Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Надонам гармии хуне, ки дорад ранги таъсираш,
Надонам гармии хуне, ки дорад ранги таъсираш, Ки ҷавҳар гул кунад ойинасон аз оби шамшераш. Агар ҳушам кунад дар зулмати зулфаш шабехунро, Асас гар моҳ бошад, м
Агар бар қосиди наззора бахшад рухсати бораш,
Агар бар қосиди наззора бахшад рухсати бораш, Бисоти хирмани ҳастӣ бисӯзад барқи дидораш. Маро шуд сояи шамшод аз боли ҳумо беҳтар, Ки бошад бахти ман вобастаи
Зи худ чандон фаромӯшам, ки н-оям ҳеч дар ёдаш,
Зи худ чандон фаромӯшам, ки н-оям ҳеч дар ёдаш, Агарчи ҳамчу булбул рӯзу шаб бошам ба фарёдаш. Дар ин гулшан, надонам, оташи шавқи кӣ боло шуд, Ки қумрӣ шуд чу
Шаҳодатбисмилам аз як нигоҳи чашми мастасташ,
Шаҳодатбисмилам аз як нигоҳи чашми мастасташ, Аҷал дар хотирам н-ояд зи лаъли майпарастасташ. Муҳити кулфати ғамро дилам з-он рӯ шуда моҳӣ, Ки то берун кашад з-
Бинои ишқ гарат ҳаст, хонавайрон бош,
Бинои ишқ гарат ҳаст, хонавайрон бош, Навои сози фироқат бувад, найистон бош. Агар зи моидаи умр лаззате хоҳӣ, Ду рӯз бар сари ин хони ғам ту меҳмон бош.
Гар зиён зоҳир намоӣ, дар хаёли суд бош,
Гар зиён зоҳир намоӣ, дар хаёли суд бош, Яъс то кай? Бар умеди чеҳраи мақсуд бош! Бе нишони тири шуҳрат чанд, эй нанги адам, Як асар бигзору андар олами мавҷуд
Зи хуни дидаи ман номае ба ёр навис,
Зи хуни дидаи ман номае ба ёр навис, Ба ҷои муҳр, ки омад, ту интизор навис. Сухан зи зулфи дарозаш агар кунӣ кӯтаҳ, Ҳадиси турраи ӯро ба пушти мор навис.
Меравам аз хеш ҳар соат зи дунболи нафас,
Меравам аз хеш ҳар соат зи дунболи нафас, Маҳмили моро бувад сози шикасти дил ҷарас. Метавон имрӯз будан фарши пои офтоб, Шабравони роҳро чун соя набвад бими ка
Оҳанги кӯҳсор ту аз гӯши кар мапурс,
Оҳанги кӯҳсор ту аз гӯши кар мапурс, Ташвиши пои обила аз нештар мапурс. Аз меҳр сӯи зарра тавонӣ ту роҳ бурд, Гар хӯи ёр дидаӣ, вазъи шарар мапурс.
Аз табассум лаъли ӯ чун ғунча хандон асту бас,
Аз табассум лаъли ӯ чун ғунча хандон асту бас, Бар ҷароҳатҳои қалбам як намакдон асту бас. Гар набошад муддао арзи ниёзи хештан, Аз арақ бар рӯи соҳил мавҷи тӯф
Бас аст ойинаро кулфати ғубори нафас,
Бас аст ойинаро кулфати ғубори нафас, Ки ғайри ваҳм начинад гул аз баҳори нафас. Зи сози пардаи ҳастӣ ҳамерасад овоз, Ки нест риштаи умри ту ғайри тори нафас.
Эй орази гулгуни ту аз бода гуҳаррез,
Эй орази гулгуни ту аз бода гуҳаррез, Шамшери ҷафои ту бувад бар сари ман тез. Абрӯи ту хам гашта-ст аз бори тағофул, Аз бодаи ноз аст қадаҳи чашми ту лабрез.
Баски аз зулфи ту ман хотирпарешонам ҳанӯз,
Баски аз зулфи ту ман хотирпарешонам ҳанӯз, Сунбул аст чизе, ки мебошад ба домонам ҳанӯз. Ҳамчу шамъи нимсӯзам имшаб аз дасти ғамат, Рафта ҷонам аз тану дар кан
Қоматам хам гашт охир аз ғами болои ноз,
Қоматам хам гашт охир аз ғами болои ноз, Як сари мӯ кам мабодо аз сарам савдои ноз! Ин чӣ сомон аст, ё Раб, дар ғурурободи ҳусн, Ҳар сари мӯи ту бошад ноз бар б
Туӣ, ки нест ба хубӣ туро ба мулк назир,
Туӣ, ки нест ба хубӣ туро ба мулк назир, Ғуломи камтари даргоҳат офтоби мунир. Чу фикри аҳли хирад новаки ту сахт расост, Ки шуд зи боли уқоби хаёли ман пуртир.
Зи ҳаҷр ба пои тамошо нигоҳи ту занҷир,
Зи ҳаҷр ба пои тамошо нигоҳи ту занҷир, Зи шоми зулфи ту субҳи умед домангир! Бунафш рози ғамат шуд натиҷа мӯи сафед, Нарафта аз даҳани ӯ ҳанӯз бӯи шир.
Зибаски гаштаам аз шаҳди васли ӯ маҳҷур,
Зибаски гаштаам аз шаҳди васли ӯ маҳҷур, Мушаббак аст дили ман чу хонаи занбӯр. Ба роҳи ишқ агарчи зи нокасӣ хечам, Нагашт сурма ғуборам вале ба дидаи мӯр.
Эй хироми нози ту чун ҷилваи товуси нар,
Эй хироми нози ту чун ҷилваи товуси нар, Тойири наззораро андар ҳавоят болу пар. Гарчи шуд маҳв аз сиришкам нусхаҳои ғам, вале Гашта бар лавҳи дилам хатти ту на
То хаёли сураташ шуд дидаамро ҷилвагар,
То хаёли сураташ шуд дидаамро ҷилвагар, Чашм накшоям ба сӯи нақшу тасвири дигар. Бахти вожунро ба тахти подшоҳӣ кай диҳам, Сояи боли ҳумо гар бахшадам тоҷе ба с
Ба боғи даҳр, ки ҳар лоларост доғи дигар,
Ба боғи даҳр, ки ҳар лоларост доғи дигар, Чу ғунча ҳосили мо нест ғайри хуни ҷигар. Мабош бе асари шавқ дар раҳи уммед, Ки решарост давидан ба хок баҳри самар.
То шунидам аз сабо афсонаҳои зулфи ёр,
То шунидам аз сабо афсонаҳои зулфи ёр, Сояи шамшодро дар боғ кардам ихтиёр. Нест андар дафтари ҳастӣ ҳисоби дигарам, Баски мебошад шаби ҳаҷраш ба ман рӯзи шумор
Он қадар дорад сафо ойинаи рухсори ёр,
Он қадар дорад сафо ойинаи рухсори ёр, Акс чун наззора аз лағзиш намегирад қарор. Ҷавҳари фарди даҳонаш ҷузви беаҷзо бувад, Аз ҷавори қисмати ӯ муддаӣ шуд шармс
Баски андар боғ аз ҷаннат асар дорад баҳор,
Баски андар боғ аз ҷаннат асар дорад баҳор, Ҷомае ҳамчун пари тӯтӣ ба бар дорад баҳор. Дам ба дам ойинасон дар ишратободи чаман Шоҳиди гулҳои рангин ҷилвагар до
Дар дил хаёли он қади раъно нигоҳ дор,
Дар дил хаёли он қади раъно нигоҳ дор, Ёди парӣ намудӣ ту, мино нигоҳ дор. Омад қумоши ҳусн ба бозори эътибор, Савдои Юсуфаш ба Зулайхо нигоҳ дор.
Ҳар куҷо гар гирдбоде ҳалқа месозад ғубор,
Ҳар куҷо гар гирдбоде ҳалқа месозад ғубор, Ҳалқаҳои доми уммед аст чашми интизор. Меравад дил аз барам ҳар дам ба ёди ҷилвааш В-аз хиромаш нест дар дастам инони