Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд, Дар нафирам марду зан нолидаанд.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Бинамат эй хирад ба кори ту гум,
Бинамат эй хирад ба кори ту гум, Коргаҳи чарх коргари анҷум. Ки шиносад туро асири ҷиҳот, Чӣ хабар пашшаро зи хориҷи хум?
Эй, номзад ба номи ту дар номаи қабул,
Эй, номзад ба номи ту дар номаи қабул, Ё айюҳал набӣ ва ё айюҳал расул. Борони раҳмати ту ки аз осмони ҷуд, Бар ошиқони ташнаҷигар кардаи нузул.
Қад роқани ҷамолука ё рокиб ал ҷамал,
Қад роқани ҷамолука ё рокиб ал ҷамал, Инзил фаина ҳуббак бил қалби қад вассал. Васфи ту чун кунем, ки дар ояти рухат Ҳуснест ло язолу ҷамолест лам язал.
Эй, хату лаб туро ба ҳам наздик,
Эй, хату лаб туро ба ҳам наздик, Хизру оби бақо ба ҳам наздик. Бар сари кӯйи ту зи хории ишқ, Подшоҳу гадо ба ҳам наздик.
Муҳтасиб андохт дар майхона санг аз роҳи ҷанг,
Муҳтасиб андохт дар майхона санг аз роҳи ҷанг, Войи риндон, гар дарояд пойи хум якраҳ ба санг. Маҷлиси он маҳ баҳористони айшу ишрат аст, Гул дар ӯ рухсори соқӣ
Биё, эй зи сар то қадам ҷони пок,
Биё, эй зи сар то қадам ҷони пок, Зи ҳар тан хитоби ту рӯҳе фидок. Зи дасти туам ҳарчи ояд хуш аст, Чӣ оби ҳаёту чӣ заҳри ҳалок.
Марост аз таби ишқи ту ҷони оташнок,
Марост аз таби ишқи ту ҷони оташнок, Ҳабиби анта табиби вало табиби савок. Чӣ суд сӯфии моро риояти суннат? Чу ҳирси луқма набурд аз даҳони ӯ мисвок.
Дар наъти бақо нест касе бо ту мушорик,
Дар наъти бақо нест касе бо ту мушорик, Ваҷҳи ту бувад боқиву боқӣ ҳама холик. Ҳар ҷо зада з-асмои ту одам дами анбо, Субҳонака ло илма лано гуфта малоик.
Эй, дар самои ишқи ту тасбеҳхон малак,
Эй, дар самои ишқи ту тасбеҳхон малак, Дар рақс бар таронаи тасбеҳашон фалак. Олоф кардаанд алифи ваҳдати туро, Уҳҳоди мумкинот, ки сафаранд як ба як.
Ҳар хазон оядам аз ранги разон бӯйи фироқ,
Ҳар хазон оядам аз ранги разон бӯйи фироқ, Зард шуд рӯям аз ин ғам, ки сияҳрӯйи фироқ. Нест чун васли ту холӣ зи мулоқоти рақиб, Мекашам рахти иқомат ба сари кӯ
Биё эй орзуи ҷони ошиқ,
Биё эй орзуи ҷони ошиқ, Давои дарди бедармони ошиқ. Киром ал котибин нанвишта ҳарфе Ба ҷуз ишқи ту дар девони ошиқ.
Чун ҷамоли худ ҳам андар худ тамошо кард ишқ,
Чун ҷамоли худ ҳам андар худ тамошо кард ишқ, Наъту номи ошиқу маъшуқ пайдо кард ишқ. Буд ошиқ ботину маъшуқ зоҳир шуд ба акс, Сирри ботинро чу дар зоҳир ҳувайд
Майли шакли абрӯят дорам дар ин фирӯзатоқ,
Майли шакли абрӯят дорам дар ин фирӯзатоқ, Бо қади хамгашта тоқам зери ин нилиравоқ. Ҳар қадаҳ к-аз соқии даврам расад дур аз лабат, Гарчи шаҳди ноб бошад, заҳр
Зиҳӣ даҳони ту кони шакар, лабон шангарф,
Зиҳӣ даҳони ту кони шакар, лабон шангарф, Шикори чашми ту ҳурони қосирот-ал-тарф. Ду ҷӯи хун зи ду чашмам ба сафҳаи рухи зард, Чу ҷадвалест мусанно кашида аз ша
Беҳ аз кудурати зуҳду риёст бодаи соф,
Беҳ аз кудурати зуҳду риёст бодаи соф, Биёр бода, ки болои тоат аст инсоф. Куҷост хонаи он моҳи хонагӣ, ки кунем, Зи шавқи соҳиби хона ба гирди хона тавоф?
Он тиҳидаст чӣ хуш гуфт майи лаъл ба каф,
Он тиҳидаст чӣ хуш гуфт майи лаъл ба каф, Ки хуш он кас, ки ба май ҳосили худ кард талаф. Сарф кун дар раҳи май ҳарчи ба даст аст туро, Ки навои тараб аз дасти
Чанд савол эй писар, ки чист тасаввуф,
Чанд савол эй писар, ки чист тасаввуф, Тасфия кун хотир аз ғубори такаллуф. Дур неҳ аз ҳарчи ҳаст пойи таманно, Боз каш аз ҳарчи ҳаст дасти тасарруф.
Ба соид то ниҳод он симбар доғ,
Ба соид то ниҳод он симбар доғ, Диле дорам, зи дасташ доғ бар доғ. Ба тан то дидаам к-ӯ доғҳо сӯхт, Бувад сад доғ бар ҷонам зи ҳар доғ.
Гарчи сӯзад дили парвона зи савдои чароғ,
Гарчи сӯзад дили парвона зи савдои чароғ, Накунад пеши маҳи рӯйи ту парвои чароғ. Зери пои ту сари зулфи сиёҳи ту кунад Равшан ин нукта, ки торик бувад пои чаро
Маро дилест зи тан ғофилу зи ҷон фориғ,
Маро дилест зи тан ғофилу зи ҷон фориғ, Ба ёди ту зи ҷаҳону ҷаҳониён фориғ. Бувад яқину гумон дар шуҳуди ишқ ҳиҷоб, Хушо диле зи яқин холӣ аз гумон фориғ.
Маҷлисе хоҳам тиҳӣ аз сулҳу холӣ аз низоъ,
Маҷлисе хоҳам тиҳӣ аз сулҳу холӣ аз низоъ, Аҳли ваҳдат карда дар вай нақши касратро видоъ. Соқиён аз як тараф пур сохта ҷоми шароб, Мутрибон аз як тараф бардошт
Ҷабин назми ҳусни рухатрост матлаъ,
Ҷабин назми ҳусни рухатрост матлаъ, Ду абрӯ зи матлаъ фурӯтар ду мисраъ. Чунон медурахшад зи бурқаъ ҷамолат, Ки шуд риштаи нур ҳар тори бурқаъ.
Офтобӣ туву аъёни вуҷудат матлаъ,
Офтобӣ туву аъёни вуҷудат матлаъ, Пеши ориф лақабат воҷиби мумкин бурқаъ. Чун ниҳам пойи талаб дар равиши ақл, ки ҳаст, Кӯтаҳ аз домани идроки туаш дасти тамаъ.
Ба коми нафс зи ҷоми фано наёбӣ ҳаз,
Ба коми нафс зи ҷоми фано наёбӣ ҳаз, Ба гоми ақл зи мулки бақо наёбӣ ҳаз. Фанои ишқ шаву аз фано фано шав низ, Ки бе фанои фано аз Худо наёбӣ ҳаз.
Ҷавҳар вуҷуди ишқ бувад, мобақо – араз,
Ҷавҳар вуҷуди ишқ бувад, мобақо – араз, Ан фо такум фалайса ламо фоти ман аваз. Шуд умрҳо, ки аҳди вафо бастаам ба ишқ, Умре мазо ва аҳдӣ бил ишқи мабтаа.