба сад меҳнатам ошноӣ. Ҷудоӣ зи ҳар чиз мумкин бувад, лек Киро ҳаст ёрои аз ҷон ҷудоӣ?
Охир на бузургзода будӣ,
Охир на бузургзода будӣ, Машҳур ба ҷоҳу ҷода будӣ, Аз ҳар кӣ ба шаҳр ком дорад. Дар аслу насаб зиёда будӣ.
Шаккардаҳане карда ба як ханда асирам,
Шаккардаҳане карда ба як ханда асирам, Хомӯшлабе бурда ба афлок нафирам. Завқест ба коми дилам аз фикри даҳонаш, Он гуна, ки фориғ шуда аз шаккару ширам.
Оҳ, к-аз ҷаври замону рӯзгори бемадор,
Оҳ, к-аз ҷаври замону рӯзгори бемадор, Турфа рӯзи сахт, ҳоли саъб моро рӯй дод! Фозиле Сиддиқ, яъне комиле Ҳайратлақаб Пушти по зад даҳри фониро, ба уқбо рӯ ниҳ
Ҷоно, ҳаваси суҳбати ағёр чӣ лозим?
Ҷоно, ҳаваси суҳбати ағёр чӣ лозим? Улфат ба рақибони сияҳкор чӣ лозим? Рафтан ба дари хонаи ҳар сифла чӣ ҳоҷат? Аз кулбаи вайронаи мо ор чӣ лозим?