Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед, Бар сарам афсонае хонеду афсунам кунед. Нест андуҳи маро бо дарди Маҷнун нисбате, Мешавам девона, гар нисбат ба Маҷнуна
Бани одам аъзои якдигаранд
"Бани одам аъзои якдигаранд", Ки акнун паи қатли якдигаранд. "Чу узве ба дард оварад рӯзгор", Дигар узвҳоро ба он як чӣ кор?
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст, Дар парешонҳолию дармондагӣ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст, Вар-на ин нону намак дар ҳама ҷо бисёр аст. Умр агар хуш гузарад, зиндагии ХИЗР(а) кам аст. Вар-на нохуш гузарад, ними на
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам, Бидидам як ҷавоне хуфта бемор.
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст, Аз ҳазорон каъба як дил беҳтар аст. Дил назаргоҳи Ҷалили Акбар аст, Каъба бунёди Халили Озар аст.
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр, Ки ту одам нашавӣ ҷони падар. Ҳайфи он умр, ки ай бе сару по, Дар раҳи тарбиятат кардам сарф.
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст. Шишаи бишкастаро пайванд кардан мушкил аст. Кӯҳро он бузурги метавон ҳамвор кард, Ҳарфи ноҳамворро ҳамвор кард
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстӣ мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ аз касе, ки намирад барои дӯст.
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм, Ки дониш ба инсон тавоно бувад.
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав, Мард бош эй хастадил, шар
Лоиқ намеояд дигар.
Дар ин замин монанди ман Ошиқ намеояд дигар, Биншин ба рӯи чашми ман, Лоиқ намеояд дигар.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Ба пои сарви чаман об агар равон бошад,
Ба пои сарви чаман об агар равон бошад, Равон ба пои ту, эй сарви ман, равон бошад. Муҳаббати ту бувад андаруни сина маро, Бад-он масоба, ки зар андаруни кон бо
Ё Раб, он абруи пайваста саломат бошад,
Ё Раб, он абруи пайваста саломат бошад, Рухи чун гул, лаби чун баста саломат бошад. Вақти он шуд, ки хат андар лаби ту ҷой гирифт, Чашми шаҳло ба мани хаста сал
Оҳ аз он чашм, ки теғи нигаҳаш хун резад,
Оҳ аз он чашм, ки теғи нигаҳаш хун резад, Хун кунад сад дилу аз ҳар мижа берун резад. Бе ту, боз ой, ки дар кунҷи ғамам хуни сиришк Аз сари ҳар мижа монандаи Ҷа
Маро ба хотир аз ин навъ орзу гузарад,
Маро ба хотир аз ин навъ орзу гузарад, Ки аз ниёми туам теғ бар гулӯ гузарад. Маро ба сирри миёни ту нест ҳадди вуқуф, Агарчи диққати андешаам зи мӯ гузарад.
Чӣ ҷафоҳо, ки ба ман он бути танноз накард,
Чӣ ҷафоҳо, ки ба ман он бути танноз накард, Ҷӯрагӣ бо дигарон карду ба ман ноз накард. Ҳеҷ гоҳе нашудаст ин, ки ба иғвои рақиб Ҳар куҷо дида маро, арбада оғоз н
Чашми бадмасти ту гар қасди ҳалокам дорад,
Чашми бадмасти ту гар қасди ҳалокам дорад, Лек мижгони ту дар сояи токам дорад. Завқи гул кардани ҳарф аз даҳанат мерезад, То куҷоҳо сари фитрат ба мағокам дора
Нигори ман, ки зи чини ҷабин табассум кард,
Нигори ман, ки зи чини ҷабин табассум кард, Тараҳҳумест, ки дар пардаи тазаллум кард. Зи ҷайби ҳар гули ин боғ медамад сад чок, Кадом ғунчадаҳан як саҳар табасс
То дил ҳавои сабр, на савдои боғ кард,
То дил ҳавои сабр, на савдои боғ кард, Яъне, ки ишқ аз ду ҷаҳонам фароғ кард. Бошад чи сарфа замзамае андалебро, Он ҷо, ки зоғ зеру баму коғ-коғ кард.
Қурбони ту ҷонам, кӣ маро аз ту ҷудо кард?
Қурбони ту ҷонам, кӣ маро аз ту ҷудо кард? Боре, зи кафам домани васли ту раҳо кард. Лаъли ту табиб аст, дили ғамзада бемор, Эй кош, бар ин ғамзада лаъли ту дав
З-он шӯхи шарархӯ, ки касе ком надорад,
З-он шӯхи шарархӯ, ки касе ком надорад, Ку сӯхтае, то тамаи хом надорад? Чун кӯдаки инҷиқ, ки кунад алла ба алвонҷ, Ҷуз дар хами зулфат дилам ором надорад.
Уқоб тири ту чун шаст аз камон бихӯрад,
Уқоб тири ту чун шаст аз камон бихӯрад, Навола аз дили ушшоқи нотавон бихӯрад. Гарам ғами ту диҳад даст чун таоми лазиз, Дили гурусна ба сад дасту сад даҳон бих
Сунбул аз печу хами турраи ӯ тоб хӯрад,
Сунбул аз печу хами турраи ӯ тоб хӯрад, Сарв пеши қади ӯ бар лаби ҷӯ об хӯрад. Эй шакарлаб, ҳаваси рӯи ту дар сурати субҳ Меҳр дӯғест, ки дар косаи маҳтоб хӯрад
Гирди моҳат, ки хати ғолиягун мегардад,
Гирди моҳат, ки хати ғолиягун мегардад, Бар мани дилшуда сармашқи ҷунун мегардад. Соқи симини ту моҳист, кафал чашмаи нур, Турфа моҳист, ки аз чашма бурун мегар
Бӯса аз лаъли туам дар ивази ҷон афтод,
Бӯса аз лаъли туам дар ивази ҷон афтод, Буд ин кола гарон, шукр, ки арзон афтод. Хортар пеши сари зулфи ту ҷону дили мост, З-он зару сим, ки дар дасти каримон а
Хатти мушкини ту сабзу лаъли гавҳарбор сурх,
Хатти мушкини ту сабзу лаъли гавҳарбор сурх, Рост чун тӯтӣ ба хунам кардаӣ минқор сурх. То ту боз оӣ, ба хуни дил сарои дидаро Кардаам аз хомаи мижгон дару дево
Изо таҳоҷамака л-ҳумму фашраб ал-ақдоҳ,
Изо таҳоҷамака л-ҳумму фашраб ал-ақдоҳ, Фарубба мушкилу инҳалла мин зуҷоҷати роҳ. Ба ёди зулфу рухаш нагзарад шабе бар ман, Ки хуни дида нарезам зи шом то ба са
Ба зулфу рӯи ту хунам чунон шудаст мубоҳ,
Ба зулфу рӯи ту хунам чунон шудаст мубоҳ, Ки ҳеҷ як нагузоранд шомро ба сабоҳ. Зи шавқи кӯи ту поям намерасад ба замин, Фанаҳну индака тайран, латайра ғайри ҷан
Хатат нишони ривоҷу рухат мисоли сабоҳ,
Хатат нишони ривоҷу рухат мисоли сабоҳ, Ба ёди ин ду манам фориғ аз сабоҳу равоҳ. Зи нофа мӯи ту хуштар ба ҷоъилу з-зулмот, Зи моҳ рӯи ту беҳтар ба фолиқ ул-исб
Эй ситонида ба ҳусн аз ҳамаи хубон боҷ,
Эй ситонида ба ҳусн аз ҳамаи хубон боҷ, Каҷкулоҳон пайи таъзим туро дода хироҷ. Сурма шуд гарди суми тавсани ту Қайсарро, Аз ғубори дарат Искандару Хоқонро тоҷ.
Аз чашми ту кардем ба абрӯи ту он баҳс,
Аз чашми ту кардем ба абрӯи ту он баҳс, К-аз бодапарастон ба ҳилоли рамазон баҳс. Бо абрӯву мижгони ту ҳарфе натавон зад, Аз бас кунад охир ба хадангу ба камон
Эй хотирам ошуфтаи гесӯи сиёҳат,
Эй хотирам ошуфтаи гесӯи сиёҳат, Бечора дилам волаи рухсори чу моҳат. Нозук дили ман чун кунад, эй наргиси ҷонон, К-аз ҷавшани ҷон мегузарад тири нигоҳат.
Дилбаро, ороми дил ё роҳати ҷон хонамат,
Дилбаро, ороми дил ё роҳати ҷон хонамат, Баски зебоӣ, туро ҳам ину ҳам он хонамат. Бо чунин ҳусне, ки чашми ошиқон ёбад фурӯғ, Офтоби базм ё шамъи шабистон хона
Маро чу шона бибояд ба каф ҳазор ангушт,
Маро чу шона бибояд ба каф ҳазор ангушт, Ки то барам ба хами турраи нигор ангушт. Ҳанӯз як ваҷабам аз ту ҷои дурӣ нест, Агарчи риши ту шуд бар зақан чаҳор ангуш
Эй лабат шакарфишону турраат анбарсиришт,
Эй лабат шакарфишону турраат анбарсиришт, Талъати хуршед пеши хубии рӯи ту зишт. Ҷазбаи ишқи ту берун мекунад аз роҳи шавқ Зоҳидонро аз савомеъ роҳибонро аз кун
Як сару гардан нигори ман чу аз гулшан гузашт,
Як сару гардан нигори ман чу аз гулшан гузашт, Обро оби хиҷолат то сару гардан гузашт. Шамъи иқболе, ки ман афрӯхтам, аз бахти бад Чун шарар дар санг пинҳон аз