Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед, Бар сарам афсонае хонеду афсунам кунед. Нест андуҳи маро бо дарди Маҷнун нисбате, Мешавам девона, гар нисбат ба Маҷнуна
Бани одам аъзои якдигаранд
"Бани одам аъзои якдигаранд", Ки акнун паи қатли якдигаранд. "Чу узве ба дард оварад рӯзгор", Дигар узвҳоро ба он як чӣ кор?
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст, Дар парешонҳолию дармондагӣ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст, Вар-на ин нону намак дар ҳама ҷо бисёр аст. Умр агар хуш гузарад, зиндагии ХИЗР(а) кам аст. Вар-на нохуш гузарад, ними на
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам, Бидидам як ҷавоне хуфта бемор.
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст, Аз ҳазорон каъба як дил беҳтар аст. Дил назаргоҳи Ҷалили Акбар аст, Каъба бунёди Халили Озар аст.
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр, Ки ту одам нашавӣ ҷони падар. Ҳайфи он умр, ки ай бе сару по, Дар раҳи тарбиятат кардам сарф.
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст. Шишаи бишкастаро пайванд кардан мушкил аст. Кӯҳро он бузурги метавон ҳамвор кард, Ҳарфи ноҳамворро ҳамвор кард
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстӣ мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ аз касе, ки намирад барои дӯст.
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм, Ки дониш ба инсон тавоно бувад.
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав, Мард бош эй хастадил, шар
Лоиқ намеояд дигар.
Дар ин замин монанди ман Ошиқ намеояд дигар, Биншин ба рӯи чашми ман, Лоиқ намеояд дигар.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Ба уммеде, ки дар вайронаам дилдор меояд,
Ба уммеде, ки дар вайронаам дилдор меояд, Бурун ҳар лаҳза ҷонам аз бадан сад бор меояд. Надонам нағмапардози хаёли кист дил, ё Раб! Ба гӯшам, к-аз нафас ҳар дам
Гар хок шавад дил, ба таманнои ту шояд,
Гар хок шавад дил, ба таманнои ту шояд, В-ар хун чакад аз дида, ба савдои ту бояд. Ку нохуни иқбол, ки сарпанҷаи тақдир То уқдаам аз кори фурӯбаста кушояд.
Гар ба наззораи боғам ҳавасе меояд,
Гар ба наззораи боғам ҳавасе меояд, Бе туам гул ба назар хору хасе меояд. Омадӣ бар сари болинаму дил бар дари чашм, Ба умеди нигаҳи бозпасе меояд.
Агар вуҷуди араз тобеи маҳал набувад,
Агар вуҷуди араз тобеи маҳал набувад, Ба ғайри лаъли ту ҷони маро халал набувад. Зи нуктаи даҳанат кист то занад ҳарфе, Чӣ муддаӣ, ки аз ин нукта дар ҷадал набу
Ҳаргиз зи ман мабод, ки з-инсон хато равад,
Ҳаргиз зи ман мабод, ки з-инсон хато равад, К-аз зулфи ӯ киноя ба мушки Хито равад. Бо нақши пои ӯ, ки бувад қиблаи мурод, Файзи иҷобат аз кафи дасти дуо равад.
То дил андар хами он зулфи парешон наравад,
То дил андар хами он зулфи парешон наравад, Сари шӯридаи ман бар сари сомон наравад. Нест сарве ба чаман, к-аз сари хиҷлат шуда об, Дар қадамҳои ту, эй сарви хи
Фикри хамӯшии ту ҳаловатасар шавад,
Фикри хамӯшии ту ҳаловатасар шавад, Чун нола уқда шуд, ба дили найшакар шавад. Дил дар шиканҷи зулфи ту хоҳад ватан гузид, Ин байзаро гузор, ки ошуфтатар шавад.
Он, ки ба хубӣ масали моҳ буд,
Он, ки ба хубӣ масали моҳ буд, Моҳвашон чокару ӯ шоҳ буд. Он чӣ зи лаб гул кунадам, нола аст, Он чӣ зи дил сар кашадам, оҳ буд.
Дар таҳайюр баски дар вайронӣ ободам кунанд,
Дар таҳайюр баски дар вайронӣ ободам кунанд, Ку шикасти ранг, то таъмири бунёдам кунанд? Он қадарҳо шахси ман маъдуми мутлақ нест, нест, Гар яке ойина бардоранд
Вақти он шуд, ки ҳарифон майи гулранг зананд,
Вақти он шуд, ки ҳарифон майи гулранг зананд, Майи гулранг ба оҳанги дафу чанг зананд. Ошноӣ натавон кард ба хубон, ки агар Аз сари сулҳ дароӣ, сухан аз ҷанг за
Ҳоҷиби кӯи ту дар бар рухи мо во накунад,
Ҳоҷиби кӯи ту дар бар рухи мо во накунад, Чӣ кунад банда, ки ҷуз кӯи ту маъво накунад?! Мекунад дард зи ҳар сӯ, чӣ зи хатту чӣ зи хол, Он ки аз рӯи ту тарки раҳ
Он бевафо, ки лутф ба ушшоқ мекунад,
Он бевафо, ки лутф ба ушшоқ мекунад, Худро зи дилбарон ба вафо тоқ мекунад. Эй ринд, агар зи бода кунад манъ муҳтасиб, Ҳаргиз макун, ки пири муғон оқ мекунад.
Ёри ман бар чеҳра зулфи худ парешон мекунад,
Ёри ман бар чеҳра зулфи худ парешон мекунад, Офтоберо ба зери абр пинҳон мекунад. Гарчи накшояд гиреҳ аз кори шабнам, з-он, ки гул, Ашки ӯро тукмаи банди гиребо
Бингар, ки ёр майл ба ағёр мекунад,
Бингар, ки ёр майл ба ағёр мекунад, Бар рағми мо ба гуфтаи ӯ кор мекунад. Оби равон, ки бӯса занад пои сарвро, Изҳори бандагӣ ба қади ёр мекунад.
Сиришки сурхи ман абри баҳорро монад,
Сиришки сурхи ман абри баҳорро монад, Аз он сиришк рухам лолазорро монад. Дилам ҳамерамад аз турраи каҷи ту аз он, Ки неши ақрабу дандони морро монад.
Лабат ба тарзи табассум даме, ки ханда кунад,
Лабат ба тарзи табассум даме, ки ханда кунад, Ба ханда халқи ҷаҳонро ба хеш банда кунад. Рақиб агарчи туро нағз дид, даст мадеҳ, Ҳаромияст, мабодо, ки кори ганд
Қадам зи бори ҷафоҳои ёр мешиканад,
Қадам зи бори ҷафоҳои ёр мешиканад, Чу шохи нахл, ки пур шуд зи бор, мешиканад. Хате, ки медамад аз гирди лаъли мушкинат, Зи рашк бар ҷигари ғунча хор мешиканад
Ба гул зи рӯи ту ҳар кас хумор мешиканад,
Ба гул зи рӯи ту ҳар кас хумор мешиканад, Замона дар назараш неши хор мешиканад. Лаби ту равнақи оби ҳаёт мерезад, Хати ту қимати мушки татор мешиканад.
Дилам ба тоқи баланди ду абрӯят шуда банд,
Дилам ба тоқи баланди ду абрӯят шуда банд, Чи сон шавад, агар афтад аз ин ду тоқи баланд. Намуд аз лаби лаъли ту касби ширинӣ, Ҳадиси ман, ки занад таъна бар ҳа
Чашми масти ту ба оҳуи ҳарам мемонад,
Чашми масти ту ба оҳуи ҳарам мемонад, Хати сабзи ту ба райҳони Ирам мемонад. Дилаке нест, ки сад пора накарда-ст ба ноз, Абруи ӯ, ки ба шамшери дудам мемонад.
Эй ҷону дили халқ ба гесӯи ту дар банд,
Эй ҷону дили халқ ба гесӯи ту дар банд, Равшан зи рухи хуби ту анвори Худованд. Аз гесуи дилбанд кунӣ банда дили халқ, Эй банда, дили халқ бад-он гесуи дил банд
Гаҳ дилам сӯи хату гаҳ сӯи гесӯ мекашад,
Гаҳ дилам сӯи хату гаҳ сӯи гесӯ мекашад, Ин дили шайдо маро ҳар лаҳза ҳар сӯ мекашад. Дид табъи нозуки ман, аз даҳони носеҳон, Он ҷафоҳое, ки мӯи сар зи поку ме
Маҳви ҷилвааш гаштам, то рухаш намоён шуд,
Маҳви ҷилвааш гаштам, то рухаш намоён шуд, Рафтам он қадар аз худ, к-ойина ба сомон шуд! Гиряе намесозад манъи инбисоти дил, Ғунчаро куҷо шабнам тугмаи гиребон
То лаъли туро ханда ба ҳангоми ғазаб шуд,
То лаъли туро ханда ба ҳангоми ғазаб шуд, Хун гашт, гиреҳ баст, ба табхола лақаб шуд. Аз марги рақиб ин ҳама ғамгин натавон буд, Бодо ба фидои ту, ки гар мурд,
Майи муғона ба бонги чағона хуш бошад,
Майи муғона ба бонги чағона хуш бошад, Маро ба ин ду фароғ аз замона хуш бошад. Равоқу манзари чашму дил аст омода, Карам куниву наёрӣ баҳона, хуш бошад.