Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Санг кӯҳ
То ба сад шӯхӣ занад бар мо чу тифлон санг кӯҳ, Аз бағал то домани худ карда сомон санг кӯҳ.
Нигоҳи сурмагун
Чу ман аз худ сафар кардам ба ёди дидани рӯе, Кунун ҳастӣ инонгирам куҷо гардад сари мӯе? Тилисми ҳайратам, баҳри хаёлам, бодаи шавқам, Ба миръоти вуҷудам ҷилва
Ҳакими замонаӣ
Эй он ки сархуши майу ҷому таронаӣ, Масрури бонги чангу асири чағонаӣ. Чун наварӯс ҷилвагаҳат ҳуҷлаи ғурур, Сарпанҷаат ба гесуи омол шонае.
Матлаъи девони ноз
Ҳаббазо, товуси найранги баҳористони ноз, Сарви гулзори малоҳат, навгули бӯстони ноз. Гулшани ҳусни назокат, рангу бӯи муддао, Шамси гардуни таҷаммул, шамсаи ай
Саҳар
Саҳар намуд гул ин маъниям зи бонги хурӯс, Ки дида боз кун, эй доми хобро маҳбус! Муқими анҷумани инкисор шав ҳама тан, Навоз риштаи конуни хотири маъюс.
Холи ҳинду
Гар сабо дасте бар он ҷамъияти гесу занад, Филмасал қалби ҷаҳоне барҳам аз як мӯ занад. Шӯхи ман ҳар гаҳ саманди нозро ҷавлон диҳад, Дуди оҳи бедилон бар Каҳкаҳ
Лаъли сухангӯи ту
Субҳи баҳори тараб, ойинаи рӯи ту, Сарви риёзи амал қомати дилҷӯи ту. Мурғи дили маҳвашон волаи холу хатат, Гардани ҷони бутон бастаи ҳар мӯи ту.
Дар базми сухан
Шаб, ки дар базми сухан табъам чаманафсона буд, Панҷаи фикрам ба зулфи шӯхи маънӣ шона буд. Шамъи шавқи дил зи найранги ҷамолаш барфурӯхт, Ҷузв-ҷузвамро пари то
Адабиншоии мо
Субҳ чокест зи ҷайби дили савдоии мо, Шом гарде зи таки бодияпаймоии мо. Хоби ором бурунтоз шуд аз дидаи дил, Пушти по зад чу муҳаббат ба таносоии мо.
Ҳар дам ин гурди аниди пуркуш
Афканад аз хашм сад Суҳробро. Бо сафеҳон дар мақоми дӯстист, Мунҳариф доим улул-албобро. Бишнав аз ман як ду панди дилпазир,
Дӯш дар базми ҳарифон з-ин намат
Мутрибе бар тор зад мизробро. К-ит бигӯям достони золи чарх, То шиноси хуб ин қаллобро.
То шиканҷи ҷаъди мушкинат фиканд
Дар дилам сад гуна печу тобро. Тоқатам шуд тоқу ҷонам ношикеб, Дидаам гум кард расми хобро. Булҳавасро медиҳӣ ҷуллоби васл,
Ҷомро пур кун ки ишқи ҷонгудоз
Бурдааст аз ман тавону тобро. Дар шаби васлат ба ҷаннат кай диҳам, Сояи беду гули маҳтобро. Тоқи абрӯи туам ояд ба ёд,
Аз шиканҷи ҷаъди мушкин
Соқиё, деҳ он шароби нобро, К-оварад дар рақс шайху шобро.
Ку ҳарифе нохуни дахли баҷо
Оварад дар шеъри хуштақрири мо. Ҷавҳарӣ, аз кимиё мо фориғем, Чеҳраи мо зарру ишқ иксири мо.
Ҳиммате, к-эй шӯх, ҳангоми шикор
Зеби фитрокат шавад нахчири мо. Шаҳсавори кишвари аҷзем бас, Хоксорӣ ҷавҳари шамшери мо. Нест ислоҳи ҷунунпироягон,
Ишқ иксири мо
То ҷунун гардид домангири мо, Рафт аз каф риштаи тадбири мо. Баски ҳарфи ишқ иншо мекунем, Ранги ҳайрат резад аз таҳрири мо.
Дастгоҳи гулшан аз ахгар шудан эҷод кард
Мушти хошоке, ки назри шуълазоре доштем. Ҷавҳарӣ, ибратсиришти мост беранги ғурур, Сурма гардидему вазъи хоксорӣ доштем. Арзи қудрат гашт сомони заифӣ чун ҳилол
Бенишонӣ чидаем имрӯз дур аз офтоб
В-арна мо ҳам дастгоҳи зарраворе доштем. То нагардад домани табъе чу субҳ аз мо гарон, Нақди ҳуше чун зари холисиёре доштем. Хиҷлати мо буд арзи ташнагӣ пеши му
Дар тариқи ишқбозӣ ҳар чи мо, сатториён
Ному нанге дошт, дархурди қиморе доштем. Аз хамӯшӣ нолаи мо ҳамчунон афсурда монд, В-арна чун санге ба дил мушти шароре доштем.
Гардиши паймона то пайваста буд, аз хатти он
Дар назар давру тасалсул эътиборе доштем. Домани васлаш зи каф то рафт аз сози фусӯс, Панҷа бар ҳам судани барги чаноре доштем.
Ифтихоре доштем
Ёд он фурсат, ки мо сомони коре доштем, Созу барги ишрате дар базми ёре доштем. Файзи суҳбат чун мудому лутфи соқӣ буд ом, Ҷоми май дар даст бе ранҷи хуморе дош
Ман он шаҳбози қудратошёни фитратам, к-ин ҷо
Намебошад раҳоӣ сайди маъниро зи чанголам. Дабири чарх бар табъи равонам офарин гӯяд, Чу хонад, Ҷавҳарӣ, ин назми ширинтар зи салсолам.
Баҳористони иқболам
Биё, эй қоматат гулдастаи гулзори омолам, Рухи чун хулд рангинат баҳористони иқболам. Чу дур афтод чашмам аз тамошои гули рӯят, Ба ранги андалебони чаман пайвас
Ақлозмоиҳо
Гуле к-онро набошад рангу бӯи ошноиҳо, Бувад рӯи ту, эй ҷӯши баҳори бевафоиҳо. Дили нолон зи дарди ҳаҷр мусиқорро монад, Най аз ман бишнавад акнун шикоёти ҷудои