Шеърҳо бо теги: табиат
Шеърҳои марбут ба теги «табиат» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Дар лабханди ӯ
Дидаму меомад аз муқобили ман дӯш, Хандаи талхе ниҳода бар лаби пурнӯш. Ғамзада чун моҳтоби охири пойиз, Дӯхта бар рӯи ман нигоҳи ғамангез.
Онно
Субҳ механдаду боғ аз нафаси гарми баҳор, Мекушояд мижаву мешиканад мастии хоб. Осмони тофта дар биркаву з-ин тобиши гарм, Оташ ангехта дар синаи афсурдаи об.
Ману дарё
Ду раҳсозему раҳпаймо – ману дарё, ману дарё, Ду ҳамроҳему ду танҳо – ману дарё, ману дарё. Зи як сарчашма меоем, як сарчашмаи кӯҳӣ, Ба поинҳо аз он боло – ману
Ай хоб, ба ҷони ту, заҳмат бибарӣ имшаб
Ай хоб, ба ҷони ту, заҳмат бибарӣ имшаб, Аз баҳри Худо, з-ин ҷо андар гузарӣ имшаб! Ҳар ҷо, ки бипаррӣ ту, вайрон шавад он маҷлис, Ай хоб, дар ин маҷлис то дарн
Боз бунафша расид ҷониби савсан дуто
Боз бунафша расид ҷониби савсан дуто, Боз гули лаълпӯш мебидаронад қабо. Боз расиданд шод з-он суви олам чу бод Масту хиромону хуш сабзқабоёни мо!
Ай ҳама хубӣ туро, пас ту киройӣ, киро?!
Ай ҳама хубӣ туро, пас ту киройӣ, киро?! Ай гули дар боғи мо, пас ту куҷойӣ куҷо?! Савсан бо сад забон аз ту нишонам надод, Гуфт: «Рав, аз ман маҷӯ ғайри дуъову
Хабар кун, ай ситора, ёри моро
Хабар кун, ай ситора, ёри моро, Ки дарёбад дили хунхори мо! Хабар кун он табиби ошиқонро, Ки то шарбат диҳад бемори моро!
Биё, ай ҷони нав дода ҷаҳонро
Биё, ай ҷони нав дода ҷаҳонро, Бибар аз кор ақли кордонро! Чу тирам, то напарронӣ, напаррам, Биё, бори дигар пур кун камонро!
Зиҳӣ ишқ, зиҳӣ ишқ, ки морост, Худоё!
Зиҳӣ ишқ, зиҳӣ ишқ, ки морост, Худоё! Чӣ нағз аст, чӣ хуб аст, чӣ зебост, Худоё! Чӣ гармем, чӣ гармем аз ин ишқ чу хуршед, Чӣ пинҳон, чӣ пинҳони, чӣ пайдост, Ху
Баъд аз имрӯз ошкоро дӯст медорам туро
Баъд аз имрӯз ошкоро дӯст медорам туро, Аз ту чун пӯшам, нигоро, дӯст медорам туро. Дар вуҷуди ман зи ҳастӣ ҳар сари мӯе, ки ҳаст, Дӯст медорад маро, то дӯст ме
Мадҳ
Эй зоти ту бо зуҳури олам, Чун хилқати Мустафову Одам! Бар лавҳи вуҷуд нуқтаи саҳв Афтода муаххару муқаддам.
Дар тавҳид
Эй бар камоли қудрати Ту ақли кул гувоҳ, Бар лавҳи кибриёи Ту тавқеъи «ло илоҳ». Ошуфтагони хоки раҳат раҳравони дин, Дурдикашони ҷоми ғамат соликони роҳ.
Ифтитоҳи сухан он беҳ, ки кунанд аҳли камол
Ифтитоҳи сухан он беҳ, ки кунанд аҳли камол Ба санои маликулмулк Худои мутаъол. Подшоҳе, ки ба перомани ҷоҳаш нарасад Аз азал то ба абад васмати нуқсону завол.
Агар гул орад бор он рухони ӯ, на шигифту
Агар гул орад бор он рухони ӯ, на шигифту, Харойина чу ҳаме май хурад, гул орад бор. Ба зулфи каҷ, валекин ба қадду қомат рост, Ба тан дуруст, валекин ба чашмак
Дар дидаам агарчи маҷоли назора нест
Дар дидаам агарчи маҷоли назора нест, Дил меравад ба сайри гулистону чора нест. Булбул наям, ки шиква намоям зи ҷаври хор, Парвонаам, ки бок маро аз шарора нест
Эй акси рухат ҷон диҳад ойинаи дилро чун мӯъҷизи Исо!
Эй акси рухат ҷон диҳад ойинаи дилро чун мӯъҷизи Исо! Тӯтӣ шуда ҳайрони суханҳои ту, ҷоно, бо он лаби гӯё!
Шунидаанд бутони Яман каломи маро
Шунидаанд бутони Яман каломи маро, Навиштаанд ба оби ақиқ номи маро. Ба базм бе лабаш азбаски вожгун шудааст, Ҳубоби бода тасаввур кунанд ҷоми маро.
Ҷамъ гардонад Худо хоби парешони маро
Ҷамъ гардонад Худо хоби парешони маро, Кард ғафлат сабзаи хобида мижгони маро. Домани дашти ҷунунам дилкушо афтодааст, Бӯйи гул реги равон бошад биёбони маро.
Ғами ту, то нафас боқист, бо ман ҳар нафас бодо
Ғами ту, то нафас боқист, бо ман ҳар нафас бодо, Ба ҷуз рӯи гулат дигар ба чашмам хору хас бодо! Хаёлам дар шаби зулфат равад ногаҳ ба айёрӣ, Ба шаҳристони ҳусн
Шӯри булбул медиҳад ёд аз қадаҳнӯшӣ маро
Шӯри булбул медиҳад ёд аз қадаҳнӯшӣ маро, Накҳати гул мекунад таклифи беҳушӣ маро. Ҳар замон бар лаб яке дарёи оташ мениҳам, Аз қазо имрӯз меояд қадаҳпӯшӣ маро.
Мо – булбулон баланд насозем хонаро
Мо – булбулон баланд насозем хонаро, Хуш кардаем хонаи якошёнаро. Сангиндил аст ҳар кӣ ба зоҳир мулоим аст, Пинҳон даруни пунба нигар пунбадонаро.
Даме, ки ёр гузорад қадам ба хонаи мо
Даме, ки ёр гузорад қадам ба хонаи мо, Сазад, ки Каъба шавад санги остонаи мо. Сазад, ки даъвии ҳамсоягӣ ба мӯр кунем, Ки саҳни хонаи халқ аст боми хонаи мо.
Эй рӯи ту субҳи сафо, чашми ту шабнам
Эй рӯи ту субҳи сафо, чашми ту шабнам, Аз нури ту равшан шуда дилхонаи олам. Аз зулфи ту ҳар шаб ба сарам сояи ғам буд, В-аз лаби ту ҳар дам ба дилам шӯълаи зам
Боз ин чӣ шӯриш аст, ки дар халқӣ олам аст
Боз ин чӣ шӯриш аст, ки дар халқӣ олам аст? Боз ин чӣ навҳа ва чӣ азо ва чӣ мотам аст? Боз ин чӣ растахез аст, ки бе нафхи сӯри қиёмат аст? К-ин субҳ дамидану ф
Зи тоби оташи ишқат шабам бадан месӯхт
Зи тоби оташи ишқат шабам бадан месӯхт, Зи сӯзи шуълаи оҳам дили сухан месӯхт. Агар на оби дами теғи ғамзаат хӯрдӣ, Шаҳиди ишқи ту то ҳашр дар кафан месӯхт.
