Шеърҳо бо теги: табиат
Шеърҳои марбут ба теги «табиат» дар сомонаи «Шоирон».
Ошён месозад аз хас булбули бесабру ҳуш
Ошён месозад аз хас булбули бесабру ҳуш, Мекунад з-ағёр ҳоли херо хошокпӯш. Вақти гул бошад ғанимат, ҷуз ба ишрат магзарон, Дам ба дам дар гӯши ҳушам гӯям ин ма
То ба чашмат шуда дар ноз баробар наргис
То ба чашмат шуда дар ноз баробар наргис, Нозанинои чамнрост назар бар наргис. Гар ба мастона ду чашмат кунам ӯро нисбат Кунад аз гиряи шодӣ мижаҳо тар наргис.
Тирборон расад аз қавси кузаҳ, бар наргис
Тирборон расад аз қавси кузаҳ, бар наргис, Сар аз ин саҳм кашад дар сипари зар наргис. Ҷоми зар бин, ки зи аснои ту симангуштон, Чун намудаст чу хубони суманбар
Ба рухсору ҷабину рӯю ораз бурдӣ, эй дилбар
Ба рухсору ҷабину рӯю ораз бурдӣ, эй дилбар Фурӯғ аз субҳу нур аз рӯзу акс аз моҳ, тоб аз х(в)ар. Фурӯғу нуру аксу тоби рӯят карда ошиқро Басар бино, хирад доно
На дар кӯҳ ин садо аз нолаи Фарҳод мехезад
На дар кӯҳ ин садо аз нолаи Фарҳод мехезад, Зи сангу оҳан аз дарди дилаш фарёд мехезад. Хаёли оразу болои ту то бастаам бо худ, Зи боғи хотирам гул медамад, шам
З-офтоб ба рашкам, ки зери пои ту афтад
З-офтоб ба рашкам, ки зери пои ту афтад, Зи соя низ, ки чун зулф дар қафои ту афтад. Ба ҳар бало, ки расад аз ту, ғайри шукр нагӯям, Маро атост балое, ки аз бар
Бар тарфи боғ аҷаб дилкаш аст сояи бед
Бар тарфи боғ аҷаб дилкаш аст сояи бед, Ки ламъа-ламъа дурахшад аз он миён хуршед. Занад чашмакат он ламъаҳо зи ҷунбиши бод, Ки хез дидаи ибрат кушо ба лолаву х
Шунидаам, ки ба гул булбули саҳархон гуфт
Шунидаам, ки ба гул булбули саҳархон гуфт, Ки шукри неъмати субҳи висол натвон гуфт. Даруни ғунча чаро хуну ҷайби гул чок аст, Агарна мурғи чаман достони ҳиҷрон
Бисоти сабза фиканданд кӯҳу саҳроро
Бисоти сабза фиканданд кӯҳу саҳроро, Зи лолаорази вай ҷом тоза шуд маро. Куҷост сояи гулрух, ки ранги лола диҳад, Ба базми гул зи маи лаъл ҷоми миноро!
Гар наёбам бӯе аз васли ту дар ин гулзорҳо
Гар наёбам бӯе аз васли ту дар ин гулзорҳо, Ҳамчу ашки худ ба хун ғалтам миёни хорҳо . Чун ниқобафканда дидат шоҳиди гул дар чаман, Канд нохун-нохун аз рашки ру
Ҷоно, чӣ шуд, ки пурсиши ёрон намекунӣ
Ҷоно, чӣ шуд, ки пурсиши ёрон намекунӣ, Дармони дарди синафигорон намекунӣ? Доман зи қатраҳои сиришкам намекашӣ, Ҳамчун гул эҳтироз зи борон намекунӣ.
Ту дар парда ниҳон, эй қаъбаи ҷон
Ту дар парда ниҳон, эй қаъбаи ҷон, Зи шавқат оламе рӯ дар биёбон. Ту ганҷию дар маъмура ҳар дам Ба ҷустуҷӯи ту сад хонавайрон.
Шабҳо, ки доғи фурқати он моҳ мекашам
Шабҳо, ки доғи фурқати он моҳ мекашам, То рӯз нола мекунаму оҳ мекашам. З-он маҳ намекунам гила, к-ин меҳнату бало Аз бахти тираву дили гумроҳ мекашам.
Аз хор-хори ишқи ту дар сина дорам хорҳо
Аз хор-хори ишқи ту дар сина дорам хорҳо, Ҳар дам шукуфта бар рухам з-он хорҳо гулзорҳо. Аз бас фиғону шеванам, чангест хам гашта танам, Ашк омада то доманам аз
Чанд сӯйи чаман оям ба ҳавоят чу сабо
Чанд сӯйи чаман оям ба ҳавоят чу сабо, Як раҳ, ай сарви саҳӣ, қомати раъно бинамо. Ба таҳи куртаи нилӣ суйи бустон бихиром, То гул аз шавқ кунад хирқаи фирӯза қ