Нодира

1792 - 1842

Нодира (номи аслиаш Моҳларойим; 1792–1842) — шоираи забардаст, малика ва яке аз чеҳраҳои дурахшони адабиёти тоҷику ӯзбек дар асри XIX мебошад. Ӯ дар оилаи ҳокими Андиҷон таваллуд шудааст. Ҳамсари ҳокими Қӯқанд — Амир Умархон (шоир бо тахаллуси Амирӣ) буд. Нодира бо се тахаллус шеър мегуфт: Нодира (дар шеърҳои форсӣ/тоҷикӣ ва ӯзбекӣ). Комила (дар ашъори ирфонӣ). Макнуна (дар баъзе ғазалҳояш). Соли 1842 ҳангоми ҳуҷуми амири Бухоро (Амир Насрулло) ба Қӯқанд, Нодира ҳамроҳи фарзандонаш ба қатл расонида шуд.

шоира шоири классик

3Шеърҳо

120Боздид

Тавсияи мо барои шиносоӣ бо Нодира

Интизорaм бар ту, эй сарви хиромонам, биё

👁 52

Интизорaм бар ту, эй сарви хиромонам, биё, Чун ба каф истодаам, бархез, ҷононам, биё. Чанд аз нозу тафозул тунд меронӣ саманд, Мардуми хун пой нех дар чашми ҳай

Нодира

Эй сарвиноз, тунд марав, сӯи ман биё

👁 39

Эй сарвиноз, тунд марав, сӯи ман биё, Доғи дилам шукуфта, ба сайри чаман биё. Мавзунқадон ба тарфи чаман карда анҷуман, Эй сарви хушхиром, дар ин анҷуман биё.

Нодира

Бас, ки роҳи малак задам, нақши вуҷуди ҳақ задам

👁 29

Бас, ки роҳи малак задам, нақши вуҷуди ҳақ задам, Пой ба нӯҳ фалак задам, бар сари чанбар омадам. Хизмати ёр кардаам, зар ба канор кардаам, Ҷумла нисор кардаам,

Нодира