Шеърҳо бо теги: табиат
Шеърҳои марбут ба теги «табиат» дар сомонаи «Шоирон».
Бинол, булбул, агар бо манат сари ёрист
Бинол, булбул, агар бо манат сари ёрист, Ки мо ду ошиқи зорему кори мо зорист. Дар он замин, ки насиме вазад зи турраи дӯст, Чӣ ҷойи дам задани нофаҳои тоторист
Хуштар зи айшу суҳбати боғу баҳор чист
Хуштар зи айшу суҳбати боғу баҳор чист, Соқӣ куҷост, гӯ сабаби интизор чист? Ҳар вақти хуш, ки даст диҳад, муғтанам шумор, Касро вуқуф нест, ки анҷоми кор чист.
Сари иродати мо в-остони ҳазрати дӯст
Сари иродати мо в-остони ҳазрати дӯст, Ки ҳар чӣ бар сари мо меравад, иродати ӯст. Назири дӯст надидам, агарчи аз маҳу меҳр Ниҳодам ойинаҳо дар муқобили рухи дӯ
Ба доми зулфи ту дил мубталои хештан аст
Ба доми зулфи ту дил мубталои хештан аст, Бикуш ба ғамза, ки инаш сазои хештан аст. Гарат зи даст барояд муроди хотири мо, Ба даст бош, ки хайре ба ҷойи хештан
Гул дар бару май дар кафу маъшуқ ба ком аст
Гул дар бару май дар кафу маъшуқ ба ком аст, Султони ҷаҳонам ба чунин рӯз ғулом аст. Гӯ, шамъ маёред дар ин ҷамъ, ки имшаб Дар маҷлиси мо моҳи рухи дӯст тамом а
Кунун, ки бар кафи гул ҷоми бодаи соф аст
Кунун, ки бар кафи гул ҷоми бодаи соф аст, Ба сад ҳазор забон булбулаш дар авсоф аст. Бихоҳ дафтари ашъору роҳи саҳро гир, Чӣ вақти мадрасаву баҳси кашфи «Кашшо
Саҳни бустон завқбахшу суҳбати ёрон хуш аст
Саҳни бустон завқбахшу суҳбати ёрон хуш аст, Вақти гул хуш бод, к-аз вай вақти майхорон хуш аст. Аз сабо ҳар дам машоми ҷони мо хуш мешавад, Оре, оре, тиби анфо
То сари зулфи ту дар дасти насим афтодаст
То сари зулфи ту дар дасти насим афтодаст, Дили савдозада аз ғусса дуним афтодаст. Чашми ҷодуи ту худ айни саводи сеҳр аст, Лекин ин ҳаст, ки ин нусха сақим афт
Равоқи манзари чашми ман остонаи туст
Равоқи манзари чашми ман остонаи туст, Карам намову фуруд о, ки хона хонаи туст. Ба лутфи холу хат аз орифон рабудӣ дил, Латифаҳои аҷаб зери дому донаи туст.
Шукуфта шуд гули ҳамрову гашт булбул маст
Шукуфта шуд гули ҳамрову гашт булбул маст Салои сархушӣ, эй сӯфиёни бодапараст! Асоси тавба, ки дар муҳкамӣ чу санг намуд, Бибин, ки ҷоми зуҷоҷӣ чӣ турфааш биши
Хаме, ки абруи шӯхи ту дар камон андохт
Хаме, ки абруи шӯхи ту дар камон андохт, Ба қасди ҷони мани зори нотавон андохт. Набуд ранги ду олам, ки нақши улфат буд, Замона тарҳи муҳаббат на ин замон андо
Медамад субҳу килла баста саҳоб,
Медамад субҳу килла баста саҳоб, Ассабӯҳ, ассабӯҳ, ё асҳоб! Мечакад жола бар рухи лола, Алмудом, алмудом, ё аҳбоб!
Дарахти дӯстӣ биншон, ки коми дил ба бор орад
Дарахти дӯстӣ биншон, ки коми дил ба бор орад, Ниҳоли душманӣ баркан, ки ранҷи бешумор орад. Чу меҳмони ҳаробатӣ, ба иззат бош бо риндон, Ки дарди сар кашӣ, ҷон
Равнақи аҳди шабоб аст дигар бустонро
Равнақи аҳди шабоб аст дигар бустонро, Мерасад муждаи гул булбули хушалҳонро. Эй сабо, гар ба ҷавонони чаман бозрасӣ, Хидмати мо бирасон сарву гулу райҳонро.
Ёрӣ андар кас намебинем
Ёрӣ андар кас намебинем, ёронро чӣ шуд? Дӯстӣ кай охир омад, дӯстдоронро чӣ шуд? Оби ҳайвон тирагун шуд, Хизри фаррухпай куҷост? Хун чакад аз шохи гул, абри баҳ
Дарахти дўстӣ
Дарахти дўстӣ биншон, ки коми дил ба бор орад, Ниҳоли душманӣ баркан, ки ранҷи бешумор орад. Чу меҳмони хароботӣ, ба иззат бош бо риндон, Ки дарди сар кашӣ, ҷон
Гул бе рухи ёр хуш набошад
Гул бе рухи ёр хуш набошад, Бе бода баҳор хуш набошад. Тарфи чаману тавофи бӯстон, Бе лола узор хуш набошад.
Дида дарё кунам
Дида дарё кунаму сабр ба саҳро фиканам, В-андар ин кор дили хеш ба дарё фиканам. Аз дили танги гунаҳгор барорам оҳе, К-оташ андар ҷигари Одаму Ҳаво фиканам.
Ғам махӯр
Юсуфи гумгашта боз ояд ба Канъон, ғам махӯр Кулбаи эҳзон шавад рӯзе гулистон, ғам махӯр! Эй дили ғамдида ҳолат беҳ шавад, дил бад макун, В-ин сари шӯрида бозояд