Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Аз тапидан хона бар дӯши фано дорад ҳубоб,
Аз тапидан хона бар дӯши фано дорад ҳубоб, Лангари киштӣ, ту гӯӣ, аз ҳаво дорад ҳубоб! Дам ба дам аз шавқ чун девонаи дашти ҷунун Аз шикати мавҷ занҷире ба по д
Эй баҳори ноз, баҳри зинати гулҳо биё!
Эй баҳори ноз, баҳри зинати гулҳо биё! Сайри дарё орзу дорӣ, ба чашми мо биё! Кардаам дур аз рухат тамҳиди сомони ҷунун, Эй сувайдои диламро дофеи савдо, биё!
Зи худ бисёр дур афтодам аз маъниқариниҳо,
Зи худ бисёр дур афтодам аз маъниқариниҳо, Маро сармашқи ҳайронист акнун мӯйи чиниҳо. Тавон дар мазраи боғи ҷаҳон гул аз адаб чидан, Ки сад хирман намои ҳосил а
Агар ин аст бо хубони олам ошноиҳо,
Агар ин аст бо хубони олам ошноиҳо, Тавон кардан чу най фарёд аз дасти ҷудоиҳо! Наёмад заврақи ман дар канори соҳили васлаш, Ба баҳри ишқ ҳарчанде ки кардам нох
Умрҳо шуд, мезанам дар роҳи ишқаш гомҳо,
Умрҳо шуд, мезанам дар роҳи ишқаш гомҳо, Рафтани ранг аст аз мо бастани эҳромҳо. Эътибори мову ман аз нашъаи кайфи дил аст, Фоли фурсат мезанад ҳар дам садои ҷо
Гар хиромад он парирӯ ҷониби гулзорҳо,
Гар хиромад он парирӯ ҷониби гулзорҳо, Шӯри маҳшар мешавад дар кӯчаву бозорҳо. Ҳар нафас дар хонаи дил нақши тасвираш бувад, Бо пари ҳоил намегардад дару деворҳ
Эй зи мавҷи талъатат наззора дар гирдобҳо,
Эй зи мавҷи талъатат наззора дар гирдобҳо, Ҳайрати ойина бошад шӯхии симобҳо. Эҳтиёҷе нест дар кӯяш ба шамъи дил маро, Шамъро нуре набошад дар шаби маҳтобҳо.
Сафои сайқали дилҳо бувад аз дидани мино,
Сафои сайқали дилҳо бувад аз дидани мино, Дами субҳи тараб як партав аз хандидани мино. Писанд омад ба базми боданӯшон бо майи соқӣ Туро дар интизори пунба аз с
Ҳар киро бошад гузар бар кулбаи эҳзони мо,
Ҳар киро бошад гузар бар кулбаи эҳзони мо, Нашканад ҷуз қурси маҳ ноне дигар аз хони мо. То ба кай бар нағмаи носози мо гӯше ниҳӣ, Кай ба ҷуз савти фироқ ояд ди
Баски чун анқо зи хотирҳо фаромӯшем мо,
Баски чун анқо зи хотирҳо фаромӯшем мо, Гар ҷаҳон аз мо напӯшад чашм, мепӯшем мо. Ҷӯши шаккар дар най охир мекунад манъи садо, Аз камоли шаҳди мазмун гарчи хомӯ
Аз ҳуҷуми ашк бар дарё гузар дорем мо,
Аз ҳуҷуми ашк бар дарё гузар дорем мо, Решаи нахли умед аз чашми тар дорем мо. Баски бошад ҷинси моро гармии бозори ғам, Гӯиё дукконе аз санги шарар дорем мо.
Баски дар кӯҳи бало ҳамсанги Фарҳодем мо,
Баски дар кӯҳи бало ҳамсанги Фарҳодем мо, Шишаи ҷамъияти хайли паризодем мо. Қасри бунёди дили мо лоиқи таъмир нест, Махзани ганҷему аз вайронӣ ободем мо.
Надорад майли улфат вазъи озодиписанди мо,
Надорад майли улфат вазъи озодиписанди мо, Бувад чун сарв урёнӣ ба бар моро паранди мо. Садои маҳмили роҳи нафас шуд изтироби дил, Ба ғайр аз нола кай хезад диг
Набошад завқи роҳат коми арбоби маониро,
Набошад завқи роҳат коми арбоби маониро, Ки созад чарх сарфи сифла шаҳди меҳрубониро. Ба нарди муҳраи ғам аспи мақсадро зи фарзин кун, Зи кишти беасар ҳосил наб
То зи акси хеш кардӣ сарфароз ойинаро,
То зи акси хеш кардӣ сарфароз ойинаро, Бошад андар рӯи ту рӯи ниёз ойинаро. Дида шуд то маҳрами наззораи рухсори ту, Ҳайрати мо кард охир турктоз ойинаро.
Ҳар кӣ дар дашти ҷунун бинад мани девонаро,
Ҳар кӣ дар дашти ҷунун бинад мани девонаро, Кай шавад монанди Маҷнун ошно бегонаро? Ҳусни хубонро ҷило бошад нигоҳи ошиқон, Эътиборе нест ин ҷо шамъи бепарвонар
То ба авҷи дилбарӣ зад ахтараш дунболаро,
То ба авҷи дилбарӣ зад ахтараш дунболаро, Моҳ дар оғӯши худ гум кард хатти ҳоларо. Сурма аз бахти сияҳ дар коми фарёди ман аст, Аз сипанди мо шунидан нест ҳарги
Офарин шасти хаданги чашми зеҳгири туро,
Офарин шасти хаданги чашми зеҳгири туро, К-аз дусад дил бигзаронад новаки тири туро! Банди савдои ғами Юсуф Зулайхо кай шудӣ, Гар бидидӣ печутоби зулфи занҷири
Агар ҳушам кунад чун шона дар зулфаш шабехунро,
Агар ҳушам кунад чун шона дар зулфаш шабехунро, Ба як мӯ баста гардам сарнавишти бахти вожунро. Ба ҷуз ваҳшат набошад ҳеч сармашқи хати ошиқ, Сияҳ аз чашми оҳу
Ин аст агар соз баму зери ҷаҳонро,
Ин аст агар соз баму зери ҷаҳонро, Бепарда макун нағмаи мизроби замонро. Бо хатти адаб соз ту аз сурма сиёҳӣ, Дар ҳарфи хамӯшӣ чу қалам банд миёнро.
То қазо карда-ст дар қасри бало бонӣ маро,
То қазо карда-ст дар қасри бало бонӣ маро, Чун ҳубобам нест ғам аз хонавайронӣ маро. Баъд аз ин килки адаб аз чӯби сунбул мекунам, Зулфи ӯ то гашт сармашқи паре
Гар қазо бо ман нависад меҳнати айёмро,
Гар қазо бо ман нависад меҳнати айёмро, Илтиёми захм созам панҷаи зирғомро. Дар биёбоне, ки мурғи ваҳшати мо пар занад, Хуни бисмил дона гардад ҳалқаҳои домро.
Набошад илтифоте бо ман акнун теғи қотилро,
Набошад илтифоте бо ман акнун теғи қотилро, Ки созад нохудо дар мавҷи хунам матлаби дилро! Ба ёди ҳасрати лаълаш ман аз худ меравам ҳар дам, Ки мебандад ба дӯши
Агар ин аст акнун қадри рифъат ошёнашро,
Агар ин аст акнун қадри рифъат ошёнашро, Зи чарх ояд ба шогирдӣ Масеҳо посбонашро. Ба рӯи сафҳа ҳар дам аз найи килкам шакар резад, Ба ҳангоми рақам гар дар қал
Агар ин аст тундӣ тавсани ҷавлоншитобашро,
Агар ин аст тундӣ тавсани ҷавлоншитобашро, Ғубори хок шав, то ворасӣ бӯси рикобашро. Зи тори риштаи андеша дӯзам ҷомаи нозаш, Ҳадиси накҳати гул медарад тарфи н