Абулқосим Лоҳутӣ

1887 - 1957

Лоҳутӣ шоир ва арбоби барҷастаи адабиёти нави тоҷик аст. Ӯ дар ташаккули шеъри иҷтимоӣ ва бедории фикрии ҷомеа саҳми назаррас гузоштааст.

шоири даври советӣ шоири муосир

45Шеърҳо

1,412Боздид

Мавзӯъҳои шеърҳо

14 тег

андешавӣ10 фалсафӣ7 иҷтимоӣ3 ошиқӣ3 рубоӣ3 табиат2 ахлоқӣ1 барои кӯдакон1 ватан1 динӣ1 ишқи илоҳӣ1 мазмуни ҳамосӣ1 марсия1 падар1

Тавсияи мо барои шиносоӣ бо Абулқосим Лоҳутӣ

Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!

👁 187

Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав, Мард бош эй хастадил, шар

Абулқосим Лоҳутӣ

Ҷавонӣ

👁 77

Эй ҷавонӣ, фурсати парвозӣ ту, Нури роҳи орзуву розӣ ту. Илм омӯзу ба меҳнат такя кун, Ки фардои Ватан созӣ ту.

Абулқосим Лоҳутӣ

Ба Тоҷикистон

👁 70

Эй умеди дили рамидаи ман, Қуввати дасту нури дидаи ман, Ватани кору хонаи ишқам, Табъи шеъру таронаи ишқам!

Абулқосим Лоҳутӣ

Аё сайёд, шарме кун, маранҷон нимҷонамро

👁 70

Аё сайёд, шарме кун, маранҷон нимҷонамро, Пару болам бикан, аммо масӯзон ошёнамро. Ба гардан бастаӣ чун риштаву бар пой занҷирам, Мурувват кун, иҷозат деҳ, ки б

Абулқосим Лоҳутӣ

Нишастам дӯш ман бо булбулу парвона

👁 45

Нишастам дӯш ман бо булбулу парвона дар як ҷо, Сухан гуфтем аз бемеҳрии ҷонона дар як ҷо. Ман андар гиря, булбул дар фиғон, парвона дар сӯзиш, Тамошо дошт ҳоли

Абулқосим Лоҳутӣ

Хунобаи ин синаам, эй ёри хуҷандӣ

👁 41

Хунобаи ин синаам, эй ёри хуҷандӣ, Дил буд, ту онро ба чунин рӯз фикандӣ. Хубӣ ту, вале ҳайф, ки ушшоқфурӯшӣ, Ҷононаӣ, афсӯс, ки бегонаписандӣ.

Абулқосим Лоҳутӣ

Дар ин сафар, ки он бути айёр бо ман аст

👁 39

Дар ин сафар, ки он бути айёр бо ман аст, Ғамро маҷол нест, ки ғамхор бо ман аст. Ё аз ин ҳам бештар дар ғазали дигар мехонем: Шунидастам, ғамамро мехӯрӣ, ин ҳа

Абулқосим Лоҳутӣ